Sinterklaas bereidt zich voor

 

 

Gelukkig ging de intocht van dit jaar door met Sinterklaas die aankwam op de boot en een ronde maakte door de stad op zijn paard. Wat de kinderen niet weten, is dat deze intocht bijna niet doorging. Ik vertel je wat er afgelopen jaar gebeurd is.
  
Wat viel de intocht van Sinterklaas in 2023 in het water. Nee, niet echt natuurlijk. De Sint zat op de boot en die kan wel wat water hebben. Maar och, alle arme mensen stonden in de regen te wachten in de haven. Ze droegen allemaal regenkleding of hadden een paraplu bij zich om nog enigszins droog te blijven. Op de kade stonden ouders met kinderen in regenlaarzen, die zich tijdens het wachten amuseerden in de plassen op straat. Het snoepgoed dat de Pieten rondstrooiden viel in de plassen regenwater, waardoor er van de pepernoten maar weinig overbleef.
Het paard van Sinterklaas vond het ook maar een natte bedoening in Nederland. Andere jaren lag er nog weleens sneeuw en scheen er een zonnetje, maar die regen, nee dat vond het paard ook maar niks. Het was lastig lopen op natte daken en door al dat water in zijn mantel woog Sinterklaas op zijn rug wel héél erg zwaar. Het paard voelde zich meer een pakezel dan het mooie Sinterklaaspaard.
 
Nu weet iedereen natuurlijk wel dat Sinterklaas heel slim is, want hij onthoudt toch maar van alle kinderen wat die graag willen hebben, maar ook híj weet niet goed raad met de veranderingen in het klimaat. Hij wil onderzoeken of er ook andere mogelijkheden zijn om pakjes te bezorgen in plaats van op de rug van het paard over de daken te lopen.
Sint heeft dat natuurlijk niet tegen iedereen verteld, alleen zijn Weerpiet heeft hij in vertrouwen genomen. Deze piet doet altijd de weersvoorspellingen voor de Sinterklaasperiode. Ook al hebben ze tegen niemand over hun plannen gesproken, toch gaat het niet helemaal onopgemerkt voorbij dat Sinterklaas ergens mee bezig is.
Het grote mensenjournaal twijfelt of het zal melden dat Sinterklaas midden in de zomer op heel andere plekken is gezien dan in Spanje, in zijn paleis. Het is echter té belangrijk nieuws om het niet te laten zien. De journaallezer opent met de mededeling: ‘Man gezien in de woestijn, is het Sinterklaas?’
Het is inderdaad Sinterklaas en ook al had hij zich zoveel mogelijk gecamoufleerd, zijn witte baard heeft hem verraden. Weliswaar had hij zijn rode mantel vervangen door een zandkleurige mantel en had hij de mijter ingewisseld voor een hoofddeksel waar hij al zijn witte haren onder kon stoppen, het is hem dus niet gelukt ongezien te blijven. Midden in de woestijn staat een groep kamelen klaar. De kamelenbegeleiders helpen Sinterklaas een handje, of beter gezegd een voetje. Zij duwen de Sint vanonder zijn voeten omhoog tot hij tussen de twee kamelenbulten zit. Op de andere kamelen klimmen pieten: Zandpiet en Pakjespiet, ook vermomd in andere kleren. Zij hebben grote zakken bij zich die ze over de kameel heen hangen. Dat doen ze om te oefenen of een kameel de zware last van pakjes kan dragen.
Daar gaat de stoet. Door het opstuivende woestijnzand kunnen ze amper iets zien. Een kameel wordt ook wel het “schip van de woestijn” genoemd en Sinterklaas merkt al snel waarom die naam gekozen is. Hij wordt zeeziek van het wiebelen, of is het zandziek? Op de boot heeft hij daar elk jaar last van, maar zodra hij aan land stapt, is het over. Stel dat hij op de rug van een kameel pakjes rond gaat brengen, dan wordt dit wel een groot probleem want dan wordt hij ook op de daken en op de straat misselijk. Sinterklaas en de beide Pieten hoesten het zand uit hun mond.
‘Beste mensen, een kameel is denk ik niet het juiste vervoermiddel in de decembertijd,’ bedankt Sinterklaas met zijn zware, diepe stem de begeleiders en hij reist weer af naar Spanje.
 
