THUISWERKGEVECHT

 

Thuis werken heeft veel voordelen, ben ik van mening. Een van de hondjes ligt gezellig op de stoel naast me. Overigens pas nadat ik hem van mijn bureaustoel weg heb gebonjourd. De koffie smaakt zoals ik hem hebben wil, koekjes hoef ik niet te delen, op mijn spijkerbroek zit nog een verfvlek, en in de tussentijdse pauzes hang ik heerlijk onderuit. Het scheelt me ook nog eens reis- parkeer- en looptijd. De wekker kan ik op een later tijdstip instellen.

Natuurlijk zijn er ook mindere kanten aan: ik praat vooral tegen mezelf of tegen het beeldscherm, de pakketbezorger belt natuurlijk nét aan op het moment dat ik in een Teams-overleg zit. Bij een beetje pech ben ik tussendoor ook nog een soort tandartsassistente. Vanuit de tuin of de garage hoor ik: “kun je even iets vasthouden?”.Daarna kan ik weer gaan bedenken waar ik ook alweer gebleven was. Enig tijdverlies, maar als ik de plussen en minnen bij elkaar optel, werk ik thuis wel efficiënter.

De laatste tijd heb ik echter ruzie met mijn toetsenbord en muis. De muisaanwijzer reageerde óf te snel óf ik moest hem tig keer op en neer schuiven voordat ik hem überhaupt in beeld kreeg. Batterijtjes vervangen heeft niet geholpen, het opnieuw aanbrengen van de usb met de muisaansturing had ook geen effect. Ergens onder in een la had ik nog een muis mét draad liggen en die gebruik ik nu, dus dat probleem is opgelost.

Maar dan het toetsenbord: de ‘n’, de ‘t’ en de ‘s’ hebben nogal eens de neiging om zichzelf drie keer achter elkaar op het scherm te zetten. Heel erg irritant. Aangezien de nodige koekjes gegeten worden achter het toetsenbord kan ik me voorstellen dat zich blokkades tussen de toetsen gevormd hebben. Het grondig schoonmaken en zelfs uitblazen met de compressor heeft echter ook geen resultaat gehad. Mee leren leven, het is niet anders.

Nu zittt ik ook achter het toetsssenbord en ben bezig met een nnnieuw verhaal. Ja hoor, daar gaan we weer. Opnieuw. De ‘t’ tik ik amper aan. Het lukt: één ‘t’. Maar dat is geen werken zo. Ik kan dit niet bij elke ‘t’ doen. Ik  heb een hoge typsnelheid. Bij het type-examen dat ik lang geleden heb afgelegd, had ik 240 aanslagen per minuut. Langzaam typen is dan bijna frustrerend.

Ik geef het hondje even wat aandacht en wil verder typen. Hè? De hele toets van de ‘t’ is weg en ligt naast het toetsenbord op tafel,  de ‘n’ wiebelt, maar de ‘s’ zit nog op de plaats.

Wat gebeurt hier nu weer, zo oud is dit toetsenbord niet of zou dit het resultaat zijn van het schoonblazen?

Ik probeer de ‘t’ weer in het toetsenbord te drukken en voel in een keer een stekende pijn in mijn vingertop. Als ik er naar kijk, zie ik een bloeddruppel tevoorschijn komen. Nog een keer proberen en weer die stekende pijn. Ik kijk eens goed in het open gat van de toets en ineens komt daar een piepklein zwart bolletje met allerhande stekels tevoorschijn, die met een sprong uit het gat bovenop het toetsenbord rolt. 

“Wil je nou eens een keer ophouden?”, klinkt een scherp stemmetje.

Dit moet afkomstig zijn van het bolletje. De stekels bewegen driftig op en neer en ineens zie ik daartussen een mondje en ogen. Nou, als blikken konden doden, dan viel ik ter plekke dood neer achter mijn toetsenbord. Gitzwarte oogjes die wel vuur lijken te spuwen.

“Waarmee moet ik ophouden”, vraag ik hem snel.

Driftig op en neer rollend begint hij zijn betoog.

“Ik woon in dit toetsenbord, al zolang als je het hebt, maar sinds die coronacrisis gebruik je het zo vaak, dat ik er flink last van heb. Uren achter elkaar rammel je op de toetsen. Eerder was het een spelletje van mij om tussen de toetsen op en neer te rollen, zonder dat je me kon raken en die enkele keer dat je achter de computer zat, was dat een soort sporten voor mij om in conditie te blijven. Ik ben een bacterie,  die in jouw toetsenbord woont. Overigens wonen in alle toetsenborden bacteriën.”

Dat klopt, bedenk ik me. Ik heb wel eens gelezen dat in en op een toetsenbord meer bacteriën zitten dan op een wc-bril. Het bolletje gaat verder:

“Dit is voor mij niet vol te houden, ik kom amper tot rust en jouw snelheid kan ik niet bijhouden zonder geraakt te worden. Ik heb me al eens een keer met uiterste krachtinspanning vast moeten houden toen jij met die compressor aan gang ging.”

“En dan gooi je maar gewoon mijn toetsen eruit?”

“Zit niks anders op voor mij om dit overleven.”

Ik heb geen zin om een verdere discussie aan te gaan met dit irritante bolletje. Ergens in het keukenkastje heb ik nog een flesje desinfectans staan herinner ik me, en ik duik het kastje in. Ja, helemaal achterin zie ik het flesje staan, een overblijfsel uit het coronatijdperk. Na een paar keer drukken op het pompje komt er wat uit. Gewapend met een wattenstaafje en de desinfectans loop ik terug naar mijn toetsenbord waar het bolletje gelijk begint te schreeuwen met venijnige uithalen waarbij hij zijn stekels opzet.

“Nee. Geen desinfectans!”

“Oh jawel, ik heb geen zin in elke dag een gevecht met jou” en ik tik hem aan met het wattenstaafje. Ik hoor een zachte plof en voor mijn ogen lost het bolletje op en stijgt er een klein rookpluimpje omhoog.

De ‘t’en de ‘n’ druk ik weer op hun plaats en test of het bord nu weer normaal werkt.

De bacteriebestrijding heeft gewerkt, al mijn toetsen doen netjes wat ze moeten doen als ze aangeraakt worden: één keer een teken weergeven op het scherm, zonder herhalingen.

Wat ik me nog wel afvraag: zouden er nog meer bacteriën in mijn toetsenbord zitten?

KALKOENMELK

Vanmorgen was de capuccino op mijn werk gemaakt op basis van havermelk. Op een gegeven moment werd het vergelijk gemaakt tussen diverse melksoorten en de smaak. Ik verstond kalkoenmelk in plaats van koemelk. Al snel bleek natuurlijk dat ik het verkeerd gehoord had, maar ik kon het niet laten om even door te fantaseren.

