Pip, deel 5. De tweede puppytraining en verder

 De Pip-delen staan in een onlogische volgorde. Dit is deel 5. 

De puppytraining van deze week liep gelukkig beter dan de eerste keer. Toch ontlokte het gedrag van Pip de trainer deze opmerking: ‘Ze heeft af en toe poep in haar oren.’
De aandacht verdeelde ze dit keer tussen luisteren naar en uitvoeren van de commando’s enerzijds. Anderzijds bleef het grasveld waarop de training gegeven wordt, een enorme aantrekkingskracht uitoefenen. Het gedrag van een miereneter is daarbij nog het meest vergelijkbaar. Kop naar de grond en snuffelend rondlopen. Op die momenten kunnen trainer en ik vragen wat we willen, Pip heeft dan andere dingen aan de kop. 

Loslopen en met de andere pups spelen is niet toegestaan. Nu heeft ze daar misschien minder behoefte aan want onze tuin en de groenstrook langs het spoor zijn een en al hondenlosloopgebieden. Een helft hebben we op dit moment afgescheiden omdat de druiven rijp zijn en de gevallen exemplaren een grote aantrekkingskracht uitoefenen op de viervoeters. Druiven zijn niet goed voor honden.
De rest van de tuin dan maar. Bloembollen hoeven we dit jaar niet op te graven om te drogen. Pip heeft al een emmertje bollen opgegraven. Het is jammer dat we niet een heg hoeven aan te planten, want mevrouw is een goede sleuvengraver. De robotmaaier kunnen we niet meer op een tijdschema laten rondrijden. Die moeten we handmatig starten omdat links en rechts van alles slingert wat Pip daarnaartoe gesleept heeft en de maaier er zich op zou vastlopen.  

Nog steeds is oude hond Toontje een gewillig slachtoffer van de speelse Pip. Toontje gaat terug naar zijn eigen jeugd, waarin hij op zijn beurt de inmiddels overleden Pepper tot speelgenoot had.
Pip lijkt nergens bang voor te zijn, behalve voor onverwacht harde geluiden, dan schiet ze als een pijl uit de boog naar de veilige huiskamer en volgt geïnteresseerd de reactie van de andere honden.
Alles wat ze kan vinden, verdwijnt in eerste instantie in haar bekkie. Mm, stenen zijn niet lekker, te vroeg gevallen kastanjes dienen als kleine bal, slakkenhuisjes kraken lekker tussen de tanden, een plastic bloempotje trekt ze vakkundig in stukken, die ze vervolgens weer ergens veiligstelt.
Het is zo grappig om te zien, hoe ze bewonderend de rondfladderende vlinders volgt. Ze zit doodstil en kijkt de koolwitjes na. Volgens mij overkwam het konijntje Stampertje uit Bambi hetzelfde. Het lijkt alsof ze weet dat deze beestjes te mooi zijn om te slopen.

Pip kwam aanlopen met haar eerste prooi. Ik moest goed kijken wat het was en met behulp van Google Lens heb ik het gevonden: het halve skelet van een pad. Brede, platte kop waar zelfs nog enkele ruggenwervels aan zaten.
Vanochtend heeft ze ervaren dat een dode pad toch heel wat anders is dan eentje die nog leeft.
Op hetzelfde moment als Pip zag ik de kleine pad een wanhopige sprong richting ligusterhaag maken. Ik hoopte nog dat ze hem met rust zou laten, maar nee, mevrouw dook erbovenop en…beet erin.
Nu weet ze hoop ik voor altijd dat het niet leuk is om in een pad te bijten, want zo’n diertje scheidt een stofje af, dat de hondenbek irriteert.
Driftig schudde ze haar kop heen en weer en het schuim spatte haar bek uit. We hebben dit eerder meegemaakt met een hardleerse hond die dit regelmatig overkwam, dus Pip was hetzelfde lot beschoren. Hup, mee naar binnen. De witte schuimbek opentrekken en de douchekop erop richten totdat het schuimen ophoudt. Daarna schudt mevrouw nog enkele keren met haar kop en rent in sneltreinvaart weer de tuin in. Wat zal haar volgende ervaring zijn?

©Vera Oor, 2025