Enige weken later heeft het journaal een nieuwe melding dat Sinterklaas gezien is. Dit keer in Lapland. Er is wel enige twijfel geweest. Zowel de Kerstman als Sinterklaas dragen rode kleding met witte handschoenen. Dit keer is hij niet aan zijn baard herkend, want die heeft de Kerstman ook. Nee, zijn staf was de boosdoener. De gouden staf stak overal bovenuit en dat heeft hem verraden. Sint heeft met de Kerstman een ritje in de arrenslee gemaakt.  In die slee van de Kerstman zwiepte de staf bijna de slee uit door de enorme vaart waarmee de rendieren rondvlogen. Gelukkig was het minder koud dan in de winter en in de zomer ligt er natuurlijk veel minder sneeuw. Maar dit heeft de Kerstman en Sinterklaas wel aan het denken gezet.
‘Collega,’ zegt de Kerstman tegen Sinterklaas. ‘Ik zou u graag willen helpen, maar wij lijken te veel op elkaar. Dat geeft verwarring bij de kinderen. De arrenslee moet getrokken worden door rendieren en het zou toch vreemd zijn als die al vroeg in december rondrijden. Nee, Sinterklaas, dat kunnen we niet maken.’
De Sint begrijpt het helemaal, maar nu heeft hij nog geen oplossing voor zijn probleem.
 
Sint ligt te woelen in zijn bed in Spanje en kan de slaap niet vatten. Allerhande gedachten buitelen over elkaar in zijn hoofd. Hij blijft maar peinzen hoe hij zich dit jaar het beste kan verplaatsen. Eerlijk gezegd begint hij zich langzamerhand wel af te vragen of het eigenlijk verstandig is een andere keuze te maken dan voor zijn eigen vertrouwde paard.
De Reispiet piekert zijn donkere haar zelfs uit de krul doordat hij steeds doorheen wrijft met zijn handen. Hij weet het ook niet meer. Hij kijkt op het internet naar mogelijkheden. Een raceauto? Zou dat wat zijn? Reispiet vindt autoraces erg mooi en hij ziet het helemaal voor zich: met wel meer dan 300 kilometer rijdt hij samen met Sinterklaas door de straten. Nee, dat is geen goede oplossing, denkt hij. De mijter van de Sint zou afwaaien en hoe moeten alle pakjes dan mee?
In een keer komt Reispiet op een fantastisch idee: een luchtballon! Ja, dat is de oplossing. In de mand kunnen alle pakjes mee, ze kunnen over de daken vliegen en Sint staat veilig. Reispiet besluit een proefvlucht te boeken. Op de grote ballon, die landt voor het paleis, staat een heel grote mijter afgebeeld. Sinterklaas knikt goedkeurend en laat zich door Piet in de mand helpen. Langzaam stijgen ze naar grote hoogte en Sint en Piet genieten van het uitzicht. Dit kan een prachtige oplossing zijn, denkt Sinterklaas. Onder die grote ballon blijft hij ook droog als het regent.
‘Kom Piet, we gaan eens horen wat de anderen ervan vinden. Stuur de ballon maar naar het huis van de Pieten.’
Ze vliegen naar de ingang van het huis waar de Pieten wonen, dichtbij zijn paleis. Sinterklaas blijft in de mand staan en klopt met zijn gouden staf op de deur. Een van de Pieten opent de deur. ‘Wel alle-vliegende-pietermannen-nog-aan-toe. Sinterklaas bent u dat echt?’
‘Pieten,’ zegt de Sint, ‘wat vinden jullie van deze oplossing? Kunnen we met deze ballon over de daken zweven en pakjes door de schoorstenen gooien of bij de deuren leggen?’
Geen van de Pieten reageert enthousiast en uiteindelijk neemt de Postpiet het woord: ‘Sinterklaas, ik had u al eerder een bericht willen sturen, maar uw telefoon had geen bereik toen u bij de Kerstman was. Nu begrijp ik ook waarom u de afgelopen periode niet reageerde. U zat in die ballon en die veroorzaakt storing op de telefoonverbindingen. Komt u alstublieft mee naar de postkamer. We weten niet wat we moeten doen.’
‘Wat is er dan aan de hand,’ wil Sint weten.
‘Dat ziet u zo.’
  
