Pip heeft inmiddels al vele bijnamen. Afhankelijk van haar gedrag (en van mijn stemming) varieert dat: warmtekonijn, schootzitter, terrorist, klein monster, haarbal, varkentje, marmot en nog veel meer.
Nu is er een aan toegevoegd: musketier.
Dorus, Toon, en Pip liggen naast elkaar en bezetten de hele bank: de drie musketiers. Met enig aandringen kan ik er een aan de kant schuiven zodat ik ook kan zitten. Als Pip in een rustige mood is, kruipt ze meteen op schoot. Is dat niet het geval, dan dienen Dorus en Toon als hindernis, wat me doet denken aan het bokspringen op het schoolplein waarbij ik over de gebogen ruggen van de rij andere kinderen heen moest springen.
De eikels vallen volop van de boom naast de oprit. Er valt niet tegen te vegen en bovendien vallen de meeste tussen het groen. Gelukkig heeft Pip haar aandacht verlegd naar andere dingen, want het was lastig om ervoor te zorgen dat ze de eikels niet opat. Ze houdt zich nu bezig met walnoten rapen. Dit is beter onder controle te houden. Elk exemplaar dat ze vindt, wil ze binnen veilig opbergen. Helaas voor haar kan ik meteen aan haar openstaande bekje zien dat er iets inzit. Ik bied haar in de deuropening een hondensnoepje aan in ruil voor de noot. Ze trapt er keer op keer in en lijkt meteen te vergeten dat ze iets bij zich had.
Ze mag dan weliswaar die noot vergeten, maar etenstijden vergeet ze nooit. Zeker een kwartier voordat het tijd is, opent ze de aanval op alles wat ze tegenkomt. Ik moet uitkijken niet als vloerkleed te eindigen, wanneer ze voor mijn voeten als een stuiterbal op en neer springt. Zodra de bijkeukendeur opengaat, trekt ze een sprintje en wacht naast haar etensbak. Twee hongerige, bruine oogjes doen vermoeden dat ze hongerlijdt. De weegschaal bevestigt mijn overtuiging dat dat absoluut niet het geval is.
Of het nu de storm was die voorspeld werd of dat ze na afloop van de puppytraining het laatste restje energie nog wilde laten zien? Ik hing uitgeteld op de bank en daar kwam mevrouw aangestormd. Rondje kamer, rondje bij Dorus en Toon klieren, maar nog niet moe genoeg. Ze rende achter iets aan en verdween onder de bank.
Even later een heel zielig, zacht piepje. Ze zat vastgeklemd en lag letterlijk gevloerd. Als een kikker met uitgespreide achterpoten en de voorpoten strak voor zich uitgestrekt. Er zat niets anders op dan de bank aan een kant optillen, zodat een blije, tot rust gekomen Pip eronderuit kon kruipen.
De dag dat storm Amy overraasde. ’s Ochtends stak Pip haar neus buiten de deur en waar ze normaal gesproken niet kan wachten om naar buiten te gaan, bleef ze nu zitten op de deurmat. Ze keek me aan en ik keek op eenzelfde manier terug. ‘Ook ik moet naar buiten Pip, dus we gaan samen de stortregen in,’ zei ik tegen haar. Pip dacht er anders over en bleef stoïcijns zitten.
Hup, onder de arm en enkele meters buiten de deur meegenomen en aangezien er alleen maar plassen water stonden, dumpte ik haar met vier pootjes in een daarvan. De koudwatervrees verdween en ze rende enthousiast het gras op. Bij elke sprong hoorde ik het zompige geluid van kletsnat gras op een drassige bodem.
Deze dag van de storm was het dierendag. Nu is het hier elke dag dierendag vind ik, dus ik doe daar niet aan mee.
Zou Pip toch gevoeld hebben dat het een bijzondere dag was of was het de invloed van de storm? Het leek wel of ze had besloten dat het vandaag mensendag moest zijn en ze haar beste pootje voor wilde gaan zetten. Ze trakteerde me op een bijzonder rustig gedrag dat de hele dag aanhield totdat…ik met haar ging wandelen en ze even verderop een kleine egel zag lopen. Gelukkig zat ze aan de lijn en kon zich niet op volle kracht vooruit op de egel storten. Jammer dan voor haar, dat ging niet door. Zeker mijn verder zo rustig verlopen dag laten verstoren door een hond die krijst als gevolg van egelstekels in haar neus.
Ik heb dat ooit eerder meegemaakt met een andere hond, die in alle vroegte de hele buurt het bed uitjoeg met het geluid van een sirene.
Overigens, de maandelijkse sirene op de eerste maandag van de maand, ging niet aan haar voorbij. Ze liep buiten, maar kwam naar binnen rennen alsof ze dekking moest zoeken.
Ik denk dat ik haar na de puppycursus aanmeld voor vioolles. Mijn bakken met net aangeschafte viooltjes stonden buiten klaar om overgezet te worden in de daarvoor bedoelde plantenbakken. Je mag zelf raden wat er gebeurde met enkele violen.
