‘Een acht,’ antwoordde ik.
Tegenover me bleef de verbazing niet uit. ‘Een acht? Hoe kan dat dan?’
‘Voor het eerst liet ze de konijnenkeutels voor wat die waren en richtte haar aandacht op de training.’
Ik ben nogal
eens in de tuin te vinden en zeker nu, met het herfstseizoen in aantocht, vraagt
die wat extra aandacht. Pip springt vrolijk mee en wil overal bij “helpen”. Een
stuk onkruid dat ik uit de grond trek, trekt zij weer uit mijn handen en gaat
ermee aan de haal. Bij het snoeien laag bij de grond moet ik goed opletten dat
er niet ineens een staartje, pootje of neus in de buurt is.
Gatver, wat een stank hier. En ja hoor, mevrouw heeft lekker naast me zitten schijten. Jammer, dát ruimt ze dan weer niet zelf op. Ze snuffelt er wel even aan waardoor het lijkt alsof zij net zo verrast is door de stank als ik.
Pauze.
Het tuingereedschap leg ik weg en de oranje tuinhandschoen hang ik over een paaltje, buiten bereik van hondentandjes. De pleuris breekt uit.
Waar ze net nog in die handschoen probeerde te bijten, toen ik hem aanhad, is het nu een dreigend oranje gevaar. Ze keft en springt op veilige afstand van het paaltje alsof ze me wil waarschuwen dat er onheil in de lucht hangt.
Uiteindelijk kalmeert ze enigszins en sprint naar binnen. Daar reageert ze zich af op de wiebelplank. Het artistieke talent in haar komt bovendrijven en ze danst als een volleerd acrobaat op deze onstabiele ondergrond.
Gevaar! De
lampen zijn aan en buiten is het donker. Echter, als je voor de ramen heen en
weer loopt, zie je je eigen spiegelbeeld. Ik weet het, Pip nog niet. Ze
waarschuwt me dat er een andere hond buiten loopt, die ze met haar geblaf weg
probeert te jagen. Zolang Pip echter in de buurt van het raam loopt, blijft de
andere hond er ook. Ze snapt er helemaal niks van. Gaat zij naar links, de
andere hond ook. Loopt ze naar rechts, de andere hond ook. Na drie avonden is
ze er nog niet helemaal aan gewend.
Wat nu weer?
Een peutertje op bezoek die, als Pip op haar achterpoten staat, net zo groot
is.
Angstvallig volg ik of Pips enthousiasme niet tot uiting komt door te happen in de vingertjes van de kleine jongen. Ze vinden elkaar leuk, dat is duidelijk. Toch zal ik de overenthousiaste Pip iets af moeten remmen, dus ga jij maar heel even buiten spelen, samen met Dorus.
Het minimensje trekt zich aan de sponning omhoog en kan staande naar buiten kan kijken. Ploep, op ooghoogte staat ineens aan de andere kant Pip ook. Het enthousiasme aan weerszijden van de deur stijgt. Ze hebben een nieuw spelletje ontdekt. Buiten roffelt Pip met haar pootjes tegen het raam om de high-fivende handjes aan de andere kant te volgen. Jammer dan voor mij, want even daarvoor heb ik de ramen gezeemd en alle hijg- en moddervlekken verwijderd.
Hoe graag zou
Pip niet kunnen teleporteren. Hoopvol springt ze naast me op de bank als ik aan
de koffie zit. Logisch, als ik koffie neem, krijgen zij en de andere twee een
koekje. Dit keer echter ligt er een stuk gebak op een bordje. Hoe graag zou zij
daar niet een hap van nemen. De ogen puilen uit en voorzichtig komt haar neusje
dichterbij en dichterbij. ‘Nee, Pip.’
Poging twee. Nog een keer: ‘Nee, Pip.’
Ik zou er bijna medelijden mee krijgen als ze tergend langzaam haar koppie een klein stukje draait en ik een wit randje om haar ogen zie: smekende oogjes. Ze probeert het nog een keer. Uiteindelijk kiest ze ervoor om keurig naast mij te blijven zitten, de ogen strak gericht op het gebakje en elke beweging van het vorkje naar mijn mond en terug volgend.
