Het enige dat mijn moeder voor zichzelf claimde: Libelle. Zolang ik me kan herinneren, werd dat weekblad bezorgd. In tijden dat er bezuinigd moest worden en we als gezin gezamenlijk nadachten over mogelijkheden om wat geld te besparen, opperde een van de kinderen het onzalige idee om het abonnement op de Libelle op te zeggen. Voor het eerst dat ik het meemaakte, stond mijn moeder duidelijk op haar strepen: “Nee, dat is míjn pleziertje, en dat zeg ik niet op”. Nou dat was duidelijk en niemand van ons had het lef te protesteren, want nooit vroeg mijn moeder iets voor zichzelf. En ze had ook gelijk, realiseerden we ons met schaamrood op de kaken. De Libelle spelde ze bij wijze van spreken van voor tot achter.
Op zolder stonden nog twee oude boeken met ingebonden jaargangen van Libelle uit de tijd dat zij 20 – 21 was. Waar het tweede boek is gebleven, mag Joost weten, maar één boekwerk heb ik nog: januari t/m april 1949. Tussen enkele pagina’s is een papiertje zichtbaar, bij een breipatroon voor ‘Koning winter’s laatste dagen’: een trui met ingebreid patroon. Nee, geen trui, een jumpertje.
In het kenmerkende handschrift van mijn moeder staan op het papiertje enkele geheugensteuntjes bij dit patroon. Ongetwijfeld zal ze dit ooit gemaakt hebben voor zichzelf. Ik kan me bijna voorstellen hoe de breipennen in snel tempo de wol verwerkten en hoe mijn moeder er uit moet hebben gezien in haar creatie.
Dames-weekblad Libelle. Abonnementsprijs 20 cent per nummer. Losse nummers 25 cent. Pagina's met aandacht voor 'Vlot huishouden', 'Man-meditatie', 'Uit het domein van de keuken'. Natuurlijk onbreken ook de advertenties niet: Klokzeep, Molenaar's kindervoeding, Maya zeep, Pond's creams.
Ik ga toch ook weer eens een keer een Libelle kopen en denk dan aan hoe mijn moeder met ‘haar blad’ op schoot zat te lezen: keurig rechtop zittend, met de benen, in nylons gestoken naast elkaar. Kinderen naar school, een moment voor zichzelf met een porseleinen kopje thee op het kleine tafeltje in de erker. De ochtendzon bereikt de twee eikenhouten stoelen met armleuning en een kussentje, zoals aangeschaft bij het trouwen.
Bovenstaande tekst is, gedeeltelijk, overgenomen door Libelle 32-2023 als ingezonden mooiste brief.
