De eerste anderhalf jaar na mijn geboorte heeft mijn moeder aardig wat teksten geschreven bij de foto’s die van mij gemaakt werden. Na de geboorte van mijn broertje, werd dat minder omdat ze er waarschijnlijk te weinig tijd voor had. Heel leuk om te lezen over de ontwikkeling van een baby en dan te weten dat ik die baby was. Zo schreef ze toen ik 1 jaar en 4 maanden oud was:
Je hebt zo de gewoonte om midden onder je “spel” ergens op de grond te gaan zitten met de hartgrondige uitdrukking: Hèhè! Waarschijnlijk van je moeder geleerd als die je naar boven gedragen heeft, want je bent behoorlijk zwaar. ’t Is een komische gewoonte van je en we moeten er altijd om lachen. Zo jong en al zo’n zwaar leven dat je moet zuchten.
Deze gewoonte heb ik nog steeds. Het is ook niet meer dan een gewoonte en heeft niks te maken met zwaar werk of zo. We hebben afgesproken dat ik een seintje krijg als ik het al drie keer heb
gezegd op een dag. Dat is de limiet.
Gisteren ben ik boven de limiet uitgekomen.
Al vroeg in de auto om naar Twente te rijden. Nadat we Aila in hadden moeten laten slapen, besloten we een nieuwe Cairn terrier te gaan zoeken. Dat is gelukt. Eind mei is Pip geboren en gisteren hebben we haar opgehaald.
Een hele uitleg van de fokker over van alles en nog wat en uitgerust met hond, een zak voer, speeltjes, een foto van Pip op canvas en het koopcontract gaan we op huis aan.
In de auto zit ze op schoot en na even te hebben laten horen hoeveel decibels ze kan produceren, kijkt ze nieuwsgierig naar buiten en hangt even later uitgeput over mijn arm te slapen om een kleine anderhalf uur later geïntroduceerd te worden bij haar nieuwe thuis.
Dat is niet zomaar hup de auto uit, mee naar binnen lopen en snuffelen. Nee, dat is een geplande introductie.
Een hele uitleg van de fokker over van alles en nog wat en uitgerust met hond, een zak voer, speeltjes, een foto van Pip op canvas en het koopcontract gaan we op huis aan.
In de auto zit ze op schoot en na even te hebben laten horen hoeveel decibels ze kan produceren, kijkt ze nieuwsgierig naar buiten en hangt even later uitgeput over mijn arm te slapen om een kleine anderhalf uur later geïntroduceerd te worden bij haar nieuwe thuis.
Dat is niet zomaar hup de auto uit, mee naar binnen lopen en snuffelen. Nee, dat is een geplande introductie.
Eerst krijgt de oudste hond, Toon, de aandacht zoals die dat gewend is als we thuiskomen en mag daarna naar buiten. Ja, en dan gebeurt het: dan komt de nieuwkomer het gras op lopen. Het is toch spannend om te zien hoe ze op elkaar reageren. Nadat Pip met een langgerekte rug en uitgestrekte neus kennis heeft gemaakt met Toon en nadat Toon haar van voor tot achter heeft besnuffeld, maakt hij haar met een korte grauw duidelijk dat hij toch echt de baas is op dit terrein. Even later loopt de kleine Pip met haar staartje parmantig omhoog en de oogjes gefixeerd op de kont van Toon, achter hem aan. Hèhè, dat gaat goed.
Nu mag nummer twee, boomertje Dorus, buitenkomen om kennis te maken. Mm, die vindt het maar niks, zo’n kleine indringer en trekt enkele keren zijn lip op. Na waarschuwingen van onze kant,
beheerst hij zich en houdt afstand. Pip echter gaat nu de komiek uithangen en springt op veilige afstand om hem heen om bij de minste geringste reactie in de achteruit te gaan.
Hèhè, weer een stap verder en mijn spanning over deze ontmoetingen trekt weg.
Daarna mag de kleine frummel nog een klein rondje meelopen over de uitlaatplek buiten onze tuin, waarbij ik uit moeten kijken dat ze niet klem komt te zitten tussen mijn voeten, want ze springt links en rechts om me heen. Net zoals de anderen hoeft ze niet aan de riem en ze trippelt mooi mee.
Hèhè, nu ff rust. Mevrouw gaat in de bench, even janken en ligt dan voor pampus. Ik hang niet minder moe op de bank. En voordat je het weet is de dag om, heeft ze al drie keer gescheten en gepiest en wonderwel allemaal buiten. Ze heeft gegeten, gedronken en kennisgemaakt met enkele bezoekers die nieuwsgierig waren naar onze nieuwe aanwinst.
Hoor ik nou blafjes die klinken als hèhè?
Nu mag nummer twee, boomertje Dorus, buitenkomen om kennis te maken. Mm, die vindt het maar niks, zo’n kleine indringer en trekt enkele keren zijn lip op. Na waarschuwingen van onze kant,
beheerst hij zich en houdt afstand. Pip echter gaat nu de komiek uithangen en springt op veilige afstand om hem heen om bij de minste geringste reactie in de achteruit te gaan.
Hèhè, weer een stap verder en mijn spanning over deze ontmoetingen trekt weg.
Daarna mag de kleine frummel nog een klein rondje meelopen over de uitlaatplek buiten onze tuin, waarbij ik uit moeten kijken dat ze niet klem komt te zitten tussen mijn voeten, want ze springt links en rechts om me heen. Net zoals de anderen hoeft ze niet aan de riem en ze trippelt mooi mee.
Hèhè, nu ff rust. Mevrouw gaat in de bench, even janken en ligt dan voor pampus. Ik hang niet minder moe op de bank. En voordat je het weet is de dag om, heeft ze al drie keer gescheten en gepiest en wonderwel allemaal buiten. Ze heeft gegeten, gedronken en kennisgemaakt met enkele bezoekers die nieuwsgierig waren naar onze nieuwe aanwinst.
Hoor ik nou blafjes die klinken als hèhè?
