Was hij naar buiten gebonjourd omdat het tijd werd volgens zijn ouders? Had hij te veel haast gehad om het vertrouwde nest te verlaten? Had hij zijn evenwicht verloren bij het naar buiten kijken? Of was hij eruit gewaaid bij deze straffe wind?
Och, daar zat hij. Bijna had ik hem niet gezien. Doodstil op de stoep.
Een
bruine vogelbol.
Ik verwachtte dat hij weg zou vliegen als ik me zou bewegen, maar hij bleef
zitten. Ik liep naar hem toe en knielde naast hem neer. Zijn oranje bekkie was
goed zichtbaar omdat hij zijn snavel geopend had en bleef houden.‘Och beessie, heb je dorst?’ vroeg ik, maar kreeg uiteraard geen antwoord. Behoedzaam
strekte ik mijn hand naar hem uit om te kijken hoe hij daarop zou reageren.
Dezelfde houding, geen reactie. Voorzichtig streelde ik over de gespikkelde rug.
Toen ik nog steeds geen reactie zag, ben ik wat water gaan halen en heb dat in
zijn bekkie laten druppelen. Dat leek een goede zet. Hij slikte het door, nam
nog een slok, maar bewoog verder niet. Bij de hals piepten witte donsveertjes
tussen het verder donker- en lichtbruin gestippelde verenkleed uit.
De stoep
leek me nu niet de meest handige plaats en ik heb hem een halve meter verderop
in het gras gezet, in de hoop dat de ouders in de buurt zouden zijn. Zelf ben
ik een flink eind verder gaan zitten om te kijken wat er zou gaan gebeuren en
vooral om evt. aanvallers misschien op tijd weg te jagen. Aan eksters en
kraaien geen gebrek.
Niet bewegen, mijn hoofd niet draaien, maar eindelijk: papamerel landde op
de pergola. Het diertje in het gras reageerde en strekte zijn kop uit. Even
later sperde hij af en toe zijn snavel open, maar maakte geen geluid, hopend op
een verse worm van papa.
Papa floot er lustig op los en bleef op zijn positie zitten. Even later: moeder kwam er ook bij.
Jeetje, het leek wel een stilleven. Geen van de vogels bewoog, totdat: de kleine in een keer begon te rennen op zijn dunne pootjes. Waarschijnlijk was dat zijn aanloop om te kunnen vliegen. Daar ging hij, de wijde wereld in. Succes mereltje.
Papa floot er lustig op los en bleef op zijn positie zitten. Even later: moeder kwam er ook bij.
Jeetje, het leek wel een stilleven. Geen van de vogels bewoog, totdat: de kleine in een keer begon te rennen op zijn dunne pootjes. Waarschijnlijk was dat zijn aanloop om te kunnen vliegen. Daar ging hij, de wijde wereld in. Succes mereltje.
©Vera Oor, 2025
