er al vaker over nagedacht, maar nu komt het er dan van.
Google vertelt me dat er volgens een traditie gevierd wordt dat het vee en de herders na een lange zomer in de bergen veilig terugkeren naar de stallen in het dal. De dieren worden versierd als de hele zomer op de Alm succesvol is verlopen en er geen mens of dier is verongelukt. Als dat wel het geval is, is de versiering soberder of blijft in het ergste geval zelfs achterwege. De bellen zijn bedoeld om boze geesten, demonen en roofdieren langs de vaak smalle en gevaarlijke bergpaden te verjagen. De spiegels die soms in de hoofdtooien zijn verwerkt, dienen volgens het volksgeloof ook om het kwaad te reflecteren en af te weren.
Kom maar op met die koeien!
De bus staat al klaar om ons naar het verderop gelegen Hintertux op 1500 meter hoogte te brengen. De jas heb ik al thuisgelaten, maar dat had ik met mijn vest gerust ook kunnen doen. Opnieuw stralende zon die boven de bergen uittorent.
De abtrieb is in de middag dus er is nog tijd voor andere activiteiten. Een korte wandeling naar een indrukwekkende waterval. Het is mogelijk om er dichterbij te komen door te klauteren over grote keien en rotsblokken. Dapper begin ik aan die uitdaging. Houten bruggetje over. Hink-stap-pauze-stap in plaats van hink-stap-sprong. Als ik nou een spin was geweest, had ik snel een draad gespannen om aan te kunnen bungelen als ik zou struikelen.
Hm, maar ik ben geen spin en het risico nemen om een Oostenrijks ziekenhuis van binnen te bekijken, trekt me niet. Me vastgrijpend aan takken, plukken gras en een hulpvaardige hand, keer ik om en ik ben daarin niet de enige.
Op een klein grasveld hangen twee schommels, waarvan er al een bezet is en ik duik ook vandaag even het verleden in om als kind op de schommel te zitten en hoger en hoger te komen, soms op de billen aangeduwd door een van mijn ouders.
‘Harder schommelen!’ roept de reisleidster aanmoedigend vanaf de zijkant. Stom, stom. Ik had beter moeten weten als ik goed naar haar uitdagend lachende gezicht had gekeken. We zetten onze voeten stevig af op de grond. Flats! Uit het niets een miniwaterval over ons heen. Door harder te schommelen zet je een of ander systeem in werking waardoor het water omhoog gepompt wordt en rijkelijk over je uitgegooid. Als ik omhoogkijk, valt me nu ook het kunstwerk van een paraplu op, die aan de zijkant van het schommelbouwwerk is bevestigd. Dat had me aan het denken moeten zetten. Niet getreurd, de zon doet zijn werk en alles droogt snel op. Nu weet ik ook waarom die twee onbekende mensen op het bankje iets voorover bogen om onze schommelsessie goed te kunnen volgen.
Bij het reisgezelschap zijn twee broers. Een is een eind in de tachtig, de ander bijna negentig jaar oud. Geweldig om te zien hoe zij overal aan meedoen en genieten. Ze doen me denken aan mijn docent geschiedenis die ik op de Havo had, vierenvijftig jaar geleden. Toevallig kreeg ik gisteren een appje van hem waarin hij me uitnodigt voor onze jaarlijkse lunch aanstaande vrijdag.
De koeien komen naar verwachting rond 13.00 uur van de alm af en we besluiten met ons drieën het bergweggetje omhoog te lopen en daarmee de stoet tegemoet. Het is niet heel ver, maar wel flink klimmen.
‘Kleine stapjes.’
We zoeken een mooi plekje uit en ploffen neer in het gras tegen de bergrand aan. Overigens goed opletten, want er ligt meer dan alleen gras, ook ingedroogde koeienflatsen. Ga daar vooral niet op zitten, want onder de ingedroogde bovenkant kan het nog behoorlijk vloeibaar zijn.
Bloedheet! En 13.00 uur wordt 14.00 uur.
Eindelijk horen we in de verte de bellen en op een gegeven moment komt het begin van de stoet de bocht om. Halzen reiken, handen houden camera’s en telefoons paraat en de lippen vormen een cirkel om de ‘oh’s’ en ‘ah’s’ te laten ontsnappen.
Herders met enkele geiten, ook voorzien van een bel, lopen voor de stoet uit. Op de platte wagen achter een tractor staat een grote kroon van bloemen en takken, die niet zou misstaan in een bloemencorso in Nederland. Kalfjes hoeven niet zelf te lopen, ze zitten tussen houten schotten in de aanhanger achter de tractor, maar moeten hun uiterste best doen om hun evenwicht te bewaren.
