Het jaar van Marcianus

                        

Veni, vidi, vici. Ik kwam, zag en overwon. Maar hoezo in de verleden tijd?
Beter is: Veni, Video, Vinco: Ik kwam, zie en overwin.
De kunstenaar heeft mijn uiterlijk geschapen. Wat hij niet kon doen is mijn ziel vormgeven. Dat is door anderen gedaan. Alles van de oorspronkelijke helm is op mij overgegaan. Daar hebben hogere machten de hand in gehad.

Toen de dappere strijder Marcianus het leven liet, nam ik zijn laatste adem in me op, evenals zijn angst, zijn moed, zijn kracht, zijn overwinnaarsmentaliteit. Wat niemand weet, is dat Marcianus een groot geheim met zich meedroeg, waardoor het nodig was dat juist zijn gezicht extra bescherming kreeg. Zijn zweet trok in mijn poriën.
Wat zijn geheim was, weet ik, maar zult u nooit van mij horen. Mijn lippen zijn verzegeld en verguld.
 
Veni: ik kwam enkele jaren geleden per schip de Waal afzakken. Na de beschutting van de werkplaats van de kunstenaar, was ik vanaf dat moment overgeleverd aan de weergoden, aangespoord door oppergod Jupiter. Vanuit mijn standplaats op het stadseiland Veur Lent overzie ik de skyline van de Keizer Karel Stad, Nijmegen.
Wat me van het hart moet is dat ik me afvraag wat de reden is, dat de stad een naam heeft gekregen en ik slechts genoemd word: Het Masker of Het gezicht van Nijmegen.
Ik verdien een naam. Ik ben een trekpleister geworden. En zo begon mijn tweede leven.
 
Video: ik zie alles door de ogen van de bezoekers die in mij kruipen en dat is de moeite waard. Waar de een met lodderige blik de wereld aanschouwt, staat een ander -geïnteresseerd in geschiedenis- op scherp. De eerste loert, maar ziet niets. De tweede kijkt en ziet alles tussen verleden en heden. Alles wat zij zien, zie ik. Alles wat zij aan emoties voelen, voel ik ook. Ze brengen hun eigen verhalen mee. Ik weet waar het beste bier te halen is, maar ook waar verhalen zijn ontstaan. Aan de overzijde zie ik een aluminium en een bronzen beeld, door kunstenaarshanden geschapen. Ik heb geleerd wat de kaaisjouwers meemaakten, hoe zwaar hun leven was. Ik weet nu dat de Aquanaut troostend zijn arm om de naar de maan huilende Waterwolf legt, als verbeelding van Nijmegen, dat het water in de Waal omarmt.
Een omarming niet alleen aan de overkant, maar ook in mij. Omarmingen, liefdesverklaringen, ontboezemingen. Ik ben een veilige plek daarvoor en natuurlijk geldt ook hier: mijn lippen zijn verzegeld.
 
Vinco: ik overwin.
 Op de scheiding van jaren kan ik een grote rol gaan vervullen. Door het vuurwerkverbod staat de Waal niet meer in vlammen, de vonkenregens dalen niet meer neer over Nijmegen, maar stel je eens voor: in mijn binnenste wordt een grootse lasershow voorbereid. Daarin zal vanuit mijn ogen een warme, omarmende gloed over de Waal en Nijmegen glijden. Een stille lichtshow, geen geknal, geen geschreeuw, maar een alles overwinnend spektakel. Mijn lippen blijven verzegeld. Om 24.00 uur wordt mijn grootste droom werkelijkheid: 2027 wordt verwelkomd als het jaar van Marcianus.

©Vera Oor, 2026

Voorgedragen tijdens de Nimweegse Ferhaole Aofond in Nijmegen, 21 april 2026

Beschermend blad

Waarom zou ik langer blijven liggen. Eruit! Vannacht heb ik de ramen wagenwijd open gehouden en de heldere zomerochtendlucht drijft de kamer...