Ik denk dat ze een hekel gaat krijgen aan de winter. Het wordt al wat kouder buiten en zodra ze klaar is met rauzen en terroriseren, kruipt ze nu al op schoot. Als er geen schoot beschikbaar is en de bank in gebruik is als slaapplaats voor Dorus en Toon manoeuvreert ze net zo lang tot ze lekker warm tussen hen in ligt. Eigenlijk zouden op zo’n moment, als ze eindelijk rustig is, Toon en Dorus in actie moeten komen. Een vergeldingsactie voor het hun aangedane leed.
Ze is goed zindelijk, maar ik moet toch eens nakijken of er garantie zit op Pip. Volgens mij is ze lek. Ze staat regelmatig voor de deur te piepen en en als ik haar naar buiten laat, plast ze vrijwel meteen. Zo vaak als zij het doet, presteer ik het nog niet eens als ik een blaasontsteking heb. Ach, dat beestje heeft een kleine blaas, denk ik dan maar.
Ze is goed zindelijk, maar ik moet toch eens nakijken of er garantie zit op Pip. Volgens mij is ze lek. Ze staat regelmatig voor de deur te piepen en en als ik haar naar buiten laat, plast ze vrijwel meteen. Zo vaak als zij het doet, presteer ik het nog niet eens als ik een blaasontsteking heb. Ach, dat beestje heeft een kleine blaas, denk ik dan maar.
Bereid je voor: nu komt de puber Pip in beeld.
Er was deze week een dag dat ik haar graag als cadeautje mee had willen geven aan de eerste de beste die zich zou melden. Ik zou haar een grote strik ombinden en de nieuwe eigenaar veel succes wensen. Waarschijnlijk had ze bij het moment dat ik haar overdroeg de strik al gesloopt, zoals er wel meer kleingemaakt wordt tussen haar scherpe tanden.
Het commando “hier” is ze vergeten volgens mij. Ze draait zich om en neemt de spatten met haar staartje omhoog als een middelvinger. Ik kan roepen tot ik een ons weeg en dan presteert ze het ook nog om, als ze eindelijk naar me toekomt, me aan te kijken met vragende oogjes “Waar is het koekje?” Nou Pip, dan heb je mooi pech, dan had je een kwartier eerder moeten komen.
Dorus en Toon moeten het ook ontgelden, keer op keer. Ze wacht haar kans af en duikt dan op een van de twee en begint te bijten en te trekken. Zelfs een zeer duidelijke correctie van Toon heeft geen effect. Dat levert een woef-woef-woef met een tragische uithaal op (zoals ze ook bij ons doet als we drie keer “nee” hebben gezegd) en ze stuitert gewoon door. Zou er iets dwars zitten? Ze krijgt het voordeel van de twijfel. Dus hup, mee naar buiten en stukjes lopen. Overduidelijk dat ze moet poepen, te zien aan het rondjes draaien. Maar ze neemt er gewoon de tijd weer niet voor, totdat…hèhè, eindelijk, daar is tie dan: de drol. Keurig opgedraaid zoals een hondendrol eruit hoort te zien.
De andere dagen van de week had ik ook zo nu en dan te maken met een kleine terrorist. Zou ze een spion zijn van een hondenbevrijdingsfront?
Niet alleen sokken en blote voeten zijn heel interessant om in te bijten, het is nu ook een sport om een jump te nemen, zo hoog mogelijk en vast te grijpen wat er voorhanden is. Dat was dus mijn broek, ter hoogte van mijn knie. Een tragisch einde voor de “nette” broek, die nu geschikt is om mee in de tuin te werken.
De walnoten die ik van haar afpak en daarvoor een snoepje in ruil geef, leg ik op tafel, een onbereikbare plek voor mevrouw. Wat doet ze? Ze sleept haar dikke kussen richting tafel, duwt haar kop eronder tot het recht overeind staat. Vervolgens springt ze erop en dan is de afstand tot de tafel nog maar heel klein.
Er was deze week een dag dat ik haar graag als cadeautje mee had willen geven aan de eerste de beste die zich zou melden. Ik zou haar een grote strik ombinden en de nieuwe eigenaar veel succes wensen. Waarschijnlijk had ze bij het moment dat ik haar overdroeg de strik al gesloopt, zoals er wel meer kleingemaakt wordt tussen haar scherpe tanden.
Het commando “hier” is ze vergeten volgens mij. Ze draait zich om en neemt de spatten met haar staartje omhoog als een middelvinger. Ik kan roepen tot ik een ons weeg en dan presteert ze het ook nog om, als ze eindelijk naar me toekomt, me aan te kijken met vragende oogjes “Waar is het koekje?” Nou Pip, dan heb je mooi pech, dan had je een kwartier eerder moeten komen.
Dorus en Toon moeten het ook ontgelden, keer op keer. Ze wacht haar kans af en duikt dan op een van de twee en begint te bijten en te trekken. Zelfs een zeer duidelijke correctie van Toon heeft geen effect. Dat levert een woef-woef-woef met een tragische uithaal op (zoals ze ook bij ons doet als we drie keer “nee” hebben gezegd) en ze stuitert gewoon door. Zou er iets dwars zitten? Ze krijgt het voordeel van de twijfel. Dus hup, mee naar buiten en stukjes lopen. Overduidelijk dat ze moet poepen, te zien aan het rondjes draaien. Maar ze neemt er gewoon de tijd weer niet voor, totdat…hèhè, eindelijk, daar is tie dan: de drol. Keurig opgedraaid zoals een hondendrol eruit hoort te zien.
De andere dagen van de week had ik ook zo nu en dan te maken met een kleine terrorist. Zou ze een spion zijn van een hondenbevrijdingsfront?
Niet alleen sokken en blote voeten zijn heel interessant om in te bijten, het is nu ook een sport om een jump te nemen, zo hoog mogelijk en vast te grijpen wat er voorhanden is. Dat was dus mijn broek, ter hoogte van mijn knie. Een tragisch einde voor de “nette” broek, die nu geschikt is om mee in de tuin te werken.
De walnoten die ik van haar afpak en daarvoor een snoepje in ruil geef, leg ik op tafel, een onbereikbare plek voor mevrouw. Wat doet ze? Ze sleept haar dikke kussen richting tafel, duwt haar kop eronder tot het recht overeind staat. Vervolgens springt ze erop en dan is de afstand tot de tafel nog maar heel klein.
Het territoriumbesef begint te komen. Ik loop met haar het hek uit. Op de oprit bij de buren staat een caravan. Dat is vreemd, hoor ik de hersentjes van Pip denken. Die hoort er niet, want de afgelopen weken stond hij er ook niet. Een blafsalvo valt de caravan ten deel met uiteindelijk een snelle aanval van een “gevaarlijke” hond, die in de achteruit gaat, zodra ze dichter bij de caravan komt. Hetzelfde gebeurt als ik een plant, verpakt in folie, naast de auto heb staan. Ook die hoort er niet. Klopt, morgen is hij weg, want dan gaat hij naar de jarige waarvoor hij bedoeld is.
In deze periode waarin Pip verkeert, is de puppytraining ook een ware uitdaging voor mijn geduld. Als een karretje in een zweefmolen, draait en springt ze om me heen, onderwijl weer honderden konijnenkeutels besnuffelend. Om toch weer positief te eindigen: ze ging keurig zitten op de opdracht “zit” en liggen bij “af”. Yes! Zelfs op commando “hier” kwam ze naar me toe!
©Vera Oor, 2025