“Heb je dit al eens geprobeerd?”
“Wat?”
“Kalkoenmelk voor de capuccino.”

“Kalkoenmelk? Nee, nooit van gehoord, wel van koemelk en havermelk.”Kalkoenmelk is een nieuw product en zorgt voor veel minder stikstofuitstoot dan een koe. Uiteraard is de productie in kwantiteit minder, arbeidsintensiever en daarmee ook kostbaarder. Een product voor de elite.
Een kalkoenfarm vereist een afgelegen plek, omdat de concentratie van aanwezige kalkoenen een aardig aantallen decibellen produceert door het klokkende geluid dat zij maken. 

Het melken gebeurt als volgt: de kalkoenen worden in een soort sluis bij elkaar gedreven zodat ze een lange rij vormen. Ze hebben allemaal hun kop dezelfde kant op. Grenzend aan de sluis staan flessen klaar waar elke kalkoen rechtstreeks zijn melk in geeft. Ze doen dat door een kokhalsbeweging te maken en daarmee de kalkoenmelk op te hoesten. Aangezien hun kinlellen bij deze beweging veel op en neer wiebelen, is om elke fles een viltrand aangebracht zodat de kalkoenen hun lellen niet beschadigen. Nadat de flessen vol zijn, worden op een lopende band door een snelkoeler getransporteerd en tenslotte afgesloten met een bamboedop. De flessen zijn lang houdbaar en worden verkocht in delicatessenwinkels en op de farm zelf.

  

ALLO, ALLO

 

Allo allo

Naar aanleiding van een bericht op tv over de mogelijkheid die onderzocht is om papegaaien te laten videobellen, kreeg ik de volgende associatie.

Deze is ook opgestuurd naar de onderzoeker die het weer op haar Blog heeft geplaatst.

https://ilyena.com/2023/05/01/short-story-on-the-parrot-internet-for-dating/

Op de ringtone van een Spaanse Flamengo reageert Rosella gelijk en binnen no time is ze bij de iPad, die dichtbij staat. O eindelijk, een oproep van de datingsite.

Alweer enkele weken geleden heeft ze zich hiervoor aangemeld en sindsdien zit ze vol spanning te wachten of er een reactie op haar oproep komt.

Voordat ze ingeschreven kon worden had het nog wel wat voeten in aarde. Ze moest een recente foto aanleveren met zowel een vooraanzicht en zijaanzicht, zowel helemaal in beeld als ingezoomd.

Telkens als ze met haar iPad de foto wilde nemen werd het beeld verstoord omdat ze zelf op de sluiterknop moest drukken en daardoor een rare foto ontstond. De iPad heeft ze nog niet zo heel lang, maar na enig zoeken in de gebruiksaanwijzing heeft ze gevonden hoe ze een selfie kon maken met enige seconden vertraging. Ze is zelf erg tevreden over het resultaat. Haar zwarte haren steken perfect af tegen haar rode outfit. Een echte Spaanse om te zien. Voor de show heeft ze een waaier als achtergrond gebruikt.

Bij haar ‘wensen’ had ze ingegeven dat ze graag wilde daten met een stoere Hollander, liefst blond. Hij moest van muziek houden en van dansen. Zou de blonde Adonis nu degene zijn die reageert?

Vol spanning tikt ze het icoontje van de datingsite aan en …daar is-tie! Wauw, dat lijkt zo op het eerste gezicht wel iets. Maar waarom staat het beeld stil. Ze heeft toch echt het icoontje van videobellen gekozen.  O wacht, er gebeurt iets.

“Allo, allo”, roept ze, “wie heb ik op de lijn?”.

“Ja je spreekt met Lorre, uit Nederland.”

Rosella beweegt zich iets naar het scherm om hem beter te kunnen zien.

“Dag Lorre, wat fijn dat je reageert. Ik ben Rosella en zoals je ziet ben ik een rode papegaai.”

Ze trippelt wat over haar stokje heen en weer en gaat rechtop staan zodat haar figuur het best tot zijn recht komt. Ze fluit de eerste tonen van een bekende Spaanse dans en draait heen en weer met flapperende vleugels, haar kop met prachtige snavel vol in beeld. Lorre laat een waarderend gefluit horen en zingt mee op de gefloten melodie.

“O, je kent de Spaanse muziek, geweldig! Wat voor papegaai ben je?”

“Ik ben een blauw-gele ara. Ik heb me ingeschreven op deze site omdat ik overdag vaak alleen zit en behoefte heb aan gezelschap. Aan de kat hier in huis, heb ik helemaal niks. Ik zoek een soortgenoot om mee te fluiten, te praten en te dansen.”

Rosella laat Lorre weten dat ze zich om dezelfde reden heeft ingeschreven en complimenteert hem met zijn uiterlijk. Na enig gepraat besluiten ze een dansje te wagen. Rosella flappert met haar vleugels alsof het castagnetten zijn en Lorre trappelt het ritme mee met zijn pootjes. Lorre fluit de melodie en Rosella zingt de tekst. Het contact lijkt een succes te kunnen worden.

Lang leve de mogelijkheid om papegaaien te laten videobellen.

NEE TOCH, MIJN VADER!

 

Voor mijn ouders was het ‘the place not to be’.  Ze waren ervan overtuigd dat ik daar aan de drugs zou raken. Omdat mijn vriend met mij meeging, kreeg ik toestemming om naar een concert in Doornroosje in Nijmegen te gaan.

 “Uiterlijk elf uur thuis”, was de instructie de we meekregen, voordat ik achter op de brommer stapte.

De grote ruimte op de benedenverdieping  was matig verlicht, met uitzondering van de ingang. Iedereen stond in groepjes bij elkaar of was op de dansvloer te vinden. Totdat ik iemand zag binnenkomen die ik als allerlaatste had verwacht op deze locatie: mijn vader. Nee toch! Wat moest hij hier nu, was er thuis iets aan de hand?

Nadat zijn ogen aan de duisternis en de nevel van de rook gewend waren kreeg hij ons in het vizier en kwam naar ons toe.

“Ik wil wel eens naar dat concert luisteren”, zei hij. Dat was tegelijk zo’n beetje het laatste wat ik van hem zag en hoorde, want hij verdween in de mensenmassa om dichter bij het podium te kunnen komen. Het was kwart voor elf en wilde ik op tijd thuis zijn, dan moesten we gaan, we woonden op enkele minuten rijden van Doornroosje vandaan. Mijn vader kon ik niet meer zo snel vinden, die was waarschijnlijk al lang vertrokken. Thuis was het donker, iedereen lag op bed.  

De volgende ochtend aan het ontbijt was ik benieuwd naar de reactie van mijn vader. Mijn moeder niet minder, want toen mijn vader thuiskwam, lag zij al op bed.

