Zodra het echter op uitbroeden van eieren aankwam, bleek keer op keer dat hij er niks van gebakken had, zelfs geen gebakken ei. De kippen hadden kunnen broeden totdat ze een ons zouden wegen, het had geen verschil gemaakt. De eieren bleken onbevrucht.
Aangezien alle kippen, en dus ook de haan, tot aan het eind van hun leven mogen blijven, ging ik ervan uit dat ik geen kapotgepikte eitjes zou zien, die het resultaat waren van de inspanningen van Pieto.
Eerder schreef ik over mijn gevecht met de schapen om ongeschonden het kippenhok in te kunnen komen. Daarna heb ik de aanval van hakkende kippensnavels overleefd nadat ik ze, samen met hun eieren, even verplaatst had om het hok schoon te maken. De kippen waren met drie vrouw sterk aan het broeden op een aantal eieren. Twee van de drie maakten deel uit van de nieuwe lichting en maakten slechts korte tijd onderdeel van de harem van Pieto.
In de vaste veronderstelling dat het nu ook wel weer niks zou worden, besloot ik ze de broedtijd uit te laten zitten en daarna de eieren onder ze weg te halen. Hoop doet leven, en elke ochtend tilde ik de dames op om te kijken of er al iets piepends rondliep. Nooit, alleen elke keer dezelfde hoeveelheid eitjes, hartstikke warm van drie kippenlijven.
Ook eergisteren tilde ik ze op, min of meer een formaliteit, maar…gepiep! Zowaar drie kuikens, een zwarte en twee gele. Piepklein. Dat kan natuurlijk niet anders: kuikens van krielkippen zijn natuurlijk ook kriel. Als ze anderhalf krielaardappeltje groot zijn, is het veel. Even later was er eentje dood, maar toen ik ’s avonds nog een keer keek, waren er vier. Gisteren: weer drie erbij.
Pieto kan het dus nog wel degelijk en de klik met de nieuwste lichting krielkippen heeft resultaat opgeleverd. Nu hopen, dat geen van de kuikens zich ontwikkelt tot haan, want meerdere haantjes gaat niet samen.
© Vera Oor, 2024
