Ons gele pluizige krielhaantje, Pieto, is overtuigd dat hij geen 700 gram maar acht kilo weegt en er uitziet als een imposante Brahmahaan. Voorafgaand aan kukelen: verenpak opblazen, poten doorstrekken en hij lijkt twee keer zo groot. Vervolgens nek oprekken, nekveren overeind en borst vooruit, snavel omhoog. Rode lellen wiebelen onder zijn kin tijdens het kukelen.
Zodra ’s ochtends de kippen naar buiten mogen,
begroet hij alle dames uit zijn harem op zijn eigen manier.
“Kip, ik heb je”, denkt Pieto, zet zijn snavel in de nek en springt erop. De kippen ondergaan het lijdzaam, schudden hun veren los zodra hij klaar is en rennen naar het voer. De rest van de dag scharrelend tussen het andere vee.
Alarmfase 1, code rood!
De gans gaat als een idioot tekeer. Geiten en schapen vliegen richting gevaar onder luid gemekker en geblaat. De kippen maken dat ze wegkomen naar een schuilplek. Al rennend naar de wei zie ik de buizerd wegvliegen en verderop een gele pluk met veel losse, nog ronddwarrelende veren.
“Kom snel, Pieto is gepakt”.
“Waar?”
“Daar. Hij is hartstikke dood. Raap jij hem maar op.”
Onder toeziend oog van opgewonden vee lopen we naar de plek des doods. Och, daar ligt Pieto, een miezerige hoop gele veren met zijn kop naar de grond en vleugels uitgespreid. Hij wordt opgepakt. Tenminste…dat is de bedoeling. Bij het aanraken herrijst Pieto, onder luid gefladder en gekrijs, uit de dood.
“Hij heeft zich voor dood gehouden.”
“Kip, ik heb je”, denkt Pieto, zet zijn snavel in de nek en springt erop. De kippen ondergaan het lijdzaam, schudden hun veren los zodra hij klaar is en rennen naar het voer. De rest van de dag scharrelend tussen het andere vee.
Alarmfase 1, code rood!
De gans gaat als een idioot tekeer. Geiten en schapen vliegen richting gevaar onder luid gemekker en geblaat. De kippen maken dat ze wegkomen naar een schuilplek. Al rennend naar de wei zie ik de buizerd wegvliegen en verderop een gele pluk met veel losse, nog ronddwarrelende veren.
“Kom snel, Pieto is gepakt”.
“Waar?”
“Daar. Hij is hartstikke dood. Raap jij hem maar op.”
Onder toeziend oog van opgewonden vee lopen we naar de plek des doods. Och, daar ligt Pieto, een miezerige hoop gele veren met zijn kop naar de grond en vleugels uitgespreid. Hij wordt opgepakt. Tenminste…dat is de bedoeling. Bij het aanraken herrijst Pieto, onder luid gefladder en gekrijs, uit de dood.
“Hij heeft zich voor dood gehouden.”
Behoorlijk gehavend, één kant vrijwel
kaalgeplukt, maar ‘hij doet het nog’.
Zijn harem kijkt vanuit de vluchtplek toe, terwijl we Pieto meenemen. Vertroeteld met stro, water en
voer komt hij bij en gaat in afzondering zijn imagoschade verwerken. Zoals het
een goede haan betaamt, staat hij een dag later weer te wachten en gedraagt
zich als vanouds.
Geplaatst in Gelderlander Gastschrijvers, 28-1-2023
