De druiventijd is bijna voorbij, dus dat betekent dat binnenkort het hek tussen voor- en achtertuin opengaat en ze weer de, volgens haar broodnodige, extra ruimte krijgt. Zou het dan eindelijk lukken, dat ze gewoon eens een keer moe wordt?
Mijn moeder zei weleens als wij hartstikke druk (en lastig) waren: ‘Ik krijg de pip van jullie.’
Ik krijg zo nu en dan de pip van Pip als ze weer eens tijdens het lopen probeert de veters in mijn schoen los te trekken, onderin mijn broekspijp gaat hangen of met groot enthousiasme van me wegrent met een stuk hout in de bek. Natuurlijk komt ze even later wel weer binnen, maar als ik er niet op tijd bij ben, sleept ze een halve boomstam mee, die “afgepeld” moet worden.
Gisteren maakte ze het zelfs zo spannend, dat ze vergeten had buiten te plassen en aan kwam rennen toen ik de etensbak klaargemaakt had en bij haar in de bench had gezet. Haar snuit verdween in de brokjes, maar onderwijl zakte ze door de achterpootjes en ja hoor, daar liep het plasje die ze vergeten was. ‘Grrr.’
Maar…meestal is ze wel lief en luistert ze goed. Ik kan me nu al niet voorstellen dat ze er kortgeleden nog niet was. Zo houd ik angstvallig dit kleine dier in de gaten als ik drie buizerds boven het huis zie cirkelen. Pip is niet groter dan een konijn en stel je voor dat zo’n buizerd denkt dat er een konijn loopt en Pip een stuk mee laat vliegen in de snavel?
Overigens denkt Pip zelf dat ze kan vliegen, dus les bij een buizerd is niet nodig. Ze zit op de bank en fixeert haar blik op de persoon die in de stoel iets verder zit. Ik kan haar gedachten lezen maar ben niet snel genoeg om te voorkomen dat ze met een boog overspringt naar de stoel. Tja, en als Pip eenmaal iets ontdekt heeft, doet ze dat vaker. Ze is in haar enthousiasme wel één keer te snel geweest en berekende de sprong niet goed genoeg. Jump! Een landing naast de stoel waar ze vervolgens heel beteuterd bleef zitten.
Gelukkig riep ik precies op het juiste moment: ‘Nee Pip,’ zodat ze ervan schrok. Ze sprong ineens op de salontafel om waarschijnlijk een aanval te openen op het potje met hondenkoekjes. Mijn reactie heeft haar hersentjes bereikt en sindsdien heb ik geen aanval op de tafel meer gezien.
Ik meld haar aan voor een programma over stormsurvivors. Takken zwiepen in het rond, bomen buigen door, de regen klettert tegen de ramen en in de verte een donderslag. Pips stemming van vandaag past bij het onstuimige weer: als een dolle racet ze over het gras, tussen de struiken en meldt zich even later druipnat en hijgend bij de deur.
Als ’s avonds de buitenlamp zijn licht verspreid over het gras, begint de volgende vliegles. Ik kan helemaal niks ontdekken, maar Pip jaagt dat het een lieve lust is op…? Ik denk dat het ieniemienie muggetjes of motjes zijn. Ze rent in sneltreinvaart ergens op af. Dan maakt ze een sprong met vier poten tegelijk in de lucht om even later neer te storten op het, voor mij nog steeds onzichtbare, slachtoffer. En hup, de andere kant op. Dit houdt ze langer vol dan ik het geduld heb om te wachten tot ze klaar is. Ze amuseert zich goed en kan toch de tuin niet uit. Zo nu en dan zie ik in het licht weer een vliegende hond voorbijracen alsof ze in de leer is geweest bij Max Verstappen.
Ik heb het vaker gezien bij een pup en ook bij Pip gebeurt het: de hik. Als ze daar last van heeft, schudt haar hele lijfje en kan ik zelfs op afstand zien dat ze weer eens de hik heeft.
Heel komisch is het om haar rond te zien sjouwen met een sproeikop van een gieter in de bek waardoor het lijkt of ze een megafoon te pakken heeft en ons wil laten weten dat ze in aantocht is.
‘Opgelet…hier kom ik, Pip de pup.’
Geen idee of er nog een deel 9 komt. Ooit zal er toch een bepaalde routine komen in het leven van Pip en komen er weinig tot geen nieuwigheden meer bij.