“Hoe laat was je dan thuis?”, vroeg ik verbaasd. Ik kon mijn oren niet geloven toen ik hoorde dat hij pas bij het eind van het optreden, tegen twaalf uur, naar huis was gegaan. Hij had genoten van zijn uitje.

Geplaatst Gelderlander Gastschrijvers 20-5-2023

VRIJ-GEZELLIG

 

De volkshogeschool waar ik werkte organiseerde onder meer weekenden op basis van open inschrijving: weduwen en weduwnaren, alleenstaande ouders, alleenstaanden, ouderen.

Er was over het algemeen veel belangstelling voor de gepreksweekenden voor alleenstaanden. Het ging hier om gespréksweekenden en het was zeker geen voorloper van ‘Married at first sight’ of ‘Lang leve de liefde’. Gelukkig niet!

Samen met mijn collega’s was ik het aanspreekpunt voor telefoontjes van diegenen die belangstelling hadden om deel te nemen aan zo’n weekend en meer informatie wilden. Merendeels waren dat vragen over de aankomsttijd, het aantal deelnemers, de inhoud van het programma en de prijs. Over het algemeen wist ik, en weet ik nog steeds, mijn mondje wel te roeren.

Groen als gras wist ik me echter geen raad met de éérste en énige vraag van een van de bellers. Mijnheer X had belangstelling voor het weekend voor alleenstaanden met als thema ‘Vrij-gezellig’ en vroeg me in plat Achterhoeks of Twents:

“Valt er ook nog wat te n**k’n dat weekend?”

Ik werd ter plekke de verpersoonlijking van het gezegde ‘met stomheid geslagen zijn’. Er kwam geen stom woord meer over mijn lippen. Ik liet de hoorn van de telefoon bijna uit mijn handen vallen en keek er van een afstandje naar. Het enige wat ik uiteindelijk uit kon brengen was:  “nee”, waarna ik de hoorn op de haak knalde alsof ik me eraan verbrand had.

Mijn collega tegenover me keek stomverbaasd naar mijn rood aanlopende gezicht en besefte gelijk dat er iets niet helemaal klopte.

“Wat is er aan de hand?”, vroeg ze.

Als keurig opgevoed meisje, nog maar net van school, kostte me het zelfs moeite om de woorden te herhalen.

“Ik heb de hoorn erop gegooid”, was het enige dat ik uit kon brengen, stomverbaasd als ik was over mijn eigen handelwijze.

Geplaatst Gelderlander Gastschrijvers 13-5-2023

VANAVOND GAAT HET GEBEUREN

 

Vanavond gaat het gebeuren.

Ze gaan hem te grazen nemen!

M. en M.  hebben een aanvalsplan gemaakt om de overlastgever eindelijk eens aan te pakken na eerdere mislukte pogingen. Twee grote kerels die het onderspit delven tegen zo’n gluiperd, de frustratie loopt op.
Elke avond rond dezelfde tijd komt ‘hij’ langs. M. en M. weten vrijwel zeker dat hij weer iets buit heeft gemaakt. Incidenteel vinden ze sporen, maar harde bewijzen hebben ze niet. Nooit hebben ze hem op heterdaad kunnen betrappen. Telkens is die gladjanus ze te snel af.
Ze hebben besloten zich vanavond op te stellen in de gang. Het licht blijft uit en op het moment dat hij langsloopt, zullen ze boven op hem springen en hem mores leren.

M. en M. nemen hun positie in van waaraf ze goed zicht hebben op de locatie waar hij altijd voorbij komt. Ze zijn tot het uiterste gespannen, durven amper adem te halen en houden zich doodstil tegen de muur gedrukt. De spanning is voelbaar.
Hun geduld wordt beloond. ‘Hij’ laat zich voorzichtig zien, kijkt spiedend om zich heen en loopt snel verder. De twee mannen in de gang nemen een snoekduik, in de vaste overtuiging dat ze hem kunnen pakken. Maar nét op tijd rent hij weg, slippend over het gladde zeil.
Tótdat hij grip krijgt op de vloerbedekking en zich uit de voeten kan maken, de twee bomen van kerels achter zich latend, onderuit op het zeil. Zijn kleine oortjes liggen plat tegen de kop gedrukt en zijn snorharen trillen aan zijn spitse snuitje. De vier pootjes bewegen in sneltreinvaart over de vloerbedekking richting kast, waar hij onder duikt. De twee mannen zien als laatste het dunne staartje verdwijnen. Weer heeft die rotmuis kunnen ontsnappen.

Mijn slappe lach werd me niet in dank afgenomen.

Geplaatst Gelderlander Gastschrijvers 22-4-2023

OH, IK WIL ZO GRAAG EEN...

 

Wat ik in de dierenwinkel nodig had, lag in mijn winkelwagentje. Onderweg naar de kassa werd de doorgang geblokkeerd door een jochie van een jaar of acht, schat ik.

Doodstil stond hij voor het hoge bord waarop een welkomstpakket gepromoot werd voor puppy en kitten: ‘welkom puppy, welkom kitten’ versterkt met twee fotootjes. Twee grote donkerbruine ogen, als van een puppy, zagen niks anders dan dit bord. Hij was helemaal gefixeerd.

Ik zou niet weten hoe een klein kind eruit ziet dat verliefd kijkt, maar dit jongetje was overduidelijk op slag stapelverliefd geworden. Zijn ogen verdronken in het bord en de wereld om hem heen bestond niet meer.

Waarschijnlijk had hij gevoelsmatig de puppy of het kitten al in zijn armen liggen en was zijn wereld niet groter dan de vierkante meter waar hij op stond. Ik probeerde me zijn gedachtenwereld voor te stellen: hij zag zich al thuis op de grond zitten met aan zijn voeten een klein pluizig bolletje dat hij over het koppie aaide. Even later gooide hij een balletje weg. Trots zou hij hem aan zijn vriendjes laten zien terwijl hij met zijn aanwinst aan het wandelen was. En iedereen die op bezoek kwam, moest als eerste kennismaken met de nieuwe huisgenoot.

Terug naar de winkel en naar het jongetje. Zijn betovering werd verbroken toen ik verderop, waarschijnlijk  zijn moeder, hoorde roepen: “kom”.

Hij twijfelde even en draaide zich uiteindelijk heel langzaam om in de richting van het geroep, maar zijn ogen bleven nog even gefocust op het bord.

Onderweg naar zijn moeder hoorde ik hem nog zachtjes, in zichzelf pratend, zeggen: “oh, ik wil zó graag een …”. De rest kon ik niet verstaan maar dat zal ongetwijfeld zijn geweest: een puppy of een kitten.

Puppy love in puppy oogjes. 

