Vreemde witte wereld

Nadat ik de ijsbloemen van de tuindeuren had beademd en weggepoetst, keek ik ademloos uit op een uitgestrekte witte wereld. De lange tuin achter mijn ouderlijk huis was bedekt met een spierwitte, gladde deken. Slechts de grotere hopen en bulten sneeuw verraadden waar de planten en struiken moesten staan. Een betoverende, verstilde sprookjeswereld.

Alle ogen aan de ronde ontbijttafel waren gericht op de tuin en we konden niet wachten om naar buiten te gaan. De kat hoefde niet zo lang te wachten. Hij had zijn brokjesontbijt op en was al naar buiten gebonjourd. Even later paradeerde hij voor de tuindeuren op en neer. Daar was de ondergrond nog sneeuwvrij, beschermd door het erboven hangende balkon, bekend terrein voor de kat, maar hij wilde meer. Zelden hebben we zo’n vrolijk ontbijt gehad waarin we alle vijf genoten van de circusact van de kat.
Het was nog een jong diertje en dit was zijn eerste sneeuw-ervaring. Je zag hem twijfelen: doe ik het of doe ik het niet, deze wandeling door de sneeuw. 

Voorzichtig tilde hij een voorpoot zo hoog mogelijk op, alsof hij over een denkbeeldig hek wilde stappen. Op het moment dat die poot de grond weer raakte, maakte een van de andere poten eenzelfde beweging. Het leek de ver-kat-ting van de komische stappen van John Cleese in Monty Pyhon's Flying Circus, maar dan het Ministry of silly walks for Cats.
Van het een op andere moment besloot de kat toch maar al zijn poten te gaan gebruiken en, alsof hij vanaf een trampoline gelanceerd werd, vloog hij een eind de lucht in. Met een serie van deze fratsen sprong hij zijwaarts door de tuin, totdat hij de sneeuw als normale ondergrond accepteerde. Een kort moment bleef hij doodstil staan om zijn weg, al snuffelend aan deze vreemde wereld, te vervolgen. 

©Vera Oor, 2024