Klaar voor de start? Vertrek!

 

Merels komen al jaar op jaar terug en presteerden het twee jaar geleden zelfs om 3 x jonkies groot te brengen in hetzelfde nest onder de dakgoot. We lieten het nest gewoon zitten en het jaar daarop betrokken ze het opnieuw, aangevuld met een beetje extra nestmateriaal. Dit jaar zag ik lange tijd geen merel, dus ik had het nest weggehaald. Daar was het echtpaar niet van gediend, want korte tijd later waren ze druk bezig om op dezelfde plek te starten met nieuwbouw. Waarschijnlijk hebben ze iets te veel haast gehad, want links en rechts bungelde er van alles onderuit. Voordat ze echt begonnen met broeden, hebben we een extra plankje aangebracht, zodat ze een beter fundament hadden voor hun wiebelige verblijf. Als ik op mijn tenen ga staan, zie ik nog net een snavel en twee kraalogen. Moeder merel is aan het broeden.
 
Iets verderop zijn nestkastjes in gebruik genomen door pimpel- en koolmezen. Mussen zitten in een dichte struik en winterkoninkjes zien we op de meest onmogelijke plekken vliegen. Eksters en kraaien hebben een gevecht geleverd om te beslissen wie in de eik mocht gaan nestelen. In de beide zijkanten van de hooiruif hadden we een bijenhotel gemaakt, met daarboven een gat, zelfs met mini-afdak, dat toegang gaf tot een nestkastje aan de achterkant. En ja hoor, beide zijkanten zijn bewoond. Om deze laatste bewoners maak ik me niet zo druk. Wanneer de jongen uitvliegen, landen ze in de wei en ik heb nog nooit een geit een vogeltje op zien eten, dus dat gaat wel goed. Al die andere nesten moet ik goed in de gaten houden. Zodra ik ergens langs loop en driftig gepiep hoor, wat steeds harder klinkt, weet ik dat het tijdstip van uitvliegen dichterbij begint te komen. Klaar voor de Start Vertrek!
 
En dat betekent tijdelijke beperking van de bewegingsvrijheid van de honden. Ze hebben het hier slecht en hebben weinig ruimte tot hun beschikking. Niet dus! Plek genoeg, maar…daar waar ze niet mogen komen, is het natuurlijk het aantrekkelijkst.
Zo ook gisteren: tussen de voor- en achtertuin hebben we enkele verplaatsbare hekjes neergezet, zodat ze niet naar achteren kunnen lopen. Daar zitten namelijk de meeste nesten. Ze zijn het er niet mee eens en kijken door de spijlen van het hekje alsof ze in een gevangenis zitten. Een moment van onoplettendheid en ze schieten langs mijn benen naar buiten als ik de achterdeur open.
‘Terug! Naar binnen!’
De nesten aan de voorzijde zitten meer beschut, waardoor het gevaar van loslopende honden minder groot is voor de bewoners en hun kroost.
 
 

Meerdere breuken

Met een enorme zwaai klapt hij tegen de boom aan en valt op de grond. Versuft blijft hij even liggen voordat hij zich realiseert wat er nu eigenlijk gebeurd is. Hij wilde kikkertjes vangen en vanuit een boomtak aan een touw naar beneden slingeren zodat hij boven op het kikkertje terecht zou komen. 

Dat liep even anders dan gepland, want het touw zwaaide de andere kant op en daar stond die boom.Hij kijkt eens omhoog en boven zich ziet hij het touw hangen. Het is geknapt, wat de val verklaart. Een kikkertje is natuurlijk nergens meer te zien.
Hij is niet kleinzerig en besluit een volgende poging te gaan wagen. Hij wil opstaan maar dat valt tegen. Hij kermt het uit van de pijn. Het lukt hem niet zichzelf overeind te drukken.

'Zou ik iets gebroken hebben,'praat hij in zichzelf en voelt eens goed.

Een enorme pijnscheut trekt door zijn lijf. Dit kan niet missen, gebroken.