De Postpiet duwt de zware, houten deur naar de postkamer open. Normaalgesproken staan er altijd wel enkele postzakken klaar met kaarten en brieven die door de Sint bekeken moeten worden. Verlanglijstjes van kinderen en ontelbaar veel mooie tekeningen. Maar nu puilt de postkamer uit. Tot aan het plafond staan de postzakken en dozen opgestapeld en achteraan in de hoek zit de Postsorteerpiet zuchtend boven een stapel post.
‘Sint, alstublieft, we moeten echt antwoord gaan geven op al deze brieven, maar het is onbegonnen werk. Als we dit nog allemaal moeten regelen voor 5 december gaan we dat niet redden.’
‘Waarom is er nu zoveel post dan, heb je daar enig idee van?’ wil de Sint weleens weten.
‘Nou, het is van bezorgde kinderen in heel Nederland. Zelfs het jeugdjournaal heeft een extra uitzending gehad midden in de zomer naar aanleiding van berichten op het grotemensenjournaal. Zonder dat u het in de gaten had, bent u gevolgd door de Nederlandse televisie en ze hebben er lucht van gekregen, dat u dit jaar niet meer met het paard over de daken wil rijden,’ verzucht Postsorteerpiet.
Postpiet vult aan: ‘Kinderen zijn hiervan geschrokken. Ze zorgen altijd voor wortels en hooi in hun schoen, en zelfs tekeningen, allemaal bedoeld voor het paard. De kinderen vinden dat Sinterklaas en zijn paard net zo bij elkaar horen als Sinterklaas en zijn Pieten. De kinderen zijn bezig om handtekeningenacties op touw te zetten om u te vragen het paard in dienst te houden. Deze enorme hoeveel post bevat persoonlijke berichten van al die kinderen die er zonder uitzondering op neerkomen, dat ze het paard weer terug willen zien.’
Paardenverzorgpiet brengt nog een vervelende boodschap over aan Sinterklaas: ‘Uw paard is erg somber sinds u heeft laten weten dat u hem misschien gaat vervangen. Hij heeft toch altijd zijn werk goed gedaan?’
‘Maar wat moeten we dan als het weer zo hard gaat regenen als afgelopen jaar?’ vraagt Sint.
Kledingpiet vraagt om hem te volgen en zegt: ‘Daar hebben wij al lang over nagedacht.’
Ze komen aan bij de staldeur en daar staat het paard. Het laat zijn hoofd hangen en uit zijn ogen druppen tranen langs de neus.
‘Sint, kijk, we hebben een regenjas op maat gemaakt voor uw paard, in dezelfde kleur als zijn huid, dus het zal niet opvallen. We zorgen voor voldoende grote paardendekens waar het paard onder kan liggen als hij thuiskomt na een nacht rondrijden. Daarnaast hebben een aantal jonge Pieten aangeboden om, zodra u terugkomt, het paard net zolang te wrijven met een handdoek totdat hij helemaal droog is.’
Sint voelt zich enorm schuldig als hij naar zijn trouwe paard kijkt. Hij realiseert zich dat die recht heeft op een eigen mening en dat hij niet voor hem hoeft te beslissen, dat hij niet in de regen over de daken wil lopen. Het paard kijkt hoopvol naar Sinterklaas en briest zachtjes. Zijn neus trilt een beetje. Zou Sinterklaas hem in dienst houden?
   ‘Och, lief paard, ik moet je mijn excuses aanbieden. Je bent mijn trouwe maatje, en voordat jij er was, hebben je ouders en grootouders ook altijd dienstgedaan als mijn trouwe bondgenoot. Het is een traditie die we in ere moeten houden, dus ik wil je vragen: Wil je in december weer met mij op pad?’
Nu briest het paard van opluchting, hij steigert zelfs een beetje en hij legt zijn gevoelige neus in de nek van Sint. Sinterklaas slaat zijn armen om de nek van het paard en de Pieten kijken met tranen in hun ogen van opluchting toe.
 
Sint overlegt met de Hoofdpiet wat ze nu moeten laten weten aan al die kinderen en ze besluiten de presentatoren van het jeugdjournaal en van het Sinterklaasjournaal uit te nodigen voor een gesprek. Niet in het paleis van de Sint natuurlijk, dat is een geheime plaats, maar ergens in Spanje.
‘Ik wil een persconferentie geven, waarin ik aan zal kondigen dat ik mijn paard in dienst houd en dat we net zoals andere jaren samen de pakjes zullen bezorgen.’
Er heerst grote opwinding in het paleis. Iedereen: Sinterklaas, alle Pieten en het paard vieren het feit dat ze hebben besloten de oude traditie voort te zetten. Het jeugdjournaal heeft een bericht voor alle kinderen in Nederland: ‘Sinterklaas heeft besloten ook dit jaar weer met zijn trouwe paard naar Nederland te komen. Hij komt dus niet met kameel, een arrenslee of een luchtballon.’

©Vera Oor, 2024