Nadat ik de aankondiging in de ochtendkrant had gelezen en daarna snel op de fiets was gestapt, kwam ik nog op tijd aan voor het optreden van een Canadees doedelzakkorps op het grasveld voor het gemeentehuis. Als eerbetoon aan tientallen geallieerden die in oktober 1944 zijn omgekomen op het slagveld bij Bemmel.
Het corps met doedelzakspelers en drums stond in een halve cirkel op een zonovergoten grasveld , omzoomd door oude bomen, met op de achtergrond het monumentale kasteel de Kinkelenburg. Een man liep rond om Canadese vlaggetjes en speldjes uit te delen en rond het corps stonden veel belangstellenden.
De sfeer en bijna sprookjesachtige entourage gaven het optreden een emotionele lading die voelbaar was. Jong en oud luisterden met zichtbare ontroering naar de doedelzakklanken en het Wilhelmus dat de spelers ten gehore brachten. Enigszins verstolen werden om me heen ogen afgeveegd met een zakdoekje. Hoeveel van de aanwezigen zullen misschien zelf, of anders uit de overleveringen, gehoord hebben van het slagveld. Wellicht waren er vanmiddag zelfs nog mensen aanwezig die destijds jong waren en wiens gedachten vandaag teruggeslingerd werden in de tijd.
Applaus klinkt ook wanneer 8 danseressen op de muziek een demonstratie geven. Gekleed in een donkerblauw shirt met een rode rok eronder lijken het op sommige momenten klaprozen wanneer zij bij het ronddraaien hun rok aan beide zijden wijd uittrekken.
Een echtpaar naast me, ook op de fiets, vertelt me dat ze hier in de buurt staan met hun camper, er met de fiets op uit trekken en per toeval beland waren bij het optreden.
Gelukkig kon ik ze vertellen waarom dit optreden georganiseerd was.
Een echtpaar naast me, ook op de fiets, vertelt me dat ze hier in de buurt staan met hun camper, er met de fiets op uit trekken en per toeval beland waren bij het optreden.
Gelukkig kon ik ze vertellen waarom dit optreden georganiseerd was.