Dorus, Toon, en Pip liggen naast elkaar en bezetten de hele bank: de drie musketiers. Met enig aandringen kan ik er een aan de kant schuiven zodat ik ook kan zitten. Als Pip in een rustige mood is, kruipt ze meteen op schoot. Is dat niet het geval, dan dienen Dorus en Toon als hindernis, wat me doet denken aan het bokspringen op het schoolplein waarbij ik over de gebogen ruggen van de rij andere kinderen heen moest springen.
De eikels vallen volop van de boom naast de oprit. Er valt niet tegen te vegen en bovendien vallen de meeste tussen het groen. Gelukkig heeft Pip haar aandacht verlegd naar andere dingen, want het was lastig om ervoor te zorgen dat ze de eikels niet opat. Ze houdt zich nu bezig met walnoten rapen. Dit is beter onder controle te houden. Elk exemplaar dat ze vindt, wil ze binnen veilig opbergen. Helaas voor haar kan ik meteen aan haar openstaande bekje zien dat er iets inzit. Ik bied haar in de deuropening een hondensnoepje aan in ruil voor de noot. Ze trapt er keer op keer in en lijkt meteen te vergeten dat ze iets bij zich had.
Ze mag dan weliswaar die noot vergeten, maar etenstijden vergeet ze nooit. Zeker een kwartier voordat het tijd is, opent ze de aanval op alles wat ze tegenkomt. Ik moet uitkijken niet als vloerkleed te eindigen, wanneer ze voor mijn voeten als een stuiterbal op en neer springt. Zodra de bijkeukendeur opengaat, trekt ze een sprintje en wacht naast haar etensbak. Twee hongerige, bruine oogjes doen vermoeden dat ze hongerlijdt. De weegschaal bevestigt mijn overtuiging dat dat absoluut niet het geval is.
Of het nu de storm was die voorspeld werd of dat ze na afloop van de puppytraining het laatste restje energie nog wilde laten zien? Ik hing uitgeteld op de bank en daar kwam mevrouw aangestormd. Rondje kamer, rondje bij Dorus en Toon klieren, maar nog niet moe genoeg. Ze rende achter iets aan en verdween onder de bank.
Even later een heel zielig, zacht piepje. Ze zat vastgeklemd en lag letterlijk gevloerd. Als een kikker met uitgespreide achterpoten en de voorpoten strak voor zich uitgestrekt. Er zat niets anders op dan de bank aan een kant optillen, zodat een blije, tot rust gekomen Pip eronderuit kon kruipen.
De dag dat storm Amy overraasde. ’s Ochtends stak Pip haar neus buiten de deur en waar ze normaal gesproken niet kan wachten om naar buiten te gaan, bleef ze nu zitten op de deurmat. Ze keek me aan en ik keek op eenzelfde manier terug. ‘Ook ik moet naar buiten Pip, dus we gaan samen de stortregen in,’ zei ik tegen haar. Pip dacht er anders over en bleef stoïcijns zitten.
Hup, onder de arm en enkele meters buiten de deur meegenomen en aangezien er alleen maar plassen water stonden, dumpte ik haar met vier pootjes in een daarvan. De koudwatervrees verdween en ze rende enthousiast het gras op. Bij elke sprong hoorde ik het zompige geluid van kletsnat gras op een drassige bodem.
Deze dag van de storm was het dierendag. Nu is het hier elke dag dierendag vind ik, dus ik doe daar niet aan mee.
Zou Pip toch gevoeld hebben dat het een bijzondere dag was of was het de invloed van de storm? Het leek wel of ze had besloten dat het vandaag mensendag moest zijn en ze haar beste pootje voor wilde gaan zetten. Ze trakteerde me op een bijzonder rustig gedrag dat de hele dag aanhield totdat…ik met haar ging wandelen en ze even verderop een kleine egel zag lopen. Gelukkig zat ze aan de lijn en kon zich niet op volle kracht vooruit op de egel storten. Jammer dan voor haar, dat ging niet door. Zeker mijn verder zo rustig verlopen dag laten verstoren door een hond die krijst als gevolg van egelstekels in haar neus.
Ik heb dat ooit eerder meegemaakt met een andere hond, die in alle vroegte de hele buurt het bed uitjoeg met het geluid van een sirene.
Overigens, de maandelijkse sirene op de eerste maandag van de maand, ging niet aan haar voorbij. Ze liep buiten, maar kwam naar binnen rennen alsof ze dekking moest zoeken.
Ik denk dat ik haar na de puppycursus aanmeld voor vioolles. Mijn bakken met net aangeschafte viooltjes stonden buiten klaar om overgezet te worden in de daarvoor bedoelde plantenbakken. Je mag zelf raden wat er gebeurde met enkele violen.
©Vera Oor, 2025