Geplaatst Gelderlander Gastschrijvers 15-4-2023

HAAR NAAM IS ANNIE

Mijn moeder, geboren 1928, had het poëziealbum bewaard waarin haar vriendinnetje Annie de Vos op 14 februari 1941 schreef:

Lieve Tonny,
Honderd bommen en granaten
En ’n leger van soldaten
Verslind ik liever geheel en al
Eer ik jou vergeten zal

 

Annie heeft het leger niet kunnen verslinden. Op 22 februari 1944 is zij door het leger verslonden. Bij het vergissingsbombardement op de binnenstad van Nijmegen is Annie omgekomen. Samen met haar nichtje ging zij peperkoek kopen in de Houtstraat. Even daarvoor had ze voedselbonnen afgegeven bij haar oom aan de Parkweg.

Het verlies van haar vriendinnetje heeft diepe indruk gemaakt op mijn moeder en zij is altijd Annie’s naam blijven noemen. Op die momenten sprak haar gezicht boekdelen en beleefde ze die februari dag opnieuw. Ooit heeft het Bevrijdingsmuseum aandacht geschonken aan het bombardement en de slachtoffers. Mijn moeder heeft vergeefs gezocht naar Annie’s naam. Naderhand heeft ze daarop actie ondernomen en het gedachtenisprentje aangeleverd. Annie’s naam is door Noviomagus.nl opgenomen in de lijst met oorlogsslachtoffers.

Hoogte- en dieptepunten in haar leven heeft mijn moeder heeft beschreven. Annie is genoemd in twee dieptepunten:​

22 februari werd Nijmegen gebombardeerd, waarbij de hele binnenstad in puin viel. Overal brandde de stad. De vuurgloed was tot in Amsterdam te zien. Er waren meer dan 1000 ​doden te betreuren. Mijn vriendin Anny de Vos is samen met haar nichtje omgekomen en ​van die twee hebben ze nooit iets terug kunnen vinden. 

​Ze werd met het examen typen, in Arnhem, nog opgeroepen toen de ​namen werden ​voorgelezen. Het was meen ik een paar weken na het bombardement, en de ​candidaten waren vóór die tijd al opgegeven. Het was wel heel vreemd en ook emotioneel, maar daar ​werd in die tijd niet veel aandacht aan geschonken.

 

Zolang namen genoemd blijven worden, zijn mensen niet vergeten!

Geplaatst in Gelderlander Gastschrijvers, 18-2-2023

ALARMFASE 1, CODE ROOD!

Ons gele pluizige krielhaantje, Pieto, is overtuigd dat hij geen 700 gram maar acht kilo weegt en er uitziet als een imposante Brahmahaan. Voorafgaand aan kukelen: verenpak opblazen, poten doorstrekken en hij lijkt twee keer zo groot. Vervolgens nek oprekken, nekveren overeind en borst vooruit, snavel omhoog. Rode lellen wiebelen onder zijn kin tijdens het kukelen.

Zodra ’s ochtends de kippen naar buiten mogen, begroet hij alle dames uit zijn harem op zijn eigen manier.
“Kip, ik heb je”, denkt Pieto, zet zijn snavel in de nek en springt erop. De kippen ondergaan het lijdzaam, schudden hun veren los zodra hij klaar is en rennen naar het voer. De rest van de dag scharrelend tussen het andere vee.
Alarmfase 1, code rood!
De gans gaat als een idioot tekeer. Geiten en schapen vliegen richting gevaar onder luid gemekker en geblaat. De kippen maken dat ze wegkomen naar een schuilplek. Al rennend naar de wei zie ik de buizerd wegvliegen en verderop een gele pluk met veel losse, nog ronddwarrelende veren.
“Kom snel, Pieto is gepakt”.
“Waar?”
“Daar. Hij is hartstikke dood. Raap jij hem maar op.”
Onder toeziend oog van opgewonden vee lopen we naar de plek des doods. Och, daar ligt Pieto, een miezerige hoop gele veren met zijn kop naar de grond en vleugels uitgespreid. Hij wordt opgepakt. Tenminste…dat is de bedoeling. Bij het aanraken herrijst Pieto, onder luid gefladder en gekrijs, uit de dood.
“Hij heeft zich voor dood gehouden.”

Behoorlijk gehavend, één kant vrijwel kaalgeplukt, maar ‘hij doet het nog’. Zijn harem kijkt vanuit de vluchtplek toe, terwijl we Pieto meenemen. Vertroeteld met stro, water en voer komt hij bij en gaat in afzondering zijn imagoschade verwerken. Zoals het een goede haan betaamt, staat hij een dag later weer te wachten en gedraagt zich als vanouds.

Geplaatst in Gelderlander Gastschrijvers, 28-1-2023

SINTERKLAAS IS DOOD

 

1965, Nijmegen.

Mijn broertje en de achterbuurjongen zochten elkaar veel op om te spelen. Niet via de gebruikelijke weg, door de achterdeur, maar door de heg die de tuinen van elkaar scheidde. Een dichte ligusterhaag was halverwege gehandicapt geraakt. De jongens hadden er een gat in gemaakt en een kuil onder gegraven, waardoor ze kruipend bij elkaar in de tuin konden komen.

Ik gebruikte het gat op de vrije woensdagmiddag. Ik kroop erdoor en vroeg aan de achterbuurvrouw of ik naar zolder mocht lopen. De ouders van de achterbuurjongen werkten beiden in het onderwijs en hun boekenschat op zolder was enorm. Hele middagen vermaakte ik me daar met een boek, zittend op de grond met de rug tegen een boekenkast.

Het was Sinterklaastijd en de goedheiligman zou bij ons thuis op bezoek komen. Wat een voelbare spanning toen de sint zijn opwachting maakte en plaatsnam in de stoel die voor hem was klaargezet. Met ontzag keken mijn broertje en ik naar zijn mijter, staf en lange baard. Niks in de gaten.
“Ja”, zei sint tegen mij met een zware stem, “ik heb gehoord dat jij heel goed af kunt wassen”. Ik knikte instemmend.
“Ja Sinterklaas”, zei mijn moeder achter mij, “dat kan ze inderdaad heel goed”. Een stoel verder knikte ook mijn oma instemmend.

“Kom eens bij Sinterklaas op schoot zitten.” Ik werd op schoot gehesen en keek schuin omhoog naar het gezicht van de sint. Nog steeds niks in de gaten.

‘’Wil jij later bij mij komen afwassen in Spanje?”

“O ja, Sinterklaas.” Wat een vooruitzicht, naar het paleis van de sint.
“Je moet dan wel eerst je school afmaken. Daarna mag je naar Spanje komen. Zul je goed je best doen op school?”
“Ja Sinterklaas.”

De buurman heeft me er later nog eens aan herinnerd dat ik beloofd had te komen afwassen! Afgelopen week las ik het bericht dat hij is overleden. Sinterklaas is dood.

Rust zacht Sinterklaas.

