Herfstwandeling

 

Hoor je het? De herfst roept. Ritselend blad, een stap in een plas regen.
Zie je het? De herfst toont zich. Een kleurenpalet van rood, groen, bruin, oranje en geel.
Ruik je het? De herfst presenteert zich. Zurige, rottende bladeren, vochtige grond, een opengebarsten kastanje.
Voel je het? De herfst is tastbaar zonder er moeite voor te hoeven doen. 
Heb je niet de mogelijkheid om de herfst in te stappen, dan probeer ik je mee te nemen in een denkbeeldige wandeling.

Je bent vandaag vroeg uit de veren, de dag duwt de schemer langzaam voor zich uit. Bij een kop warme herfstthee, genesteld in je lievelingsstoel, word je geleidelijk aan wakker, een stukje verlengde nachtrust. Het is vrijwel windstil en slechts enkele droge blaadjes huppelen over het tuinpad.
Op enkele tientallen meters verwijderd van je huis, loop je het bos in.
Even hap je naar de adem, die je bijna wordt benomen bij het zicht op de voor je uitgerolde loper tussen twee rijen majestueuze bomen door, die zich al deels uitgekleed hebben maar genoeg over hebben om met hun imposante bladerkroon te pronken. Het geluid van je voetstappen wordt gedempt door de dikke gekleurde deken van bladeren. Lichte vochtigheid stijgt eruit op en dauwdruppeltjes vernevelen zich.
Een voorzichtig fluitje in de verte wekt de andere vogels, die geleidelijk aan aansluiten. Het vogelorkest start de dag met heel heldere zang.

Links van je nodigt een bemoste open plek je uit om erheen te lopen. De aarde is zich aan het opwarmen, je jas kan zo langzaamaan wel uit. Die spreid je uit op het mos en gaat erop zitten. De kin laat je rusten op je opgetrokken knieën waar je je armen omheen hebt geslagen en je staart wat voor je uit, gedachtenflarden fladderen als vanzelf weg. Je hoofd blijft leeg.
Enkele kastanjes onthullen een deel van hun bruine, glanzende bol door tussen de lichtgroene stekels uit te piepen. Miniscule bosdiertjes krioelen tussen de gevallen bladeren en een iets grotere kever zorgt ervoor dat een blad licht ritselend opzij schuift. De opgekomen zon tovert het tot nu toe zichtbare bruin, donkerrood, donkeroranje om in een vurig spektakel. Het oranje knalt, donkerrood wordt helrood, bruin verandert in tinten geel, van oker tot helgeel. Een overbekende vliegenzwam vangt een zonnestraal en laat zijn helderwitte behuizing zien onder de rood met witte-stippen hoed. Een klein plofje uit de richting van die zwam laat je bijna geloven dat Spillebeen van zijn zitplaats afgesprongen is.
De wind is iets aangetrokken en blaast je haren luchtig naar achteren en de smaak van herfst je mond in. 

Aan de overkant van deze open plek, op slechts enkele meters afstand, beweegt iets. Je stopt even met ademen als je je realiseert welke bijzondere ontmoeting jou te wachten staat. Twee puntige lichtbruine blaadjes steken boven de andere bladeren uit, gevolgd door twee geelbruine lampjes en een zwarte punt.
Echt? De blaadjes zijn oren, het zwarte puntje is een neus en de lampjes zijn ogen, die jouw kant opkijken, beducht op iets wat ze niet willen zien. Als vastgenageld blijf je doodstil zitten. Je knippert niet eens met je ogen en ademt zo oppervlakkig dat er geen ademwolkje aan je mond kan ontsnappen.
De lampjes kijken weg van jou.
Je hebt een vos tegenover je zitten! Hij richt zich iets verder omhoog en verkent de omgeving. Als je niet zou weten dat hij er zit, zie je hem niet.
Hij kijkt een keer achterom en uit het vossenhol onder de brandnetelstruiken, duiken er nog twee nieuwsgierige vossenkoppies omhoog.
Ergens verderop valt een tak naar beneden en de vosjes schieten hun hol weer in.
Je hoopt op een vervolg, maar ze laten zich niet meer zien en je besluit met al je geopende zintuigen het bos weer uit te lopen, nog een keer achterom kijkend.