Ga met mij aan tafel zitten,
wanneer ik nieuwe kleren aan heb. Zorg maar voor water en afwasmiddel om de
eerste vlekken weg te werken. Gegarandeerd dat er iets van de lepel of vork
afglijdt. Liefst iets wat qua kleur flink afsteekt tegen de kleding.
Tegenwoordig leg ik maar vast een flinke theedoek over mijn kleding om dit te
voorkomen. De theedoek gebruik ik als een soort van slabbetje dat kleine
kinderen krijgen omgehangen voor het eten.
Vraag of vertel mij teveel dingen
tegelijk en ik voldoe echt niet meer aan het beeld van een vrouw die nu eenmaal
beter dan een man kan multitasken. Er zijn van die mensen die iets
vertellen over de kleur van hun sokken, ik noem maar wat. Ze presteren het dan
om met een gigantische omweg waarin ze vertellen over
die-van-die-van-die-van-die en eergisteren gebeurde dit en volgende week wil ik
dat gaan doen, toch weer uit te komen bij het onderwerp waar ze hun verhaal mee
begonnen. Ik ben allang weer vergeten wat het beginonderwerp ook al weer was.
Misschien bekruipt jou dit gevoel ook als je deze voorgaande zin leest. Hij is
te lang, dus nog een keer lezen waar het ook alweer over gaat. Dat gebeurt me ook als ik tijdens
een gesprek te vaak wordt onderbroken, ik raak de draad kwijt.
Er zijn van die situaties waarin je
beter bloedserieus kunt blijven dan erom te lachen. Op een of andere manier
lukt me dat dan niet. Misschien van de schrik of zenuwen begin ik te lachen. Om maar een voorbeeld te noemen: er
stond iemand op een huishoudtrapje boven zijn hoofd te schilderen. Op een
gegeven moment schieten de twee poten van het trapje elk een andere kant uit en
het trapje ligt plat op de grond. Een fractie van een seconde later ligt ook de
schilder op de grond. Dan schiet ik in de lach. Gelukkig
liep het goed af voor de schilder. En ik kon het doen met een paar boze
blikken.
Spreken in het openbaar. Des te
meer ik het goed wil doen, des te meer gaat het mis. Ik zit bij wijze van
spreken te wachten op het moment dat ik mijn eigen stem hoor trillen. Daar heb
ik inmiddels wel wat technieken voor aangeleerd om hiermee om te gaan en dat
gaat me steeds beter af. Dit moet ik eigenlijk niet hier schrijven, want dat is
de goden verzoeken.
Geef me een pot verf, een kwast en
enkele plankjes om te schilderen. Dat schilderen lukt nog wel en het
eindresultaat is over het algemeen wel goed, maar kijk niet naar mij. Geen idee
hoe anderen het lukt om zonder knoeien te schilderen. Ik krijg het voor mekaar
om er uit te zien alsof ik het object ben geweest dat geschilderd moest worden.
Zeg mij dat ik iets niet moet doen
om wat voor reden dan ook. Natuurlijk gebeurt het mij dan dat ik het juist wél
doe. Niet bewust maar doordat ik zo gefocust ben om het goed te doen, gebeurt
het. Ik logeerde bij de buurvrouw op de
camping. We hadden boodschappen gehaald en ik kreeg een komkommer in mijn
handen gedrukt met daarbij de opmerking: “Goed opletten hoor, dat je hem niet
kapot stoot, want dan droogt hij uit”. Nou je raadt het waarschijnlijk al.
Opgetuigd met tuinhandschoenen, laarzen en oude
kleren ga ik in de tuin aan de slag. Anderen trekken daarna hun handschoenen en
laarzen uit en zien er gelijk toonbaar uit. Ik niet. Bij mij zit de modder
gewoon ín de handschoen en ondanks de sokken, ook tussen de tenen. Kronkelend
van de pijn kroop ik de tuin uit en dacht
er niet meer aan hoe ik er dan uitzie. Afgeleverd op de SEH. Diagnose: blindedarmontsteking. We gaan u
klaarmaken voor de operatie. Ja hoor, alle kleren uit, en operatiejasje aan. Ik schaamde me werkelijk de ogen uit de kop.
Een deel uit bovenstaand verhaal is als ingezonden brief opgenomen in Libelle nr. 30, 2023 (zie foto)
Een deel uit bovenstaand verhaal is als ingezonden brief opgenomen in Libelle nr. 30, 2023 (zie foto)