De herfst
brengt de eerste koude avonden en een van die avonden gaat de houtkachel aan.
Alsof haar instinct zegt: op afstand blijven! Haar koppie draait ze in actieve luisterstand om het knetteren van de houtblokken te analyseren.
‘Ze heeft iets.
Pak het af, want dat is geen blaadje,’ roep ik als Pip langs me heen de kamer
inschiet.
Gewillig laat ze het los en ruilt het voor een koekje, waarna ik met een muizenstaart in mijn handen sta waaraan een verstijfd muizenlichaampje bungelt. Naar de kliko ermee. Grappig hoe Pips instinct zegt, dat dit een prooi is. Als ze even later weer naar buiten mag, spurt ze naar de border. Geen muis te zien, maar waarschijnlijk heeft die er wel gelopen want Pip duwt als een stevige bulldozer of een truffelzoekend varken de bladerhopen opzij en omhoog om het spoor te kunnen volgen.
Gatver, wat een stank hier. En ja hoor, mevrouw heeft lekker naast me zitten schijten. Jammer, dát ruimt ze dan weer niet zelf op. Ze snuffelt er wel even aan waardoor het lijkt alsof zij net zo verrast is door de stank als ik.
Pauze.
Het tuingereedschap leg ik weg en de oranje tuinhandschoen hang ik over een paaltje, buiten bereik van hondentandjes. De pleuris breekt uit.
Waar ze net nog in die handschoen probeerde te bijten, toen ik hem aanhad, is het nu een dreigend oranje gevaar. Ze keft en springt op veilige afstand van het paaltje alsof ze me wil waarschuwen dat er onheil in de lucht hangt.
Uiteindelijk kalmeert ze enigszins en sprint naar binnen. Daar reageert ze zich af op de wiebelplank. Het artistieke talent in haar komt bovendrijven en ze danst als een volleerd acrobaat op deze onstabiele ondergrond.
Angstvallig volg ik of Pips enthousiasme niet tot uiting komt door te happen in de vingertjes van de kleine jongen. Ze vinden elkaar leuk, dat is duidelijk. Toch zal ik de overenthousiaste Pip iets af moeten remmen, dus ga jij maar heel even buiten spelen, samen met Dorus.
Het minimensje trekt zich aan de sponning omhoog en kan staande naar buiten kan kijken. Ploep, op ooghoogte staat ineens aan de andere kant Pip ook. Het enthousiasme aan weerszijden van de deur stijgt. Ze hebben een nieuw spelletje ontdekt. Buiten roffelt Pip met haar pootjes tegen het raam om de high-fivende handjes aan de andere kant te volgen. Jammer dan voor mij, want even daarvoor heb ik de ramen gezeemd en alle hijg- en moddervlekken verwijderd.
Poging twee. Nog een keer: ‘Nee, Pip.’
Ik zou er bijna medelijden mee krijgen als ze tergend langzaam haar koppie een klein stukje draait en ik een wit randje om haar ogen zie: smekende oogjes. Ze probeert het nog een keer. Uiteindelijk kiest ze ervoor om keurig naast mij te blijven zitten, de ogen strak gericht op het gebakje en elke beweging van het vorkje naar mijn mond en terug volgend.
Alsof haar instinct zegt: op afstand blijven! Haar koppie draait ze in actieve luisterstand om het knetteren van de houtblokken te analyseren.
Gewillig laat ze het los en ruilt het voor een koekje, waarna ik met een muizenstaart in mijn handen sta waaraan een verstijfd muizenlichaampje bungelt. Naar de kliko ermee. Grappig hoe Pips instinct zegt, dat dit een prooi is. Als ze even later weer naar buiten mag, spurt ze naar de border. Geen muis te zien, maar waarschijnlijk heeft die er wel gelopen want Pip duwt als een stevige bulldozer of een truffelzoekend varken de bladerhopen opzij en omhoog om het spoor te kunnen volgen.
©Vera Oor, 2025
