Mijn
broertje en de achterbuurjongen zochten elkaar veel op om te spelen. Niet via
de gebruikelijke weg, door de achterdeur, maar door de heg die de tuinen van
elkaar scheidde. Een dichte ligusterhaag was halverwege gehandicapt geraakt. De
jongens hadden er een gat in gemaakt en een kuil onder gegraven, waardoor ze
kruipend bij elkaar in de tuin konden komen.
Ik gebruikte het gat op de vrije woensdagmiddag. Ik kroop erdoor en vroeg aan de achterbuurvrouw of ik naar zolder mocht lopen. De ouders van de achterbuurjongen werkten beiden in het onderwijs en hun boekenschat op zolder was enorm. Hele middagen vermaakte ik me daar met een boek, zittend op de grond met de rug tegen een boekenkast.
Het was Sinterklaastijd en de goedheiligman zou bij ons thuis op bezoek komen. Wat een voelbare spanning toen de sint zijn opwachting maakte en plaatsnam in de stoel die voor hem was klaargezet. Met ontzag keken mijn broertje en ik naar zijn mijter, staf en lange baard. Niks in de gaten.
“Ja”, zei sint tegen mij met een zware stem, “ik heb gehoord dat jij heel goed af kunt wassen”. Ik knikte instemmend.
“Ja Sinterklaas”, zei mijn moeder achter mij, “dat kan ze inderdaad heel goed”. Een stoel verder knikte ook mijn oma instemmend.
“Kom
eens bij Sinterklaas op schoot zitten.” Ik werd op schoot gehesen en keek
schuin omhoog naar het gezicht van de sint. Nog steeds niks in de gaten.
‘’Wil
jij later bij mij komen afwassen in Spanje?”
“O
ja, Sinterklaas.” Wat een vooruitzicht, naar het paleis van de sint.
“Je moet dan wel eerst je school afmaken. Daarna mag je naar Spanje komen. Zul je goed je best doen op school?”
“Ja Sinterklaas.”
“Je moet dan wel eerst je school afmaken. Daarna mag je naar Spanje komen. Zul je goed je best doen op school?”
“Ja Sinterklaas.”
De
buurman heeft me er later nog eens aan herinnerd dat ik beloofd had te komen
afwassen! Afgelopen week las ik het bericht dat hij is overleden. Sinterklaas
is dood.
Rust
zacht Sinterklaas.
Geplaatst in Gelderlander Gastschrijvers 14-1-2023