Geplaatst in Gelderlander Gastschrijvers 14-1-2023

BOTERBLOEMEN

Al jaar in jaar uit pluk ik in het voorjaar een veldboeket in de berm langs het fietspad. Het staat er vol met margrieten, klaver, boerenwormkruid en grassen. Aangevuld met korenbloemen uit eigen tuin blijft zo’n boeket buiten op de tafel lang staan en ook vlindertjes vinden het nog wel eens aantrekkelijk.

Klaprozen steken natuurlijk prachtig af tegen  dat wit, geel en groen, maar die laat ik staan. Een klaproos in de vaas is geen klap waard, binnen een paar uur is die helemaal verwelkt. Bovendien zijn er zo weinig van dat het gewoon zonde is ze uit de berm weg te halen.
Wat me opvalt is dat er dit jaar weer heel wat boterbloemen zijn. Die heb ik de afgelopen jaren niet veel meer gezien. Het is nog wel zo’n mooi geel bloemetje bovenaan de vertakte lange dunne stengel.
Ook vandaag dus met de schaar op weg om enkele bloemen te knippen. Al snel heb ik een leuk bosje bij elkaar, nu nog een paar boterbloempjes.

Ik moet iets verder voorover buigen om erbij te kunnen en daar lig ik tussen de bloemen. Ik glijd uit, waarschijnlijk over een pluk nat gras. Snel kijk ik om me heen of niemand mijn charmante buiteling heeft gezien en sta vlug op, daarbij wat vuil van mijn knie afslaand.
De tweede poging bij de boterbloem. Met de schaar in de aanslag knip ik de stengel door. Hé, dat is vreemd, de schaar krijgt geen grip op de stengel en glijdt weg. Nou moe, zo’n goede schaar en zo’n dun stengeltje, dat moet toch lukken! 

Dan maar eens proberen om de bloem te plukken en ik pak de stengel. Getverderrie, mijn vingers glijden er langs naar beneden.

Een nog gesloten bloempje opent zich en tussen de vijf knalgele bloemblaadjes verschijnt een mondje. Een mondje? Ja, inderdaad en opzij van het mondje hebben stuifmeeldraden zich verenigd tot een vuist die zich naar mij opheft.

“Wie denk jij wel dat je bent, om mij zomaar te willen plukken?”, klinkt een boterzacht stemmetje.
Ik kijk nog eens goed tussen de blaadjes en daar kijken twee groene oogjes me aan.
“Ik wilde je graag toevoegen aan mijn veldboeket, mooie gele bloemetjes tussen de witte margrieten en paarse klaver”.
Gelijk krijg ik een nuffig antwoord: “heb je mijn tere stengeltje wel eens goed bekeken? Ik ben veel te mooi om tussen die ordinaire andere bloemen te staan”.
“Maar daar sta je hier toch ook?”

“Ja, maar niet uit vrije wil. Het is me een tijdje gelukt weg te blijven uit de berm, maar de natuur wint het toch van mij. Ik heb al mijn boter uitgespuugd om het te voorkomen.”
“Dus ik ben over jouw boter uitgegleden en mijn schaar ook?”
“Ja, slimmerik”.
“Je hebt anders aardig wat boter op je hoofd. De andere bloemen zijn niet giftig, daar kun je bijvoorbeeld thee van maken, maar boterbloemen kunnen zelfs blaren veroorzaken.”

Langzaam sluit het boterbloempje zich en de stengel buigt zich naar me toe.
“Vergeef me. Je hebt gelijk, mijn mooie kleur is me naar het hoofd gestegen. Wil je me asjeblieft een plaatsje gunnen op jouw tuintafel?”
De gladde boter glijdt langs de stengel naar beneden en nu krijgt mijn schaar wel grip op de boterbloem. Ik hoor een piepkleine zucht van verlichting.

 

DOEDELZAKCORPS

 

Nadat ik de aankondiging in de ochtendkrant had gelezen en daarna snel op de fiets was gestapt, kwam ik nog op tijd aan voor het optreden van een Canadees doedelzakkorps op het grasveld voor het gemeentehuis. Als eerbetoon aan tientallen geallieerden die in oktober 1944  zijn omgekomen op het slagveld bij Bemmel.

Het corps met doedelzakspelers en drums stond in een halve cirkel op een zonovergoten grasveld , omzoomd door oude bomen, met op de achtergrond het monumentale kasteel de Kinkelenburg. Een man liep rond om Canadese vlaggetjes en speldjes uit te delen en rond het corps stonden veel belangstellenden.

De sfeer en bijna sprookjesachtige entourage gaven het optreden een emotionele lading die voelbaar was. Jong en oud luisterden met zichtbare ontroering naar de doedelzakklanken en het Wilhelmus dat de spelers ten gehore brachten. Enigszins verstolen werden om me heen ogen afgeveegd met een zakdoekje. Hoeveel van de aanwezigen zullen misschien zelf, of anders uit de overleveringen, gehoord hebben van het slagveld. Wellicht waren er vanmiddag zelfs nog mensen aanwezig die destijds jong waren en wiens gedachten vandaag teruggeslingerd werden in de tijd.

Applaus klinkt ook wanneer 8 danseressen op de muziek een demonstratie geven. Gekleed in een donkerblauw shirt met een rode rok eronder lijken het op sommige momenten klaprozen wanneer zij bij het ronddraaien hun rok aan beide zijden wijd uittrekken.
Een echtpaar naast me, ook op de fiets, vertelt me dat ze hier in de buurt staan met hun camper, er met de fiets op uit trekken en per toeval beland waren bij het optreden.
Gelukkig kon ik ze vertellen waarom dit optreden georganiseerd was.  

ALCOHOLSLOT VOOR PLUKKIE

Een bericht over het gaan gebruiken van een alcoholslot, leverde een volgend associatie op.
Onze valkparkiet verheugde zich altijd op het bezoek dat Berenburg dronk. Zodra dat in het kleine borrelglaasje geschonken was, schoot Plukkie in de startblokken, vloog naar de bezoeker en landde op diens schouder. De vogel vloog vaak rond in de huiskamer, dus niemand keek er verbaasd van op wanneer hij voorbij kwam vliegen.

Nou, kom maar op met die borrel, dacht Plukkie en knabbelde zachtjes aan de oorlel om zijn wens kenbaar te maken. Daarbij van links naar rechts over de schouder trippelend.
En ja hoor, de Berenburgdrinker bracht het glaasje omhoog richting oor. Plukkie rekte zich uit en stak  zijn snavel in het glas. Zoals het hoort bij een borrel, nipte hij eraan. Hij bracht zijn kop en snavel omhoog waarbij je zijn keeltje zag bewegen bij het doorslikken. Volgende slok graag.

