Filerijden, ik denk niet dat iemand dit prettig vind. Wanneer ik om me heen kijk en eens let op de gezichtsuitdrukkingen in de mij omringende auto’s kan ik me daar allerlei stemmingen van de bestuurders bij voorstellen.
Onverstoorbare uitdrukking, blik strak op de weg: routinerijder in files.
Rood aanlopend gezicht, haren wat door de war: iemand die te laat zijn bed uit is gekomen, haast heeft en nu in de file terecht komt.
Venijnige blik in de ogen: iedereen krijgt de schuld van de file, behalve hijzelf. En dan heb je nog de neuspeuteraars, de tóch op de smartphone-kijkende rijders, de vol overtuiging gapende bestuurders waarbij je achter in de keel nog de restjes van het ontbijt kunt zien. En natuurlijk de meezingers. Tot die laatste categorie behoor ik. Ik maak er maar het beste van, zoek mijn favoriete nummers en blèr voluit mee met de muziek. Tenminste…als ik alleen in de auto zit. Mijn passagiers zou ik dit concert van mij niet gunnen.
Hé, dit brengt me op een idee om de volgende keer filevrij op mijn bestemming te komen. Ik ga bij de plaatselijke carnavalsvereniging vragen of ik een megafoon van hen kan lenen. Die zet ik op het dak van mijn auto en verbind dit met de microfoon van mijn telefoon. Ik zie het helemaal voor me. Ik zal de file opzoeken, want mijn uitvinding moet getest worden. Ja! Ik sta nu volop in de file en ik ga mijn idee in de praktijk brengen.
“Dames en heren, graag kondig ik u een fileconcert aan van Vera Oor, de generale repetitie van het concert in Ziggo Dome. Het wordt u gratis aangeboden door de zangeres om uw fileleed te verzachten”.
En ik ga los. Voluit zing ik mijn favoriete nummers. De gezichtsuitdrukkingen in de auto’s om me heen veranderen. Enkele bestuurders moeten nog wennen aan het geluid en ik zie aan hun gezicht dat ze denken dat het bliksemt en dondert. Anderen kijken mij aan met een gezicht dat past bij de uitspraak: ‘als blikken konden doden’, maar het merendeel van de filerijders pakt de eerste de beste afslag om maar zo snel mogelijk uit mijn buurt te zijn en hun handen van hun oren af kunnen halen.
Kijk nou: vrijwel de hele weg voor mezelf. De volgende keer kan ik wel wat later van huis vertrekken.
En ik ga los. Voluit zing ik mijn favoriete nummers. De gezichtsuitdrukkingen in de auto’s om me heen veranderen. Enkele bestuurders moeten nog wennen aan het geluid en ik zie aan hun gezicht dat ze denken dat het bliksemt en dondert. Anderen kijken mij aan met een gezicht dat past bij de uitspraak: ‘als blikken konden doden’, maar het merendeel van de filerijders pakt de eerste de beste afslag om maar zo snel mogelijk uit mijn buurt te zijn en hun handen van hun oren af kunnen halen.
Kijk nou: vrijwel de hele weg voor mezelf. De volgende keer kan ik wel wat later van huis vertrekken.
