WAAR IS DE GROND?

 
Bloedhete dag, maar prima weer om te fietsen. Tenminste, zolang je blijft fietsen is er niets aan de hand. Pas wanneer je afstapt, merk je hoe heet het is. Gelukkig transpireer ik niet heel snel, en ik kan redelijk fris aan een tafeltje gaan zitten om wat te eten. Maar mijn voeten! Die branden bijna de schoenen uit en transpireren wel degelijk.

Aha, naast de ijssalon zit het Kruidvat en ooit heb ik eens een spuitbus gehad van deze winkel die heel goed werkte tegen zweetvoeten. Het is een grote vestiging en ik heb alle paden al bekeken, maar kom geen producten tegen die iets te maken hebben met voeten.

Daar loopt een medewerker, die zal het wel weten. Ik vraag haar “hebben jullie ook iets tegen zweetvoeten”. Ze kijkt me aan alsof ze zweetvoeten ruikt en pakt dan het kleine microfoontje wat in de buurt van haar mond hangt. Ik ken die dingen wel. Ze kunnen dan snel een collega erbij roepen als het te druk wordt of als ze, zoals in dit geval, een vraag hebben. Nou, dat microfoontje had ze niet nodig, de hele winkel kon het horen: “hebben wij ook iets tegen zweetvoeten?”

Gelukkig is het niet druk en ik voel geen verbaasde blikken om me heen, maar dat ik me er nu prettig bij voel: nee. Even vraag ik mezelf af of ik hier iets van ga zeggen: ach, laat ook maar. Later denk ik, had ik het maar wel gedaan, want dat voorkomt misschien voor andere klanten een soortgelijke situatie.

Stel je voor dat er morgen een oudere dame de winkel in komt, die eindelijk weer zelf boodschappen durft te doen, nadat ze door haar incontinentie afhankelijk is geworden van Tena lady’s. Een behoorlijke stap weet ik, omdat die mensen vaak denken dat  de hele omgeving ze kan ruiken, ook al is dat echt niet het geval. En als nu die mevrouw de jongedame van vanmiddag tegenkomt en haar zachtjes toefluistert: “waar kan ik de incontinentiematerialen vinden?”.
Hoe erg zal ze niet verlangen naar een sinkhole in de winkel, waar ze in de grond weg kan zakken als de jongedame naar haar collega roept: “waar liggen de incontinentiematerialen?”

Ik ben uiteindelijk wel met mijn busje naar huis gegaan en heb heerlijk, op blote voeten, de planten in de tuin gesproeid.