Mijn moeder, geboren 1928, had het poëziealbum bewaard waarin haar vriendinnetje Annie de Vos op 14 februari 1941 schreef:
Annie heeft het leger niet kunnen
verslinden. Op 22 februari 1944 is zij door het leger verslonden. Bij het
vergissingsbombardement op de binnenstad van Nijmegen is Annie omgekomen. Samen
met haar nichtje ging zij peperkoek kopen in de Houtstraat. Even daarvoor had
ze voedselbonnen afgegeven bij haar oom aan de Parkweg.
Het verlies van haar vriendinnetje
heeft diepe indruk gemaakt op mijn moeder en zij is altijd Annie’s naam blijven noemen. Op die
momenten sprak haar gezicht boekdelen en beleefde ze die februari dag opnieuw.
Ooit heeft het Bevrijdingsmuseum aandacht geschonken aan het bombardement en de
slachtoffers. Mijn moeder heeft vergeefs gezocht naar Annie’s naam. Naderhand heeft
ze daarop actie ondernomen en het gedachtenisprentje aangeleverd. Annie’s naam is door Noviomagus.nl opgenomen
in de lijst met oorlogsslachtoffers.
Hoogte- en dieptepunten in haar leven
heeft mijn moeder heeft beschreven. Annie is genoemd in twee dieptepunten:
22
februari werd Nijmegen gebombardeerd, waarbij de hele binnenstad in puin viel.
Overal brandde de stad. De vuurgloed was tot in Amsterdam te zien. Er waren
meer dan 1000 doden te betreuren. Mijn vriendin Anny de Vos is samen met haar
nichtje omgekomen en van die twee hebben ze nooit iets terug
kunnen vinden.
Ze werd met het examen typen, in Arnhem, nog opgeroepen toen de namen
werden voorgelezen. Het was meen ik een paar weken na het
bombardement, en de candidaten waren
vóór die tijd al opgegeven. Het was wel heel vreemd en ook emotioneel, maar
daar werd in die tijd niet veel aandacht aan geschonken.
Zolang namen genoemd blijven worden, zijn
mensen niet vergeten!
Geplaatst in Gelderlander Gastschrijvers, 18-2-2023