'Mam,' schreeuwt hij, in de hoop dat zijn moeder hem zal horen.

Gelukkig is die buiten en komt op zijn geschreeuw af. In een oogopslag ziet ze dat het mis is. Ze gaat naast hem zitten en probeert hem enigszins te kalmeren, onderwijl de dikke tranen wegvegend van zijn gezicht.

'Ja joh, daar zit niks anders op dan dat ik een ambulance laat komen,' probeert ze hem gerust te stellen. 

Dat heeft een averechts effect en hij krijst nog harder: 'Ik wil niet naar het ziekenhuis.'

Zijn moeder laat hem even uitrazen en belt i tussen de ambulance. Nou, zwaailicht en sirene was niet nodig geweest, denkt ze, als de ambulance eraan komt. De broeders bekijken hem eens goed en geven aan dat hij meegaat om verder onderzoek te doen. Hij kan geen stap zetten, daarvoor doet het teveel zeer, dus ze helpen hem op een brancard.

Bij het ziekenhuis aangekomen krijgt hij te horen dat er eerst een foto gemaakt gaat worden. Gelukkig is het niet druk, dus binnen no-time zit hij tegenover de gipsmeester.

'Welke kleur wil je het gips hebben?' vraagt die.

'Oh, rood graag!'

'En de volgende kleur?'

'Hoezo, volgende?'

'Op de foto zien we nog drie breuken, dus die gaan ook in het gips,' krijgt hij te horen. 'Ja joh, de helft van je aantal pootjes kun je nu even niet gebruiken. Heel lastig voor een Tarantula, dat begrijp ik.'

Hij laat de mededeling even op zich inwerken en kijkt dan naar zijn kleurrijke pootjes. Eigenlijk best mooi, maar de volgende keer moet hij nog maar eens goed oefenen op het spinnen van een lange draad. Die moet in ieder geval steviger worden voordat hij weer kikkertjes gaat vangen

 

Hemelvaartsdag

 

Regenachtig? Nee hoor, dat zijn vroege flarden ochtendmist op deze Hemelvaartsdag. De zon opent langzaam een oog en klimt naar boven, richting hemel om vandaag de groepen dauwtrappers te begeleiden met aangename warmte. Ik ben ook van de partij en stap op de fiets om een mooie route te gaan rijden door de Betuwe en door het park Lingezegen dat dichtbij ligt. Een park dat zich in enkele jaren heeft uitgebreid van enkele sprieterige boompjes en planten en nog kale waterplassen tot een waar paradijs voor watervogels.   
 
Fiets aanzetten, ja het is een elektrische, ik maak het mezelf niet moeilijker dan nodig is natuurlijk.
De eerste tegemoetkomende fietsers roepen me een enthousiast goedemorgen toe en ik beantwoord dat opgewekt. Het is een start van de dag om vrolijk van te worden.
Ik rijd door een afgelegen landweggetje waar enkele boeren waarschijnlijk al druk bezig zijn. In de weilanden staan de koeien tot hun enkels in de optrekkende grondmist en de geur van fris gras, vermengd met een vleugje mest bereikt mijn neus. Een idyllisch, wit boerderijtje ligt iets verder van de weg af en ik zie daar een zo te zien oude, kromgebogen vrouw druk bezig in de tuin. Nu al?
Van afstand kan ik zien, dat ze ergens mee bezig is, dat haar moeite kost. Haar benen maken lichte stampbewegingen en de stok moet ze stevig vasthouden om te voorkomen dat ze tussen de planten in haar cottage-achtige tuin ligt. Even twijfel ik, zal ik haar vragen of ik ergens mee kan helpen?  
 
