Op het moment dat ik de ruimte binnenloop, wordt mijn aandacht
getrokken naar de linkerhoek. Daar staat hij! Ik heb helemaal niks in te
brengen en weet dat het gaat gebeuren. 80 minuten lang ben ik overgeleverd aan daVinci. De vier of
vijf andere personen die er ook in de ruimte zijn, zie ik vanuit mijn ooghoek,
maar ik blijf gefocust op de vierarmige, witte daVinci. Ik word op mijn rug gelegd en mijn armen moet ik opzij leggen.
Worden ze vastgebonden? Dat weet ik niet meer, want langzaam voel ik me
wegzakken.
Misselijk en duizelig word ik wakker. Mijn mond en lippen zijn kurkdroog en er staat iemand naast me die ik in een mist zie. Hij of zij noemt mijn naam. Mijn buik voelt beurs aan. Heel langzaam trekt de mist op en de misselijkheid weg. En dan: mijn beloning. Een waterijsje.
Ik ben geen slachtoffer van een misdrijf, maar ik ben in de operatiekamer
en de verkoeverkamer van het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis in Nijmegen om geholpen
te worden aan mijn blaas.
In oktober 2023 ging ik met flinke pijn naar de SEH, waar bij
het maken van een scan bleek, dat een van de urineleiders (tussen nier en
blaas) een ongewone draai maakte, te lang was en ingesloten lag in een spier,
waar hij omheen hoort te lopen in plaats van doorheen. Bij een spoedoperatie
werd een zogenoemd “dubbel J katheter” ingebracht, een stent. Die mag niet altijd
blijven zitten en is in april 2024 weer verwijderd. Helaas bleek eind juli 2024
dat het niet de oplossing was toen ik opnieuw met hevige pijn binnenkwam op de
SEH. Er zat niets anders op dan nog een keer een dubbel J katheter in te
brengen, maar ik kreeg meteen te horen, dat er nog een operatie moest gaan
volgen voor een definitieve oplossing. Er is maar een enkele chirurg die deze
operatie kan uitvoeren omdat die niet op de gebruikelijke manier gebeurt, dus
ik kwam op de wachtlijst.
Natuurlijk heeft de chirurg mij vooraf uitleg gegeven over de
operatie waarbij hij de daVincirobot gebruikt, maar ik zou ik niet zijn, als ik
deze nieuwigheid (die overigens al jarenlang in gebruik is) niet opzoek. Een YouTube
filmpje geeft me meer inzicht in de mogelijkheden van dit enorme, witte,
vierarmige apparaat. Weliswaar opgenomen in het Rijnstate ziekenhuis, maar dat
zal in CWZ niet veel anders gaan. https://www.youtube.com/watch?v=_F_7k0kvuyM
De operatie is op 12 november uitgevoerd. Ik mocht op de
operatietafel gaan liggen, mijn armen in de steunen ernaast. De chirurg checkte
allerhande voorbereidingen bij zijn collega’s en daarna mocht ik een paar keer
diep zuchten, iets inademen vanuit een mondkapje en weg was ik.
Toch wel heel bijzonder om te weten, dat de chirurg voor een console zat op enige afstand van de operatietafel. DaVinci hangt boven me met allerhande instrumenten aan zijn armen, die de chirurg vanuit die console met joysticks bedient en inschuift in de vijf sneetjes die er in mijn buik zijn gemaakt. Hij kan op een scherm de bewegingen van de robotarmen flink uitvergroot zien en heel precies sturen.
Na de operatie heb ik mijn ijsje gekregen en werd met bed en al
naar de verpleegafdeling gereden. Een driepersoonskamer voor mij alleen. Dat
bleef echter niet lang zo, mijn overbuurman arriveerde even later. Hij hield
wel van een praatje, en na enige tijd waren we allebei te uitgeput en wilden
slapen. Wat de buurman voor beroep had of heeft, weet ik niet, maar die nacht
is hij aan de slag gegaan als bomenzager: een snurkvolume!
De verpleegkundige kwam om een uur of vier op het lumineuze idee om me oordopjes aan te bieden. Ik denk dat ze zelfs op de verpleegpost konden horen hoe hard er gesnurkt werd. Die dopjes waren voor mij de oplossing en uiteindelijk heb ik toch wel zo’n drie uur geslapen!
’s Ochtends kwam de chirurg verslag doen van zijn bevindingen:
plastisch gezegd komt het erop neer dat hij de te lange urineleider heeft
ingekort en langs de goede weg naar de blaas geleid. Daar heeft hij een nieuwe
ingang gemaakt. Wat klinkt het eenvoudig he? Dat zal het ongetwijfeld niet
zijn.
Let op zei hij: ‘Ook al heeft de robot toegang door de gemaakte sneetjes in je buik: het blijft een buikoperatie en dat vraagt een langere hersteltijd. Met allerhande hulpmiddelen in de rolstoel gepoot en “huus toe”. Over twee weken controle.
Nu speel ik voor brandweervrouw: ‘Doe dit, doe dat, wil je dat even pakken, de honden moeten eten....’
De behandeling van oktober 2023 staat beschreven in "Ontplofte nier"
De behandeling van juli 2024 staat beschreven in "Modderworstelen met gevolgen"
©Vera Oor, 2024
Misselijk en duizelig word ik wakker. Mijn mond en lippen zijn kurkdroog en er staat iemand naast me die ik in een mist zie. Hij of zij noemt mijn naam. Mijn buik voelt beurs aan. Heel langzaam trekt de mist op en de misselijkheid weg. En dan: mijn beloning. Een waterijsje.
Toch wel heel bijzonder om te weten, dat de chirurg voor een console zat op enige afstand van de operatietafel. DaVinci hangt boven me met allerhande instrumenten aan zijn armen, die de chirurg vanuit die console met joysticks bedient en inschuift in de vijf sneetjes die er in mijn buik zijn gemaakt. Hij kan op een scherm de bewegingen van de robotarmen flink uitvergroot zien en heel precies sturen.
De verpleegkundige kwam om een uur of vier op het lumineuze idee om me oordopjes aan te bieden. Ik denk dat ze zelfs op de verpleegpost konden horen hoe hard er gesnurkt werd. Die dopjes waren voor mij de oplossing en uiteindelijk heb ik toch wel zo’n drie uur geslapen!
Let op zei hij: ‘Ook al heeft de robot toegang door de gemaakte sneetjes in je buik: het blijft een buikoperatie en dat vraagt een langere hersteltijd. Met allerhande hulpmiddelen in de rolstoel gepoot en “huus toe”. Over twee weken controle.
Nu speel ik voor brandweervrouw: ‘Doe dit, doe dat, wil je dat even pakken, de honden moeten eten....’
De behandeling van oktober 2023 staat beschreven in "Ontplofte nier"
De behandeling van juli 2024 staat beschreven in "Modderworstelen met gevolgen"
©Vera Oor, 2024
