Long
time ago nam ik deel aan een tweedaagse vanuit enkele organisaties, waarbij met
name aandacht werd besteed aan items rondom voeding. De eerste dag werd
afgesloten met een diner op een vorstelijke locatie met vorstelijke prijzen op
het menu van het exclusieve restaurant.
Het gezelschap waarin ik me bevond bestond grotendeels uit mensen die dit soort eetgelegenheden waarschijnlijk vaker bezochten en bijzonder konden waarderen.Wanneer ik in een minder exclusief restaurant ben, weet ik al niet hoe te beginnen met het bestek te gebruiken, dus ik kijk het even aan en aap dan mijn tafelgenoten na met het juiste bestek.
Geef mij maar een eetcafé of gezellig klein restaurant waar ik niet het gevoel heb dat ik iets gemist heb in de dresscode.
Het gezelschap waarin ik me bevond bestond grotendeels uit mensen die dit soort eetgelegenheden waarschijnlijk vaker bezochten en bijzonder konden waarderen.Wanneer ik in een minder exclusief restaurant ben, weet ik al niet hoe te beginnen met het bestek te gebruiken, dus ik kijk het even aan en aap dan mijn tafelgenoten na met het juiste bestek.
Geef mij maar een eetcafé of gezellig klein restaurant waar ik niet het gevoel heb dat ik iets gemist heb in de dresscode.
Terug
naar de vorstelijke locatie. Daar was de tafel uiteraard ook gedekt met een
rijk assortiment aan bestek en glaswerk. De ober schoof de stoel voor je naar
achter en schoof de stoel weer aan nadat je bij het ‘neerdalen’ op de juiste
plek op de stoel beland was.
Hij gaf uitleg over de wijn, die geschonken zou worden en ik kon mijn lachen bijna niet inhouden toen enkelen aan tafel vóór mochten proeven: de wijn ‘walsend’ in het glas en beoordeeld op ‘de dronk’.
Daarbij moest ik al denken aan het spoelen na tanden poetsen, maar ja dit hoort nu eenmaal bij wijn proeven. En dan de gezichten erbij: bloedserieus.
Natuurlijk kreeg ik ook de vraag wat ik wilde drinken. Ik lust geen alcohol, dus ik vroeg uit goed fatsoen maar om een glaasje water.
Hij gaf uitleg over de wijn, die geschonken zou worden en ik kon mijn lachen bijna niet inhouden toen enkelen aan tafel vóór mochten proeven: de wijn ‘walsend’ in het glas en beoordeeld op ‘de dronk’.
Daarbij moest ik al denken aan het spoelen na tanden poetsen, maar ja dit hoort nu eenmaal bij wijn proeven. En dan de gezichten erbij: bloedserieus.
Natuurlijk kreeg ik ook de vraag wat ik wilde drinken. Ik lust geen alcohol, dus ik vroeg uit goed fatsoen maar om een glaasje water.
Enige
tijd later waren al de nodige glazen wijn ingeschonken. Ik kon werkelijk geen
water meer zíen en vroeg aan mijn leidinggevende , die naast me zat: “zou ik om
cola kunnen vragen?”.
“Ja hoor”, antwoordde hij mij.
Ook aan mij werd weer gevraagd wat ik wilde drinken en ik bestelde een cola.
“Een cóla mevrouw?”, vroeg de ober en viel duidelijk uit zijn rol.
Binnen no time herstelde hij zich en gaf als antwoord: “ja natuurlijk”.
Die man pakte het ontzettend leuk op en kwam even later naar me toe met het gevraagde drankje.
Met de nodige égards presenteerde hij mij het flesje, zoals ook de wijnflessen getoond werden.
“Is dit het goede jaar mevrouw?”.
“Ja hoor”, antwoordde hij mij.
Ook aan mij werd weer gevraagd wat ik wilde drinken en ik bestelde een cola.
“Een cóla mevrouw?”, vroeg de ober en viel duidelijk uit zijn rol.
Binnen no time herstelde hij zich en gaf als antwoord: “ja natuurlijk”.
Die man pakte het ontzettend leuk op en kwam even later naar me toe met het gevraagde drankje.
Met de nodige égards presenteerde hij mij het flesje, zoals ook de wijnflessen getoond werden.
“Is dit het goede jaar mevrouw?”.
Tussen
de gangen door kregen we een rondleiding achter de schermen, de keuken.
Inmiddels had ik wel wat grootkeukens gezien, dus niet alles was me vreemd. Er
was een flinke bedrijvigheid in de keuken en in een grote braadslee lagen
stukjes te pruttelen in het braadvet.
Ik wees mijn leidinggevende erop en vroeg aan hem of dat kibbeling was, want daar leek het erg veel op.
Hij keek me aan alsof hij dacht dat ik misschien tóch de nodige alcohol had gedronken, maar schoot daarna van het lachen bijna onder het aanrecht en kwam werkelijk niet meer bij.
Kibbeling in een dergelijk restaurant was natuurlijk niet denkbaar, dat weet ik nu ook wel, maar toen nog niet.
“Hoe kom je erbij, kibbeling! Dat is gebakken zwezerik.”
Ook daar had ik nog nooit van gehoord, dus ik deed maar alsof ik wist wat hij bedoelde. Later kwam ik te weten dat zwezerik behoorlijk kostbaar is.
Eerlijk gezegd proefde ik het er niet aan af.
Ik ben toch meer van de gewone frites met of een bakje kibbeling, dat geen zwezerik is.
Ik wees mijn leidinggevende erop en vroeg aan hem of dat kibbeling was, want daar leek het erg veel op.
Hij keek me aan alsof hij dacht dat ik misschien tóch de nodige alcohol had gedronken, maar schoot daarna van het lachen bijna onder het aanrecht en kwam werkelijk niet meer bij.
Kibbeling in een dergelijk restaurant was natuurlijk niet denkbaar, dat weet ik nu ook wel, maar toen nog niet.
“Hoe kom je erbij, kibbeling! Dat is gebakken zwezerik.”
Ook daar had ik nog nooit van gehoord, dus ik deed maar alsof ik wist wat hij bedoelde. Later kwam ik te weten dat zwezerik behoorlijk kostbaar is.
Eerlijk gezegd proefde ik het er niet aan af.
Ik ben toch meer van de gewone frites met of een bakje kibbeling, dat geen zwezerik is.