Ik denk dat het diertje door had kunnen gaan totdat hij volkomen laveloos naar beneden gestuiterd zou zijn, maar dat hadden we zelf in de hand.
Na enkele slokjes vonden we het wel genoeg geweest. Plukkie wist dat, fladderde wat verderop en ging uitgebreid zijn veren poetsen.

Stel je voor dat er een alcoholslot zou bestaan voor vogels en Plukkie enkele slokjes teveel zou hebben genomen. Aangezien hij zelf tegelijkertijd bestuurder en voertuig is, zou ergens in dat kleine lijfje een alcoholslot gebouwd moeten worden. Maar dan? Na zijn drankgebruik op de schouder moet  hij fluiten in het blaaspijpje. Alcoholpromillage te hoog in relatie tot gewicht van de vogel. Het slot gaat erop. Hij kan niet meer zelf van de schouder afkomen, omdat zijn vleugeltjes door het slot geblokkeerd zijn. Dan maar hopen dat iemand hem van de schouder haalt voordat het bezoek opstaat en Plukkie door een onverwachte beweging gelanceerd zal worden. Doel van het alcoholslot voorbij geschoten.

Geplaatst Gelderlander Gastschrijvers, 1-4-2023

  

 

BRRR, VEL!

 

Brinta- en havermoutpap op de nuchtere maag: ik gruwelde ervan. Mijn broers konden deze aanslag op hun maag wel verwerken en aten de pap liefst zo dik dat de lepel er rechtop in bleef staan.

Wat ik nog veel erger vond, was de zelfgemaakte pudding. Niet vanuit een pakje, maar zelf bereid met alle benodigde ingrediënten om bijvoorbeeld vanillepudding te maken. Als afsluiting van de warme maaltijd tussen de middag kwam er zo nu en dan ook griesmeelpudding met bessensaus op tafel. Getver, zodra ik de keuken binnenkwam, wist ik al hoe laat het was. De geur van warme melk met griesmeel in de pan op het gasfornuis. Mijn moeder erachter in een schort en de houten pollepel in de aanslag om te voorkomen dat de griesmeelpap vast zou ‘koeken’ in de pan.

De platte borden gingen van tafel en daarvoor in de plaats kregen we een diep bord voor onze neus. Mijn moeder kwam binnen met de pudding en de ogen van mijn broers begonnen al te glunderen.
“Wij willen het vel!”
De rillingen liepen me dan over de rug, het vel was zo mogelijk nog erger dan de pudding eronder.
Mijn moeder schepte het vel eraf en legde het als een blubberig deinende massa bij mijn broers in het bord. Binnen no time waren de vellen naar binnen gewerkt en kon de volgende puddinggang komen: de griesmeelpudding zelf en als laatste een lepel warme bessensaus.

Ik kreeg alleen een lepel bessensaus, dat vond ik wél lekker. Geen pudding alsjeblieft.
Zo nu en dan werd hun wens ingewilligd maar meestal hoorden ze: “nee, dit bewaren we voor morgen”.
Ik kon niet wachten tot het overmorgen zou worden. Morgen eerst weer een ‘griezel’puddingdag.

“Mogen we nog een beetje?”, kwam als altijd de vraag van mijn broertjes.

Geplaatst Gelderlander Gastschrijvers, 23-3-2023

 

ROLSCHAATSEN

Het moment om schaatsen op te bergen en rolschaatsen tevoorschijn te halen?
De met een rubberen laag bedekte ijzeren wieltjes maakten een zoevend geluid op het asfalt.
Er reden destijds amper auto’s, de straat was de ideale rolschaatsplek.

Mijn vader maakte de rolschaatsen passend, terwijl ik met bungelende benen op het tuinmuurtje zat. Op vier wieltjes was een metalen plaat, in de vorm van een voetzool, bevestigd. Deze kon in het midden uitgeschoven worden en aangepast aan mijn schoen. Met een bijbehorende sleutel werden twee punten aangedraaid. Daarna met de hiel tegen een rond gevormde ijzeren achterzijde, die ervoor zorgde dat je niet uit de rolschaats gleed. Vier kleine hoekijzertjes zorgden voor stevigheid aan de zijkanten. Om de neus van mijn schoen werden twee rode leren riempjes vastgegespt evenals een riempje om de enkel.

Voetje langs voetje maakte ik mijn eerste rolschaatsbewegingen. Waarschijnlijk heeft dat geleid tot een tafereeltje waarin ik plat op de straat kwam te liggen, zoiets als Bambi bij zijn eerste stapjes op het spiegelgladde ijs.
Hoorde ik daar ergens het konijntje Stampertje lachen, rollend over de straat en met zijn voorpootjes zijn achterpootjes vastpakkend? 

Ik was een lange dunne spriet en misschien herken je het: om in evenwicht te blijven op rolschaatsen bewogen die spaghetti-armen en -benen onafhankelijk van elkaar in alle richtingen. Licht voorovergebogen maakte ik de schaatsbewegingen, want rechtop blijven staan leidde tot een achterover buiteling met een gevoelig stuitje tot gevolg.  
Ondanks veel oefenen eindigde een ritje ook wel met de knieën op het asfalt. Had ik kniekousen aan, dan schoof het asfalt het vel van mijn knie en had ik daar een bloedende schaafwond. Had ik een dikke maillot aan dan viel de schade aan de knie wel mee, maar zat er een flinke ‘knol’ in de maillot.

Geplaatst Gelderlander Gastschrijvers, 4-3-2023

IK GA DOOD!

De gevaren op de weg werden me al vroeg in mijn leven bijgebracht: ik moest altijd goed naar links en naar rechts kijken voordat ik de weg over wilde steken. Bij een oranje verkeerslicht mocht ik al niet meer doorlopen. Wanneer de slagbomen naar beneden gingen bij het spoor kreeg ik de instructie dat ik nooit door mocht lopen, ook niet als de belletjes bij de spoorweg rinkelden! Dat was heel gevaarlijk, want de trein reed heel erg snel.

Als klein peutertje zette ik parmantig de stapjes aan de hand van mijn lange vader. Stevige schoentjes, sokjes, dikke blote beentjes. We liepen de spoorlijn over. Ik dacht nergens over na en liep netjes mee, zoals ik ook de rest van de weg meegelopen had. Mijn vader was er toch bij, dus mij kon niks gebeuren.
Tingelingelingeling! De rood-witte slagbomen gingen langzaam naar beneden op het moment dat wij halverwege de overweg stonden. Ik bevroor en bleef stokstijf aan de grond genageld staan, met wijd opengesperde ogen.

