Alles wat ze tegenkomt wordt slachtoffer. Ze is tanden aan het wisselen, dus overal moet op gekauwd worden. Minder fijn is dat, dat dat als het ff kan ook mijn voeten zijn. Blote voeten is not done met mevrouw in de buurt.
Elke ochtend zit Toon er klaar voor en wacht geduldig tot zijn kleine vriendinnetje naar buiten komt. Hij biedt zich min of meer aan en daagt haar uit om te spelen. Dat bevalt haar wel want na een nacht slapen vindt ze het hoog tijd voor wat lichaamsbeweging. Ze rollebolt, rent en sprint, trekt, bijt en duwt. Ze presteerde het op een gegeven moment om de tien kilo zware Toon met bruut geweld aan zijn haren te trekken en mee te slepen over de gladde vloer. Dan weet ik dat het genoeg is en grijp ik in. Hoog tijd om weer even wat af te koelen in de bench. Ook geen probleem, dan gaat ze slapen.
De puppiefluf haartjes zijn aan de beurt om geplukt te worden. We rijden daarvoor naar de fokker, die dit nog voor haar rekening neemt. Oei, dit vind ik wel spannend. ‘Zet haar maar neer, hoor.’
En daar gaat het heen: haar moeder, haar zusje, haar stiefzusje en een enorme reu rennen op haar af en onmiddellijk is het dikke keet. ‘Laat maar lopen, dan is ze zometeen goed moe als ze op tafel moet.’ De rest van de dag heb ik geen hond aan haar, want ze duikt de bench in als ik haar in de auto zet en eenmaal thuis til ik een slappe “lappenhond” de auto uit. Binnen duikt ze weer de bench in en valt onmiddellijk in diepe slaap.
Ja hoor, het lukt: de bank opspringen. Even doorspringen tot op de leuning en met een plof laat ze zich vallen tussen Dorus en Toon. Die vinden het prima en daar ligt het drietal naast elkaar alsof het nooit anders geweest is. Wijselijk houdt ze zich rustig om zeker te stellen dat ze daar mag blijven.
Dorus en zij zijn nu ook vriendjes. Ze mag zelfs zijn gebit en oren inspecteren en andersom gebeurt dat ook. Dorus heeft minder geduld dan Toon en dat weet ze. Ze speelt iets minder fanatiek en ik heb nog niet gezien, dat ze keihard aan zijn haren trekt.
Wat op de bank lukt, lukt ook naar de vensterbank. Ze heeft al regelmatig jaloers naar Toon of Dorus gekeken als die daar hun uitkijkpost innemen. Inmiddels weet ik, als ze op de vensterbank springt en daarna voor de deur gaat zitten, dat ze dan naar buiten moet. Van regen komt ze niet onder de indruk en ze dendert door de struiken en meldt zich als ze weer naar binnen wil. Ze komt met haar koppie net bij de onderkant van het raam in de deur en kijkt naar binnen. Je zou er bijna medelijden mee krijgen, twee waterige oogjes tussen de druipende haren. Zelfs de oortjes zijn topzwaar van het water en hangen wat slap. Een stevige afdroogbeurt en een rondje rausen en dan pakt ze haar favoriete bezigheid weer op: speeltjes verzamelen. De kamer is nog elke dag een slagveld en het is soms hink-stap-sprong voor mij om mijn nek niet te breken over alles wat rondslingert. De snippers van een mee naar binnen gesleurd en gesloopt takje verdwijnen in de stofzuigermond Zo brengt die zijn geld nog op.
Toevallig staat de uitzending de Hondenacademie aan op de televisie en ineens valt me op, dat de oogjes en oortjes van Pip, die zojuist nog naast me lag te slapen, gericht staan op het scherm. De puppytraining van deze week ging niet door, dus wie weet haalt ze op deze manier toch nog wat kennis binnen.
©Vera Oor, 2025
