Opmerkingen als: “Ik moet echt gaan opruimen”; “Eindelijk die zolder aanpakken”; “Er staan nog ongeopende dozen van de verhuizing”; “Alles weg”.
Een schrikbeeld dat voor hun geestesoog opdoemt: De kinderen die tussen alle spullen zitten. “Dat wil ik ze niet aandoen”. En vragen die ze zichzelf stellen, zoals: “Voor mij heeft het waarde, maar wie wil dit hebben als ik dood ben?”
Opruimen kost tijd, energie en emotie. Herinneringen glijden door je vingers, laten je een deel van je leven opnieuw beleven. Voor je het weet, zit je dagen later tussen dezelfde dozen en herinneringen, alleen anders gesorteerd. Afscheid nemen blijft lastig. Spullen waarvan je niet eens meer wist dat je ze had, maar die nu opeens bruikbaar lijken. Bewaren of wegdoen?
De rit met het overtollige spul naar de kringloop of de
stort. Hoe grondig je ook opruimt, vroeg of laat zul je jezelf betrappen op die
ene gedachte: O ja… dat had ik ook. Nu zou het van pas komen. Maar helaas, het
is weg.
