Gelukkig is het rustig op straat als ik de bioscoop uitloop
en is het contrast íets minder groot tussen het Nijmegen van nu en van begin
vorige eeuw, zoals in de film “Nijmegen zo mooi als het was”.
De omschrijving
gaf me een voorproefje: “Een weemoedige en intense weergave”.
Als bezoeker krijg ik het idee deel uit te maken van een ander, levensgroot Nijmegen dat deels niet meer bestaat, maar “tot leven” komt door de bewerkte en ingekleurde foto’s.
Het imposante kasteel Bat-Ouwe-Zate aan de Lindenberg is er niet meer. De nonnen die er hun goede werk verrichtten en zich staande hielden in het aan verval onderhevige klooster Hallo evenmin. (Bij deze nonnen is mijn oma ooit geschoold in het katholicisme voordat ze met mijn opa kon trouwen). Oude gevels zijn getuige geweest van diligences, getrokken door trappelende paarden. De stoomtram doorkruiste het centrum. Beelden van mensen, voorvaderen van de huidige Nijmegenaren? Hoe zou het de kinderen vergaan zijn, die ergens in de benedenstad poseerden voor de vervallen huizen met scheefhangende luiken?
Ik waande me zo nu en dan zelfs even in een Efteling-omgeving, zoals bij het sprookjesachtig aandoende station. Het blootvoetse, arme “Meisje met de zwavelstokjes” zou zomaar door Anton Pieck getekend kunnen zijn in een van de oude Nijmeegse straten. Zelfs “Holle Bolle Gijs” ontbrak niet. Meerdere keren in de film komt Emile Selbach voorbij. Een man van enorme omvang, rond 1900 de dikste man van Nederland. Niet in de laatste plaats poserend voor zijn eigendom: hotel-café-restaurant t Valkhof, hoek Valkhofplein-Voerweg. Hij was een ware attractie en wist dat te gelde te maken, door zich te laten zien in zijn restaurant, grote hoeveelheden eten verorberend. Emile wachtte dan wel totdat het café vol zat en hij naast de kijkinkomsten verzekerd was van inkomsten uit drank. Lang vervlogen tijden.
©Vera Oor, 2025
