DE ERFENIS

 
Een formeel uitziende envelop valt in de brievenbus. Ik heb werkelijk geen idee wat die kan bevatten.
Dit is geen envelop die je even open rukt, nee deze vraagt om een briefopener om een gedeeltelijk verscheurde inhoud te voorkomen.
Vrijwel alles gaat digitaal maar ergens heb ik nog de briefopener liggen, die mijn moeder altijd gebruikte. Ik rommel wat door de spullen op een schap in de muurkast, de schap met allerhande rommeltjes die ik bewaard heb en daar vind ik het ivoren voorwerp.
Zorgvuldig open ik de envelop. Gespannen, alsof ik aanvoel dat er iets bijzonder in zit, haal ik de inhoud eruit.  Het logo met tekst verklapt me waar de brief vandaan komt: een notariskantoor in Groningen. Een uitnodiging om naar het kantoor te komen inzake een erfenis van mevrouw Hagen.
Mevrouw Hagen? Het zegt me helemaal niets. De brief is toch echt aan mij gericht, zelfs aangeschreven met mijn doopnamen.
Dit is toch eigenlijk waarvan iedereen droomt: een grote erfenis krijgen. Een grote som geld, een huis, kostbare sieraden?
Maar hoezo groot, wat een idiote gedachte. Het zal wel niks zijn.
 
Enkele dagen later pak ik de trein naar Groningen en meld me bij de receptie van het imposante notariskantoor.
De notaris stelt zich voor en vraagt me plaats te nemen aan een tafel, zoals ik me die bij een notaris voorstel: glanzend hout met een ingelegd blad, een grote groene viltachtige bureaulegger met een vulpen.
Hij bekijkt mijn paspoort om te controleren of de juiste persoon tegenover hem zit, pakt een stapel papieren erbij en vraagt mij of ik bekend ben met mevrouw Hagen.
Ik moet hem het antwoord schuldig blijven. Vanachter zijn ronde notarisbrilletjes halverwege zijn neus kijkt hij me indringend aan.
“De meisjesnaam van mevrouw Hagen was van Dorp.”
Er gaat geen belletje bij me rinkelen en de notaris geeft verdere uitleg.
 
“Mevrouw Katrien Hagen was een halfzus van uw moeder, voortgekomen uit een buitenechtelijke relatie van uw grootvader. Zij is geboren in 1930. Uw grootvader heeft haar nooit erkend.”
In 1930? Ik realiseer me dat het destijds wel een schande moet zijn geweest om ongehuwd moeder te worden. Mijn gedachte blijkt de waarheid.
“De moeder van mevrouw Hagen is die schande nooit te boven gekomen en werd min of meer verstoten door de bevolking van het kleine dorp waar ze woonde. Ze is verhuisd naar Groningen en daar heeft zij zich voorgedaan als weduwe en haar dochter Katrien alleen opgevoed.”
De overtuiging een doodzonde te hebben begaan en hiervoor altijd te moeten boeten, heeft ze overgedragen op Katrien. Katrien was zeer godsdienstig en ging regelmatig biechten.”
“Hoe weet u dit allemaal?”
“Katrien is getrouwd geweest met een rijk man, zij zijn kinderloos gebleven en hij is op relatief jonge leeftijd overleden, waarna zij alleen achterbleef in het enorme huis. De zonde van haar moeder is haar blijven achtervolgen. Gaandeweg de jaren is Katrien vreemd gedrag gaan vertonen, zij raakte ervan overtuigd dat de duivel haar zou komen halen.  Zij speurde stad en land af naar bijzondere kruisbeelden en elk kamertje van haar grote huis kreeg een kruisbeeld bij de deur en bij het raam om de duivel buiten te houden. Ze leefde een teruggetrokken leven.
Enkele jaren geleden heeft ze mij benaderd en dit allemaal verteld. Ze was weliswaar vreemd, maar niet dom en wilde haar erfenis veilig stellen.”
 
Ik neem een slok uit het glas water dat ik aangeboden heb gekregen en laat dit verhaal op me inwerken. Mijn grootvader heeft dit dus ook altijd geheim gehouden. Mijn moeder was enig kind en zou dolblij geweest zijn met een zus, ook al was dat een halfzus. Ik vraag me zelfs af of zijn vrouw, mijn oma, dit heeft geweten.
 
“Mevrouw Hagen heeft mij verzocht op zoek te gaan naar nazaten van haar biologische vader, uw grootvader. Ook u bent enig kind en aangezien uw opa, oma en moeder niet meer leven, bent u de rechtmatige erfgenaam.”
“Waar bestaat de erfenis uit”, vraag ik, toch wel heel nieuwsgierig aan het worden.
“Een enorm groot huis met grond, een landgoed eigenlijk, vorstelijk ingericht zoals de man van mevrouw Hagen dat wilde.”
Ik laat deze mededeling op me inwerken.
“Waar staat dit huis, hoe gaat het verder, wat moet ik doen?”
“De wens van mevrouw Hagen is dat het landgoed gebruikt zal gaan worden als herstellingsoord voor kinderen die trauma’s hebben overgehouden aan hun jeugd, vanuit wat voor oorzaak dan ook.”
Hoe is het mogelijk, mijn werk bestaat uit het werken met deze doelgroep. Hoe mooi is het om werk te combineren met deze ideologie.
“Er is één voorwaarde.”
“En dat is?”
“De kruisbeelden, gezang- en gebedenboeken die op veel plekken in het huis hangen of liggen, mogen onder geen beding vernietigd worden. Mevrouw Hagen heeft aangegeven dat die bewaard moeten worden in manden naast de zwarte piano in de tuinkamer.”

Noot: bovenstaand verhaal is puur fictie