Pip, deel 6. 14 weken oud.

 

Alles wat los en vast zit, wordt onderworpen aan het gebit van Pip. De tijd van het wisselen is begonnen. Ik heb nog geen enkel tandje teruggevonden, maar dat kan ze doorgeslikt hebben of ergens uitgespuugd zonder dat ik er erg in heb gehad.
Haar schatkamers breidt ze nog steeds uit met wat ze allemaal vindt. Hoe ze eraan gekomen is, mag Joost weten maar in een keer lag er een vale, geelkleurige bal tussen de verzameling en die was voor die dag haar favoriet speeltje.

Ze staat op de wiebelplank op een manier waarop menig sportschoolbezoeker jaloers zou zijn. Met het grootste gemak houdt ze de controle over haar evenwicht en wiebelt van links naar rechts. Dat dit voor andere honden nog weleens lastig kan zijn, bleek tijdens de derde puppytraining. Relaxed bleef Pip staan in een kruiwagen waarin ze voor- en achteruitgereden werd. Enkele andere honden zag ik benauwd om zich heen kijken toen ze aan de beurt waren. Deze derde training viel op het moment nadat ik twee dagen daarvoor nog met een fikse verkoudheid en 39 koorts op bed lag. Ik begon met een wattenbollenhoofd aan de training, die ik te belangrijk vind om over te slaan. Wonderwel hield Pip denk ik rekening met mij en hield zich gedeisd met snuffel- en niet-luisteracties. Ze deed het zelfs goed. Een rubberen mat, een groot stuk vloerbedekking en verderop een stuk zeil moesten ervoor zorgen dat de pups in de training leerden niet bang te zijn voor andere ondergronden. Geen probleem voor mevrouw. Ze dribbelt eroverheen alsof er geen verandering in ondergrond is.
‘Pip, hier!’ en daar komt ze aangerend. Waar ze de vorige training er nog van beschuldigd werd poep in haar oren te hebben, kreeg ze nu zelfs een compliment van de trainer. ‘Heel goed.’

Vanuit een ver verleden kende ik hondentraining met felle correcties aan een slipketting, waarbij het dier bijna gekeeld werd. Bij de vorige hond had ik al gewerkt met de werkwijze waarop beloninkjes worden gegeven als een hond doet wat van hem gevraagd wordt. Zo werken ze hier ook.
Klinkt misschien onlogisch. Ik zou ook altijd komen als me een rumboon voorgehouden wordt, dus waarom zou een hond daar anders over denken bij een snoepje. Toch werkt het goed. Het commando vindt uiteindelijk een plaatsje in de hondenhersens en, na enige tijd, reageren ze automatisch op dat commando, ook zonder beloning. Meestal dan, wel te verstaan.
Het zijn gelukkig geen hulphonden, want dan was zelfs Toontje met vlag en wimpel gezakt.

Maar…Toon is zonder meer de hulphond voor Pip. Alle frustraties mag ze op hem afreageren, correcties geeft hij haar op de juiste manier, hij leert haar dat een speeltje ook weleens afgestaan moet worden en dat ze niet voor elk onverwacht geluid of beweging bang hoeft te zijn.
Op zijn hoge leeftijd wordt hij uitgedaagd om rondjes mee te rennen in de dagelijkse dosis dolle vijf minuten van Pip.

Dorus begint Pip ook meer te accepteren, snuffelt zo nu en dan aan haar en probeert haar zelfs voorzichtig uit te dagen. Op een of andere manier weet Pip dat ze het spelletje op een andere manier moet spelen dan bij Toon. Na elke beweging van haar kant wacht ze voorzichtig de reactie van Dorus af, voordat ze weer een stapje verder gaat.
Mijn hart maakte eenzelfde hoge sprong als de sprong van Pip toen die plotseling bij Dorus in de mand dook en bovenop hem belandde. Ik was bang voor een fikse knauw van Dorus. Maar die was waarschijnlijk volledig overdonderd en liet het zelfs toe dat Pip naast hem kwam liggen. ’s Nachts slapen ze weliswaar al bij elkaar, maar dan ligt Pip in de bench en Dorus in zijn mand.  

©Vera Oor, 2025