Natuurlijk stond de Bush op de wensenlijst van mijn
ouders en van daaruit liep ik met hen de Ocean binnen. Na de eerste
bocht sta je ineens aan het strand van een oceaan, begrensd door
rotsblokken en palmbomen. In de verte de contouren van een bergketen.
Nooit vergeet ik de blik van mijn vader.
Hij maakte ter plekke een tijdreis naar eind jaren veertig, als dienstplichtig
militair op Celebes. Natuurlijk liggen daar minder prettige herinneringen, maar
deze bracht hem naar een vroege ochtendduik nabij het kamp: de opkomende zon,
die op dat moment nog draaglijk is; de natuurgeluiden om hem heen; de frisse,
zilte zeelucht die hij opsnuift vanaf een grote steen, waar hij op zit. In de
verte de vloeiende lijn van de bergketen met de kenmerkende “schoorsteen” van
de Klabatvulkaan.Na enige tijd kwam hij “terug” en keek ons aan, nog in gedachten. ‘Mooi, heel mooi.’ Hij nam afscheid van de herinnering.
Geplaatst in de Gelderlander van 23 juli 2024
©Vera Oor, juli 2024
