Veni, vidi, vici. Ik kwam, zag en overwon. Maar hoezo
in de verleden tijd?
Beter is: Veni, Video, Vinco: Ik kwam, zie en overwin.
De kunstenaar heeft mijn uiterlijk geschapen. Wat hij niet kon doen is mijn ziel vormgeven. Dat is door anderen gedaan. Alles van de oorspronkelijke helm is op mij overgegaan. Daar hebben hogere machten de hand in gehad.
Beter is: Veni, Video, Vinco: Ik kwam, zie en overwin.
De kunstenaar heeft mijn uiterlijk geschapen. Wat hij niet kon doen is mijn ziel vormgeven. Dat is door anderen gedaan. Alles van de oorspronkelijke helm is op mij overgegaan. Daar hebben hogere machten de hand in gehad.
Toen de dappere strijder Marcianus het leven liet, nam
ik zijn laatste adem in me op, evenals zijn angst, zijn moed, zijn kracht, zijn
overwinnaarsmentaliteit. Wat niemand weet, is dat Marcianus een groot geheim
met zich meedroeg, waardoor het nodig was dat juist zijn gezicht extra
bescherming kreeg. Zijn zweet trok in mijn poriën.
Wat zijn geheim was, weet ik, maar zult u nooit van mij horen. Mijn lippen zijn verzegeld en verguld.
Veni: ik kwam
enkele jaren geleden per schip de Waal afzakken. Na de beschutting van de
werkplaats van de kunstenaar, was ik vanaf dat moment overgeleverd aan de
weergoden, aangespoord door oppergod Jupiter. Vanuit mijn standplaats op het
stadseiland Veur Lent overzie ik de skyline van de Keizer Karel Stad, Nijmegen.
Wat me van het hart moet is dat ik me afvraag wat de
reden is, dat de stad een naam heeft gekregen en ik slechts genoemd word: Het
Masker of Het gezicht van Nijmegen.
Ik verdien een naam. Ik ben een trekpleister geworden. En zo begon mijn tweede leven.
Video: ik zie
alles door de ogen van de bezoekers die in mij kruipen en dat is de moeite
waard. Waar de een met lodderige blik de wereld aanschouwt, staat een ander
-geïnteresseerd in geschiedenis- op scherp. De eerste loert, maar ziet niets.
De tweede kijkt en ziet alles tussen verleden en heden. Alles wat zij zien, zie
ik. Alles wat zij aan emoties voelen, voel ik ook. Ze brengen hun eigen
verhalen mee. Ik weet waar het beste bier te halen is, maar ook waar verhalen
zijn ontstaan. Aan de overzijde zie ik een aluminium en een bronzen beeld, door
kunstenaarshanden geschapen. Ik heb geleerd wat de kaaisjouwers meemaakten, hoe
zwaar hun leven was. Ik weet nu dat de Aquanaut troostend zijn arm om de naar
de maan huilende Waterwolf legt, als verbeelding van Nijmegen, dat het water in
de Waal omarmt.
Een omarming niet alleen aan de overkant, maar ook in
mij. Omarmingen, liefdesverklaringen, ontboezemingen. Ik ben een veilige plek
daarvoor en natuurlijk geldt ook hier: mijn lippen zijn verzegeld.
Vinco: ik overwin. Op de scheiding van jaren kan ik
een grote rol gaan vervullen. Door het vuurwerkverbod staat de Waal niet meer
in vlammen, de vonkenregens dalen niet meer neer over Nijmegen, maar stel je
eens voor: in mijn binnenste wordt een grootse lasershow voorbereid. Daarin zal
vanuit mijn ogen een warme, omarmende gloed over de Waal en Nijmegen glijden.
Een stille lichtshow, geen geknal, geen geschreeuw, maar een alles overwinnend
spektakel. Mijn lippen blijven verzegeld. Om 24.00 uur wordt mijn grootste
droom werkelijkheid: 2027 wordt verwelkomd als het jaar van Marcianus.
Wat zijn geheim was, weet ik, maar zult u nooit van mij horen. Mijn lippen zijn verzegeld en verguld.
Ik verdien een naam. Ik ben een trekpleister geworden. En zo begon mijn tweede leven.
©Vera Oor, 2026
Voorgedragen tijdens de Nimweegse Ferhaole Aofond in Nijmegen, 21 april 2026
