ROLSCHAATSEN

Het moment om schaatsen op te bergen en rolschaatsen tevoorschijn te halen?
De met een rubberen laag bedekte ijzeren wieltjes maakten een zoevend geluid op het asfalt.
Er reden destijds amper auto’s, de straat was de ideale rolschaatsplek.

Mijn vader maakte de rolschaatsen passend, terwijl ik met bungelende benen op het tuinmuurtje zat. Op vier wieltjes was een metalen plaat, in de vorm van een voetzool, bevestigd. Deze kon in het midden uitgeschoven worden en aangepast aan mijn schoen. Met een bijbehorende sleutel werden twee punten aangedraaid. Daarna met de hiel tegen een rond gevormde ijzeren achterzijde, die ervoor zorgde dat je niet uit de rolschaats gleed. Vier kleine hoekijzertjes zorgden voor stevigheid aan de zijkanten. Om de neus van mijn schoen werden twee rode leren riempjes vastgegespt evenals een riempje om de enkel.

Voetje langs voetje maakte ik mijn eerste rolschaatsbewegingen. Waarschijnlijk heeft dat geleid tot een tafereeltje waarin ik plat op de straat kwam te liggen, zoiets als Bambi bij zijn eerste stapjes op het spiegelgladde ijs.
Hoorde ik daar ergens het konijntje Stampertje lachen, rollend over de straat en met zijn voorpootjes zijn achterpootjes vastpakkend? 

Ik was een lange dunne spriet en misschien herken je het: om in evenwicht te blijven op rolschaatsen bewogen die spaghetti-armen en -benen onafhankelijk van elkaar in alle richtingen. Licht voorovergebogen maakte ik de schaatsbewegingen, want rechtop blijven staan leidde tot een achterover buiteling met een gevoelig stuitje tot gevolg.  
Ondanks veel oefenen eindigde een ritje ook wel met de knieën op het asfalt. Had ik kniekousen aan, dan schoof het asfalt het vel van mijn knie en had ik daar een bloedende schaafwond. Had ik een dikke maillot aan dan viel de schade aan de knie wel mee, maar zat er een flinke ‘knol’ in de maillot.

Geplaatst Gelderlander Gastschrijvers, 4-3-2023