Dag 5 Oostenrijk, 28 september

Waar ligt het toch aan dat mijn reistas op de heenreis goed dichtgeritst kon worden, hij recht overeind bleef staan als ik hem op zijn wieltjes zetten en dat dat nu niet meer lukt?
Ik heb alles aan moeten drukken om de rits dicht kunnen trekken. De vorm van de tas is enigszins uit proportie en hij is zodanig uit balans dat hij steeds om wil vallen. Zoveel souvenirs heb ik nou ook weer niet gekocht.
Dit is gewoon slordigheid Oor! Alles erin proppen en niet keurig netjes opvouwen, dan krijg je dat. Ach nou ja, thuis gaat toch alles in de was.
Het personeel van het hotel zwaait ons om 07.15 uur uit en een van hen zwiert met de vlag als een volleerd vaandeldrager.
Ik werp laatste blikken op Mayrhofen en zijn prachtige omgeving terwijl de zon nog maar net wakker is en probeert door te breken.
Zo nu en dan hoor ik gepraat om me heen en het is, vergeleken met de heenweg, leuk om aan de stem te kunnen horen wie er aan het woord is. Ik blaas mijn nekkussen op en probeer nog even wat te slapen.
Ineens zie ik de oranje bollen in de lucht weer bungelen en herinner ik me wat ik daar gisteren over geleerd heb: die hangen tussen de bergen als oriëntatiepunt voor helikopters die de situatie in de bergen in de gaten houden en alert zijn op mogelijke bosbranden of beginnende lawines.  
 
Vanuit de bus kan ik in de cabines van vrachtwagens kijken en ik verbaas me opnieuw over de rijhouding van sommige chauffeurs.
Onderuithangend, linkerbeen opgetrokken en met de voet over het dashboard heen. Liefst tussen de vingers nog een shaggie of een blikje drinken. Dit kan toch nooit goed gaan? Als hij een flinke hobbel moet nemen, ligt zijn onderbeen in z’n nek. 
Trouwens, wat betreft shaggies. Het viel me op dat in Oostenrijk heel veel mensen roken. Evenals binnen het reisgezelschap. Ik merk nu pas hoe normaal ik het ben gaan vinden als er niet gerookt wordt, terwijl ik dertig jaar geleden zelf nog een stevige afnemer van pakjes sigaretten was.
Net zoals op de heenweg loopt de reisleiding meerdere keren rond om te informeren wie er wat wil drinken en we krijgen zelfs plakjes worst en kaas gepresenteerd.
Maar o jee, daar komen de bingokaarten weer aan. Ik zeg nog: ‘Ik denk dat ik niet meespeel, want stel je voor dat ik weer bingo heb. Dan durf ik echt niet te roepen.’
‘Natuurlijk wel, gewoon meedoen,’ krijg ik als resoluut antwoord. Natuurlijk gaat zij er ook van uit dat die bingo’s nu ergens anders gaan vallen. Er zitten per slot van rekening bijna veertig personen in de bus.
Even twijfel ik of ik zal roepen. Toch maar: ‘Bingo.’
En nóg een keer. 
‘Dit heb ik nog nooit meegemaakt,’ zegt ze als ze me de prijs overhandigt, maar wel met een grote glimlach. De stoel naast me herbergt inmiddels vier bingoprijzen. Gelukkig blijft het hierbij.
In Oostenrijk was alles nog fris en groen, maar nu valt het op dat in Duitsland zo nu en dan bomen al in hun herfstoutfit staan met hun de gele, rode en oranje boomkruinen die prachtig afsteken tussen het groen van de andere bomen en het blauw van de lucht. 
Het uitzicht wordt steeds vlakker. Waar ik op de heenweg nog dacht dat de bergen in Duitsland mooi waren, vind ik het nu maar heuvels vergeleken met Oostenrijk.
Wat ze dan in Duitsland weer wel meer hebben, zijn zonnepanelen. Opvallend weinig heb ik die gezien Oostenrijk. Dat moet ik toch eens opzoeken wat daar de reden van is. Er is toch zon genoeg, zoals ik de afgelopen dagen heb ondervonden.
Over zon gesproken: de temperatuur in de bus loopt flink op. Is dat het resultaat van de hoge temperaturen buiten? Het wordt warmer en warmer. Een van de twee broers op leeftijd, ligt bijna in katzwijm achter me en om me heen raken de gezichten meer en meer verhit. Zo zal ik er zelf ook wel uitzien, want mijn wangen gloeien.
Wat blijkt? Er moet een reset van de bus komen. Bij de eerstvolgende mogelijkheid rijdt de chauffeur een parkeerplaats op en zet de motor uit. Niet veel later start hij hem weer en vervolgen we de reis, nu met een heerlijk verkoelende airco boven onze hoofden. Wat een verademing, letterlijk en figuurlijk. 
 
Tegen vijf uur gaan we nog één keer gezamenlijk aan de maaltijd in een wegrestaurant. De bestellingen zijn vooraf doorgegeven en binnen no time nadat we gearriveerd zijn, staan de dampende borden met vooral schnitzels op tafel. Dat scheelt weer in wacht- en daarmee reistijd. 
Wat leuk om te horen dat degenen die deze reis eerder gemaakt hebben de groep zoals we die nu hebben als heel prettig ervaren hebben. Ook al ken ik dan alleen déze groep, ik kan me zonder meer bij hun mening aansluiten. Ik heb me er goed thuis gevoeld, ook al heb ik niet iedereen evenveel kunnen spreken. Het weer ons in alle opzichten goed gezind is geweest en dat de heen- en tot nu toe terugreis in korte tijd zijn afgelegd. Dat is blijkbaar weleens anders geweest, waardoor de reis zelfs zes uur langer duurde dan gehoopt. 
 
In tegenstelling tot de heenreis waar ik de zon op heb zien komen, zie ik hem nu verdwijnen in de duisternis. In het donker stap ik op een parkeerplaats weer over in mijn taxi. Maar niet na eerst van een aantal mensen waar ik het meeste contact mee heb gehad extra afscheid genomen te hebben.