We gaan dóód,  hoorde ik mezelf schreeuwen en ik zette het op een krijsen.
Een jonge man die aan de andere kant van de slagboom aan kwam fietsen, moest heel hard lachen. Ik zie het nog voor me. Hoe kon hij op dit moment lachen! Ik ging dood!
Mijn vader wisselde een blik van verstandhouding met de man, dat zag ik nog wel. Op hetzelfde moment bukte hij zich om mij uit de verstijfde positie op te tillen en naar de andere kant van de overgang te brengen, nog ruim op tijd voordat de slagboom dicht viel.
Seconden misschien, maar het leek een eeuwigheid in mijn jonge leventje.
Deze gebeurtenis staat me nog zo goed bij, dat het bijna lijkt alsof ik een toeschouwer ben geweest in plaats van ‘lijdend’ voorwerp.                                                                        

Geplaatst in Gelderlander Gastschrijvers

OMA BANNINK

Oma Bannink woonde in een verzorgingshuis met de toepasselijke naam Levensavond. Ze was al in de 90. In haar kamertje leek het altijd schemerig te zijn, maar ze had prachtig uitzicht op het bos.
Als we op bezoek kwamen hees oma zich omhoog uit haar stoel, streek haar kleding recht, pakte haar zwarte wandelstok en kwam ons tegemoet lopen.

Oma had altijd zwarte kleding aan met een jurk of rok tot op de enkels, en daaronder zwarte kousen met stevige schoenen met blokhak waar haar enkels een beetje overheen hingen.
Of het nu aan de kleding lag of dat het werkelijk zo was, oma was wel stevig gebouwd en eerlijk gezegd nogal vormeloos. Haar weinige haren waren met een, waarschijnlijk natte, kam strak naar achteren gekamd waardoor zich zilveren strengetjes over haar hoofd vormden waar je de roze hoofdhuid doorheen kon zien. Uiteindelijk vormde het restje haar een miniknotje, waarbij ik niet kon ontdekken hoe het op zijn plaats gehouden werd. Oma Bannink had een zware stem en een grappig accent waarbij de woord’n ’n beetje afgekneep’n werden. Boven haar mond en op haar kin groeiden zwarte stoppeltjes, die zo hard geworden waren doordat ze zich schoor.Met haar kleine handjes opende ze een bloemetjeskoektrommel  waaruit wij een klein koekje mochten pakken voordat we in de vensterbank gingen zitten om naar buiten te kijken.

Een klein minske, nog geen 1,55 meter denk ik: oma Bannink, mijn overgrootoma.

KABOUTERS

Een enigszins aangepaste versie van dit verhaal is geplaatst in Wijkblad Brakkenstein, juni 2024. 

Het kamp van de scouting, de kabouters, in  de zomer van 1968 of ’69: Op de deel van een boerderij ergens in Brabant, waar in de winter de koeien stonden. In de zomer gingen de koeien naar buiten  waardoor de deel prima gebruikt kon worden voor dit soort kampdoeleinden. Onze slaapzakken lagen uitgespreid op luchtbedjes op de betonnen stalvloer.

Nog weet ik de geur terug te halen van het hooi, stro en alles wat ik boerderijlucht noem. Sommigen vinden het stinken maar ik vond, en vind, het heerlijk.
Op een van die mooie zomerdagen wandelden we onder begeleiding van de kabouterleidsters langs de korenvelden in ons uniform: een jurkje met epauletten op de schouders, een  mutsje, een das/sjaal, hoge  kniekousen en een  leren riem, allemaal bruin. We waren onderweg naar het dichtstbijzijnde dorp.
Onderweg plukten we een goudgele korenaar en peuterden de kleine korreltjes eruit om op te eten. Veel smaak zat er niet aan, het had soms een hard velletje en voor je het wist was het korreltje al weer op. Het hoorde gewoonweg bij de hele beleving.

In het dorp aangekomen kwam de stoet van de Nijmeegse vierdaagse voorbij. We stonden daar met zijn allen te kijken naar de wandelaars en naar alle festiviteiten tot op een gegeven moment een gil: PAPA!!!!
Een van de kaboutertjes schoot uit de groep, greep de mouw vast van de man die inderdaad haar vader was die de vierdaagse liep. Huilen, huilen. “Ik wil mee naar huis”, en ze bleef maar aan zijn mouw hangen. Ze was ontroostbaar, haar papa was verlegen met de hele situatie, lachte wat en probeerde het minimensje tot bedaren te brengen. Na korte tijd werd ze met zachte hand weggeleid en getroost door de kabouterleidsters waarna haar vader, waarschijnlijk met een bezwaard hart, verder kon lopen.
Achteraf hoop ik dat het de vierde dag van de vierdaagse was, want dan zouden we de dag erop toch weer naar huis gaan.

©Vera Oor, 2024

PELI

 

De kamer óp de kop en de kolder ín de kop. Mijn vader zorgde ervoor dat hij weg was als het begon. Mijn moeder begon niet voordat mijn vader weg was. De kip of het ei? 

Alle overbodige spullen moesten de kamer uit totdat alleen de grotere houten meubels overbleven. Het stofdoekenmandje, een donkerbruin rieten mandje met twee rieten handvatten, werd uit het onderste keukenkastje gehaald. In het mandje enkele vale stofdoeken met een licht ruitpatroon en doeken voor 'overig gebruik'. 

Allemaal van een zacht materiaal.

In het kastje ernaast stonden de schoonmaakmiddelen. Zo ook een geel blik met de opdruk 'Peli' in cursief geschreven grote letters. Het was een plat blik, ongeveer drie centimeter hoog en een diameter van 18 centimeter. Aan één zijde van het deksel een verdieping in de vorm van een duimafdruk. Zodra je daar stevig op drukte hoorde je 'ploep' en het blik ging open. In het blik een gele, vettige substantie, met een ietwat weeïge geur: de boenwas. 

Bedoeld om hout te voeden, te laten glanzen en kleine beschadigingen weg te werken. Als kind kreeg ik een van de doeken 'voor overig gebruik' en het blik. De wijsvinger in de doek, vervolgens in de substantie en aanbrengen op de meubels. Niet te veel gebruiken, want het liet zich heel goed uitsmeren. Daarna de stoelen weer andersom om de zittingen en leuningen dezelfde behandeling te geven. Zo ook tafelblad en -poten en de eiken kast met een opgelegd patroon van hetzelfde hout. Dat patroon had wat weg van een vlinder en mijn moeder noemde het kastje dan ook het vlinderkastje. Bij het trouwen aangeschaft en 60 jaar later nog eeen keer een verhuizing doorstaan. 

"Jullie gooien het toch niet weg hè, als ik dood ben?"

En maar inboenen. De doek kwam er steeds viezer uit te zien. De wijsvinger eronder was niet minder vies. De nagelrand en -riem waren helemaal geel. Alles ingeboend? Het deksel ging weer op het blik. De 'ploep' was de bevestiging dat het ook goed dicht zat. Werd het blik niet goed afgesloten, dan kon je de volgende keer weinig beginnen met de was. Flink ingedroogd en klonterig en vrijwel niet uit te wrijven. 

