“Zet u hem maar op tafel. Hij mag op zijn rug
liggen. Houdt u de kop en zijn voorpootjes maar vast.”
Tja, daar lig je dan bij één man en drie vrouwen,
machteloos. Poten wijd, balletjes in zicht en tot overmaat van ramp wordt rond
deze privé-plekken ook nog eens alle haar weggeschoren. Niet met de billen,
maar met de ballen bloot dus. Lekker hoor, ook nog eens een koud gelprutje dat
uitgesmeerd wordt rond de edele delen en daarna kan de echo gemaakt worden.
Vorsende blikken van de dierenartsen op het scherm om onrechtmatigheden te
ontdekken in blaas en prostaat. Nee, niks verontrustends te zien.
Ze gaan over tot het aanprikken, waarbij urine
rechtstreeks uit de blaas wordt opgezogen, zodat deze op kweek gezet kan worden
om de bacterie vast te stellen die de boosdoener is van de blaasontsteking. Ik
heb wel wat te doen met mijn partner, die erbij staat en dit soort handelingen
ziet gebeuren. Zijn mede-lijden met de hond
is hier wel op zijn plaats.
Tot overmaat van ramp gaat de dierenarts daarna ook
nog met haar gehandschoende vinger het poepgat van de hond in om eens rondom te
voelen.
“Hij mag van tafel. We wachten de kweek af, maar als
dit onvoldoende oplevert, zult u er rekening mee moeten houden dat een
castratie wellicht de oplossing kan zijn voor zijn problemen.”
Een flink bedrag op de bankrekening armer,
medicijnen en een vernederde hond rijker gaan we in de auto weer richting huis.
Het kwam goed. De hond hoefde uiteindelijk geen
je-weet-wel-reutje te worden.
©Vera Oor, 2024
Geplaatst op Gelderlander pagina Gastschrijvers