Ze kijkt op, wanneer ik over het paadje naar haar huis fiets. Ik verraad mijn aanwezigheid door het knerpende grind onder mijn wielen.
‘Kan ik u ergens mee helpen?’ vraag ik, mijn benen nog aan weerskanten van het frame.
Ze kijkt me aan en slaakt een diepe zucht.
‘Dit klusje kost me elk jaar meer tijd, maar het hoort nu eenmaal op deze dag.’
‘Welk klusje bedoelt u?’
‘Kijk eens om je heen hoeveel plantjes Vrouwenmantel hier staan. Die hebben zich flink vermeerderd in de loop van de tijd.’
Verbaasd kijk ik haar aan en ze ziet dat ik haar niet begrijp.
‘Vrouwenmantel staat erom bekend dat de dauwdruppels er prachtig op blijven liggen.’
Ik kijk naar de planten die ze aanwijst en inderdaad: glanzende, doorzichtige druppels, waardoorheen het grijsgroen van het blad zichtbaar is, liggen als minuscule glazen bollen op de bladeren.
‘Ik ben al een uur bezig om alle dauwdruppels van de planten af te trappen. Wie heeft dat ooit uitgevonden, dauwtrappen op Hemelvaartsdag!’

Muismattenklopper

Natuurlijk net op het moment dat ik de computer hard nodig heb om een verslag te schrijven over een bijeenkomst, kapt mijn muis ermee.

Met pen en papier schrijven, ben ik inmiddels zodanig ontwend, dat ik waarschijnlijk spierpijn aan duim en wijsvinger zou krijgen na slechts enkele bladzijden geschreven te hebben. Uitwerken op de IPhone is al helemaal geen optie. Ik bewonder die mensen die in een razend tempo hele verhalen op hun telefoon maken waar ik daar denk ik uren over zou doen, letter voor letter, woord voor woord.

Ik snuffel in een la met allerhande computerbenodigdheden tussen de kabeltjes en stekkertjes. Ja, gevonden, inderdaad ligt daar een muis. Weliswaar geen draadloze, maar dat maakt niet uit. Als ik maar vooruit kan. Ik verbind hem met de computer en installeer me om verder te gaan met mijn verslag. Hèhè, wat fijn, een werkende muis. Slechts enkele alinea’s verder begint de muis kuren te vertonen en hapert ook deze regelmatig.

 

Ik grijp mijn IPhone om op te zoeken waar ik in de buurt een nieuwe muis kan kopen. Ik typ: waar kan ik muis kopen? De resultaten laten foto’s van een mattenklopper zien, waar ik die kan kopen en wat de prijs is.

Overnieuw: muis, waar te koop? Resultaat: mattenkloppers in alle maten en kleuren. Ik wist niet dat die dingen überhaupt nog gebruikt worden. IPhone aan de kant. Ik probeer het op de IPad. Nou moe, dezelfde resultaten. Alleen maar mattenkloppers.

Ik lijk inmiddels meer op een rode fluitketel met mijn boze hoofd en stoom uit de oren als ik besluit de hele digitale wereld rondom mij aan de kant te smijten. IPhone uit, IPad uit, Ctrl-Alt-Del-combinatie om de computer geforceerd af te sluiten.

Zelfs dát accepteert dat rotding niet. Hij vertikt het gewoon om zich uit te schakelen. En weer verschijnen er mattenkloppers prominent in beeld. Een van de afbeeldingen dringt zich naar voren en neemt het volledige scherm in beslag. Fluorescerend oranje maakt het mij onmogelijk de tekst te negeren die door de afbeelding loopt: “Koop hier uw muismattenklopper.”

Muismattenklopper? Muis-mat-ten-klop-per? Langzaamaan komt er meer tekst in beeld.

“Bent u zich ervan bewust hoeveel stof en huidschilfers er bij gebruik van een muis op de muismat dwarrelen? Realiseert u zich dat dit verstoppingen kan veroorzaken bij het muiswieltje? Eens per dag de muismat afnemen met een doek is onvoldoende. Gebruik de muismattenklopper om het dieperliggende stof eruit te kloppen en u zult verbaasd staan over het gemak waarmee de muis weer over de mat glijdt.”

©Vera Oor, 2024