De koeien zijn voordat ze naar beneden lopen, voorzien van rijkelijk versierde hoofdtooien van takken, stro, bloemen en meer. Ik zie dat ik niet de enige ben, die moeite heeft met het lopen over wegrollende stenen, de dieren letten ook goed op en lopen van zijkant naar zijkant om zoveel mogelijk over de smalle grasberm te kunnen lopen.
Hoe beschrijf je de geur van koeien? Hooi, gras, soms iets zurig, aarde, de warmte van hun dampende vacht.
Elke koe is voorzien van een bel. Die zijn er groot tot groter en megagroot. Klingelend, galmend, donker, licht. Er zijn er zelfs die de strijd aan kunnen gaan met de kerkklok in Mayrhofen om het mooiste geluid. Een compleet koebelorkest trekt aan me voorbij en loopt de weg naar beneden die wij omhoog waren gelopen. Onderaan in het dorp worden ze naar een groene wei gedreven en hoeven hun hoeven geen balans meer te zoeken tussen de steentjes. Het publiek krijgt de kans om close-ups te maken of een selfie met een koeienneus.
De koeien komen naar verwachting rond 13.00 uur van de alm af en we besluiten met ons drieën het bergweggetje omhoog te lopen en daarmee de stoet tegemoet. Het is niet heel ver, maar wel flink klimmen.
‘Kleine stapjes.’
We zoeken een mooi plekje uit en ploffen neer in het gras tegen de bergrand aan. Overigens goed opletten, want er ligt meer dan alleen gras, ook ingedroogde koeienflatsen. Ga daar vooral niet op zitten, want onder de ingedroogde bovenkant kan het nog behoorlijk vloeibaar zijn.
Bloedheet! En 13.00 uur wordt 14.00 uur.
Eindelijk horen we in de verte de bellen en op een gegeven moment komt het begin van de stoet de bocht om. Halzen reiken, handen houden camera’s en telefoons paraat en de lippen vormen een cirkel om de ‘oh’s’ en ‘ah’s’ te laten ontsnappen.
Herders met enkele geiten, ook voorzien van een bel, lopen voor de stoet uit. Op de platte wagen achter een tractor staat een grote kroon van bloemen en takken, die niet zou misstaan in een bloemencorso in Nederland. Kalfjes hoeven niet zelf te lopen, ze zitten tussen houten schotten in de aanhanger achter de tractor, maar moeten hun uiterste best doen om hun evenwicht te bewaren.
De koeien zijn voordat ze naar beneden lopen, voorzien van rijkelijk versierde hoofdtooien van takken, stro, bloemen en meer. Ik zie dat ik niet de enige ben, die moeite heeft met het lopen over wegrollende stenen, de dieren letten ook goed op en lopen van zijkant naar zijkant om zoveel mogelijk over de smalle grasberm te kunnen lopen.
Hoe beschrijf je de geur van koeien? Hooi, gras, soms iets zurig, aarde, de warmte van hun dampende vacht.
Elke koe is voorzien van een bel. Die zijn er groot tot groter en megagroot. Klingelend, galmend, donker, licht. Er zijn er zelfs die de strijd aan kunnen gaan met de kerkklok in Mayrhofen om het mooiste geluid. Een compleet koebelorkest trekt aan me voorbij en loopt de weg naar beneden die wij omhoog waren gelopen. Onderaan in het dorp worden ze naar een groene wei gedreven en hoeven hun hoeven geen balans meer te zoeken tussen de steentjes. Het publiek krijgt de kans om close-ups te maken of een selfie met een koeienneus.
Heel bijzonder om dit een keer gezien, geroken en gevoeld te hebben. Goh, wat zou mijn oma hier ook van genoten hebben. Ik heb een zwart-wit foto waar zij op staat als jonge vrouw, ergens in de jaren twintig, waarbij ze vooroverbuigt om een koe aan te kunnen raken. Van haar heb ik ongetwijfeld de genen gekregen die maken dat ik ook zo van koeien kan genieten.
De bus vertrekt, het avondeten wacht en opnieuw belanden we aan onze tafel meerdere malen in de slappe lach.
Vanavond is in een grote tent een eind verderop een grote muziekavond waar zo’n 1000-2000 mensen op afkomen. Mijn tafelgenoten en nogal wat andere reisgenoten hebben zich feestelijk uitgedost en uiteraard is dat dan in kleding die hier gebruikelijk is: dirndles, lederhosen en ruitenblouses met ruches.
Los van het feit dat dit soort massabijeenkomsten mij op de zenuwen werken, voel ik mijn benen en heup wel opspelen. De pap is op en nadat ik ze uitgezwaaid heb, duik ik om negen uur mijn bed in, na een heerlijke douche waarbij ik me verbaas over het feit dat ik door de blouse heen verbrand ben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier je reactie achter.