Inmiddels weet zij nog eerder dan
wij wanneer haar schema in de war dreigt te raken en zeker wanneer het op eten
aankomt. Ze laat duidelijk merken dat het etenstijd is. Zodra ik maar een stap
zet, dribbelt ze tussen mijn voeten door en dwingt me min of meer richting
keuken, en daarmee richting voerbak. Met een korte, scherpe woef laat ze horen,
dat ze eten wil zien.
De verschillende woefjes zijn overduidelijk. ’s Ochtends korte woef-woef-woefjes om te laten weten dat zij echt wel wakker is. Koffietijd: Een wat langer uithalende woef waarbij ze aan mijn voeten gaat zitten. Koffie voor ons, is een koekje voor de honden.
Zo nu en dan
neem ik me voor om naar de dichtstbijzijnde doe-het-zelf-winkel te gaan om
rollen behang te kopen, zodat ik haar daarachter kan plakken om even af te
koelen. Dat gebeurt wanneer ze lang uithaalt en bijna overgaat in janken als ze
meer dan drie keer het woord Nee hoort. Ik zie haar denken: jij kunt nu
wel van plan zijn om mij dat te verbieden, maar ik denk er toch echt anders
over. En roets, daar schiet ze tussen mijn handen door op zoek naar de volgende
rel.
Naar haar naam luisteren doet ze zeker wel, maar ook dan wanneer het haar uitkomt. De spitse oortjes wijzen de andere kant op en lijken oordopjes in te hebben als ik haar roep en zij druk bezig is om een bloembol uit te graven of een halve boomstam mee te slepen.
Ze sleept haar buit, wat het dan ook is, het liefst naar een van haar favoriete plekken en legt daar een verzameling aan van balletjes, stukken touw, een lege plastic fles, een borstel, zelfs een slipper die ze ongemerkt meegetrokken heeft.
Een speciaal woefje: drie keer kort, een keer lang, laat ze horen wanneer een van ons thuiskomt of wanneer er bezoek voor de deur staat.
Ze is niet dom en ik moet wel voorkomen dat ze het SOS sein (lang-kort-kort-lang) inzet om de dierenbescherming te waarschuwen dat ze iets moet doen wat tegen haar eigen willetje is.
Zindelijk
worden heeft geen enkel probleem opgeleverd. Gelukkig. Vanaf dag een wacht ze
tot we haar mee naar buiten nemen en zakt dan bij de eerste grasspriet door de
pootjes om te plassen.
Ze kan zonder meer solliciteren in een sm-hondensalon. Man, man, wat mishandelt ze onze volwassen Toontje af en toe. Op volle kracht vooruit, duikt ze bovenop zijn rug, trekt hem aan zijn oren, bijt hem in zijn poten of staart en blijft gewoon aan zijn vacht hangen, wanneer hij verder loopt. Toon is de goedzak zelve en slechts wanneer hij het geouwehoer écht zat is, laat hij dat merken met een korte grauw en grom. Na drie keer zo’n waarschuwing begrijpt Pip het, en gaat weer haar eigen gang.
Dat ze haar eigen gang gaat, betekent ook dat ik haar regelmatig aan het zoeken ben. De ene keer speelt ze voor Swiffer onder de bank, dan weer zit ze in een hoek van de tuin of, zelfs dat gebeurt weleens: ze ligt ergens op een kussen te slapen.
Om haar toch te leren ook op te letten waar wij zijn gebleven, hebben we geoefend door de andere kant op te lopen. Niet dat ze er echt van onder de indruk is als ze erachter komt dat wij niet in haar buurt zijn; ze gaat fijn door met waar ze mee bezig was. Totdat…het doordringt dat ze al enige tijd geen hond of mens gezien heeft. De staart als een radar omhoog, de nek opgerekt en de oortjes gespitst, zien we haar zoeken. Wij staan binnen en ze kan ons niet zien. Drie keer loopt ze de deur voorbij en kijkt schielijk of die openstaat. De vierde keer, hèhè eindelijk, gaat ze tegen de deur aanstaan en kijkt naar binnen. Yes, goed gevonden mevrouw, nu mag je naar binnen. Onder Woef-woef-woefjes van blijdschap komt ze de kamer in.
De verschillende woefjes zijn overduidelijk. ’s Ochtends korte woef-woef-woefjes om te laten weten dat zij echt wel wakker is. Koffietijd: Een wat langer uithalende woef waarbij ze aan mijn voeten gaat zitten. Koffie voor ons, is een koekje voor de honden.
Naar haar naam luisteren doet ze zeker wel, maar ook dan wanneer het haar uitkomt. De spitse oortjes wijzen de andere kant op en lijken oordopjes in te hebben als ik haar roep en zij druk bezig is om een bloembol uit te graven of een halve boomstam mee te slepen.
Ze sleept haar buit, wat het dan ook is, het liefst naar een van haar favoriete plekken en legt daar een verzameling aan van balletjes, stukken touw, een lege plastic fles, een borstel, zelfs een slipper die ze ongemerkt meegetrokken heeft.
Een speciaal woefje: drie keer kort, een keer lang, laat ze horen wanneer een van ons thuiskomt of wanneer er bezoek voor de deur staat.
Ze is niet dom en ik moet wel voorkomen dat ze het SOS sein (lang-kort-kort-lang) inzet om de dierenbescherming te waarschuwen dat ze iets moet doen wat tegen haar eigen willetje is.
Ze kan zonder meer solliciteren in een sm-hondensalon. Man, man, wat mishandelt ze onze volwassen Toontje af en toe. Op volle kracht vooruit, duikt ze bovenop zijn rug, trekt hem aan zijn oren, bijt hem in zijn poten of staart en blijft gewoon aan zijn vacht hangen, wanneer hij verder loopt. Toon is de goedzak zelve en slechts wanneer hij het geouwehoer écht zat is, laat hij dat merken met een korte grauw en grom. Na drie keer zo’n waarschuwing begrijpt Pip het, en gaat weer haar eigen gang.
Dat ze haar eigen gang gaat, betekent ook dat ik haar regelmatig aan het zoeken ben. De ene keer speelt ze voor Swiffer onder de bank, dan weer zit ze in een hoek van de tuin of, zelfs dat gebeurt weleens: ze ligt ergens op een kussen te slapen.
Om haar toch te leren ook op te letten waar wij zijn gebleven, hebben we geoefend door de andere kant op te lopen. Niet dat ze er echt van onder de indruk is als ze erachter komt dat wij niet in haar buurt zijn; ze gaat fijn door met waar ze mee bezig was. Totdat…het doordringt dat ze al enige tijd geen hond of mens gezien heeft. De staart als een radar omhoog, de nek opgerekt en de oortjes gespitst, zien we haar zoeken. Wij staan binnen en ze kan ons niet zien. Drie keer loopt ze de deur voorbij en kijkt schielijk of die openstaat. De vierde keer, hèhè eindelijk, gaat ze tegen de deur aanstaan en kijkt naar binnen. Yes, goed gevonden mevrouw, nu mag je naar binnen. Onder Woef-woef-woefjes van blijdschap komt ze de kamer in.
©Vera Oor, 2025
