Geen verrassing, elk jaar in de kerstperiode werd het filmpje “Dinner for one” uitgezonden en mijn ouders gingen er ‘voor zitten’.
Een rijke Engelse dame die 90 wordt en, zoals elk jaar, vier van haar vrienden uitnodigt. De traditie gaat voort ook al zijn haar vrienden overleden. Een vorstelijk gedekte tafel staat klaar. De butler in pinguïnkostuum introduceert de “gasten” bij miss Sophie. Hij serveert de eerste gang en schenkt de glazen vol.
Bij elke gang vult de butler het glas van de “gasten” met het drankje dat miss Sophie wil. Hij heft het glas én drinkt het leeg, als plaatsvervanger van de overleden vriend, op de gezondheid van de jarige en doet dat ook met de andere drie glazen. Bij elke gang vraagt hij: “Same procedure as last year miss Sophie?
‘Same procedure as every year James,’ antwoordt zij.
‘I’ll do my best.’
Gaandeweg het filmpje verliest de butler niet alleen zijn benul van etiquette, zijn waardigheid, maar ook zijn evenwicht. Hij is aardig in de olie en op een gegeven moment valt er niks meer van zijn woorden te maken ‘Sass cee durast ur ass?’ Nog een rondje drank waarbij zelfs de bloemenvaas aan de beurt komt. Hij haalt halsbrekende toeren uit om niet te struikelen over de kop van een tijger waarvan de rest van het lijf dienst doet als vloerkleed: ‘I’ll kill that cat!’
De
reacties uit het publiek op het acteertalent van de ober zijn hilarisch en dat
werkte aanstekelijk. Voor mij als kind was het zien van het filmpje ook
lachwekkend, maar meer nog de synchroonfilm die
in kleur en live naast me plaatsvond. Mijn vader kronkelde van het lachen met
gierende uithalen en mijn moeder probeerde zo nu en dan de zin mee te lallen: ‘Same
procedure as last year, miss Sophie?’
Geplaatst op pagina Gastschrijvers Gelderlander
© Vera Oor, 2023