Vervolgens kon de ronde van voor af aan weer beginnen, want dan moest de was op het meubilair met een nieuwe doek 'voor overig gebruik' goed uitgewreven worden in rondgaande bewegingen. En inderdaad, alles begon weer te glanzen. Zelfs kleine beschadigingen werden onzichtbaar. Dan wist je ook de waarschuwing om niet te veel was aan te brengen te plaatsen, want dat uitwrijven kostte aardig wat inspanning. Daar waar te veel opgebracht was, waren veel meer wrijfbewegingen nodig voordat de glans tevoorschijn kwam.

Alles klaar? Inpakken maar en blik, mandje en doeken werden in de kastjes teruggezet. De rest van de kamer kreeg ook een grondige schoonmaakbeurt en alles kon weer ingeruimd worden. Het pluchen kleed over de eettafel en het kanten kleedje op de salontafel. 
Kust veilig? Ja, mijn vader kon ook weer thuiskomen.

FILERIJDEN

Filerijden, ik denk niet dat iemand dit prettig vind. Wanneer ik om me heen kijk en eens let op de gezichtsuitdrukkingen in de mij omringende auto’s kan ik me daar allerlei stemmingen van de bestuurders bij voorstellen.

Onverstoorbare uitdrukking, blik strak op de weg: routinerijder in files. 
Rood aanlopend gezicht, haren wat door de war: iemand die te laat zijn bed uit is gekomen, haast heeft en nu in de file terecht komt.
Venijnige blik in de ogen: iedereen krijgt de schuld van de file, behalve hijzelf. 

En dan heb je nog de neuspeuteraars, de tóch op de smartphone-kijkende rijders, de vol overtuiging gapende bestuurders waarbij je achter in de keel nog de restjes van het ontbijt kunt zien. En natuurlijk de meezingers. Tot die laatste categorie behoor ik. Ik maak er maar het beste van, zoek mijn favoriete nummers en blèr voluit mee met de muziek. Tenminste…als ik alleen in de auto zit. Mijn passagiers zou ik dit concert van mij niet gunnen. 

Hé, dit brengt me op een idee om de volgende keer filevrij op mijn bestemming te komen. Ik ga bij de plaatselijke carnavalsvereniging vragen of ik een megafoon van hen kan lenen. Die zet ik op het dak van mijn auto en verbind dit met de microfoon van mijn telefoon. Ik zie het helemaal voor me. Ik zal de file opzoeken, want mijn uitvinding moet getest worden. Ja! Ik sta nu volop in de file en ik ga mijn idee in de praktijk brengen. 

“Dames en heren, graag kondig ik u een fileconcert aan van Vera Oor, de generale repetitie van het concert in Ziggo Dome. Het wordt u gratis aangeboden door de zangeres om uw fileleed te verzachten”. 
En ik ga los. Voluit zing ik mijn favoriete nummers. De gezichtsuitdrukkingen in de auto’s om me heen veranderen. Enkele bestuurders moeten nog wennen aan het geluid en ik zie aan hun gezicht dat ze denken dat het bliksemt en dondert. Anderen kijken mij aan met een gezicht dat past bij de uitspraak: ‘als blikken konden doden’, maar het merendeel van de filerijders pakt de eerste de beste afslag om maar zo snel mogelijk uit mijn buurt te zijn en hun handen van hun oren af kunnen halen. 
Kijk nou: vrijwel de hele weg voor mezelf. De volgende keer kan ik wel wat later van huis vertrekken.

ACCENT OF DIALECT

Van thuis uit kreeg ik mee om ‘netjes Nederlands’ te praten en geen Nijmeegs dialect. 
Ik spreek geen Nijmeegs dialect, maar heb wel bepaalde accenten overgenomen. Zo nu en dan hoor ik mezelf de Nijmeegse è zeggen. In liedjes of gedichten klinkt het nog wel grappig, maar in de spreektaal vind ik het geen prettig dialect om aan te horen. Ik probeer er dan ook op te letten. Overigens hoor ik al snel of iemand ‘uut de buurt van Nimwèège komt’.
Wanneer iemand ‘gin noagel hèt um oan de reet te krabbe’ betekent dat dat die persoon arm is. Hij heeft nog geen nagel om de kont te krabben.
‘Al mot ik krupe, op blote voeten goan’  is een Nijmeegs lied, bekend van de Vierdaagse. 
 
Het Twents daarentegen vind ik een heerlijk taaltje om te horen. Dat wil niet zeggen dat ik het ook altijd versta. Maar het klinkt gewoon gezellig. Neem deze nou (van internet geplukt): 
‘Goa zit'n en nem de tied, veurdat de tied oe hef nöm'n.’ De vertaling: Ga zitten en neem de tijd, voordat de tijd jou heeft genomen. 
Bij Twents dialect word ik terug geslingerd in de tijd. Als kind logeerde ik regelmatig op de boerderij in Luttenberg. Ik kon lang niet alles verstaan wat er gezegd werd, maar ik voelde me helemaal thuis. 
Een Twentenaar die Nederlands spreekt, is veelal toch weer te herkennen aan de wijze waarop een woord dat op ‘en’ eindigt uitgesproken wordt door de ‘e’ te slikken. Een Twents accent. 
Herman Finkers vind ik de verpersoonlijking van dit dialect. Ken je de film ‘de beentjes van St. Hildegard’ van hem? Een aanrader.
 
Mijn collega kwam uit Limburg en zodra een andere Limburgse collega in de buurt kwam, schakelden zij over op Limburgs, waar ik echt helemaal niks van kon, en kan, maken. 
Een voorbeeld ook van internet gehaald: 

‘Wie sjoeën ós Limburg is,/begrip toch nemes/es allein de zuderling/dae Limburg leef is. Vertaling naar Nederlands: Hoe mooi ons Limburg is/ begrijpt toch niemand/ dan alleen de zuiderling/ die Limburg lief is. Maak hier maar eens chocola van!

De zachte ‘g’ haal je er al snel uit in een gesprek als het Limburgse accent.

 

Onze buurman kwam uit Rotterdam, was goed te verstaan al was de afkomst uit de buurt van Rotterdam duidelijk te horen aan zijn accent. Terwijl we bij het hek stonden te praten, vertelde hij dat hij die dag naar Rotterdam zou gaann om zijn moeder te bezoeken. Daarna wilde hij doorrijden  naar de molen om ‘Pee de gree’ te halen. Op ‘gree’ werd de nadruk gelegd. 

Hij kon wel aan mijn ogen zien dat ik er geen ene Rotterdamse moer van snapte en herhaalde: “Pee de gree, voor de hond”. 

“Oh, dat”, heb ik lachend geantwoord, “Pedigree, Pedigree pal”. 

Hondenvoer dus.