De lange weg is in de loop van de
tijd ‘veiliger’ gemaakt met rotondes. Of dat daadwerkelijk invloed heeft op
cijfers van (bijna) ongevallen waag ik te betwijfelen, want zowel
automobilisten als fietsers hebben ogen
voor, achter en opzij nodig.
Ik ben geen held in het rijden in
het donker, maar wanneer ik vaker de route rijd, durf ik het aan, alhoewel
veranderingen in het wegennet binnen no time doorgevoerd kunnen zijn, zoals ik
ondervond.
Afkomstig van een afspraak reed ik enigszins op de automatische piloot de bekende weg en nam telkens de juiste afslag op de rotondes, totdat…
Afkomstig van een afspraak reed ik enigszins op de automatische piloot de bekende weg en nam telkens de juiste afslag op de rotondes, totdat…
Wát? Het asfalt ging over in zand
en links en rechts doemden er rijen in aanbouw zijnde huizen voor mijn
koplampen op. Dit kan niet, waar ben ik in godsnaam terecht gekomen? Het voelde
erg onwerkelijk en ik twijfelde aan mijn verstandelijke vermogens.
Met geen mogelijkheid kon ik een oriëntatiepunt ontdekken.
Mijn navigatiesysteem moest uitkomst bieden en ik stelde mijn huisadres in. “Rijdt rechtdoor”, maar dát was nu net iets wat helemaal niet mogelijk was. Het systeem herkende de weg niet en pakte een willekeurige hemelsbrede, niet bestaande verbinding.
Pikdonker, geen straatverlichting, geen hond te bekennen en daar stond ik dan. Lichtelijke paniek voelde ik omhoog kruipen en ik kon die met moeite terugduwen.
De auto keren was de enige oplossing en ik hoopte maar dat ik tussen al dat zand weer weg zou komen.
Het lukte. De navigatie was zich nog steeds aan het resetten en ik reed willekeurig de eerste de beste geasfalteerde straat in. Eindelijk pakte de navigatie de route op en begeleidde me naar een rotonde. In een keer zag ik waar ik de fout in was gegaan. De rotonde had recentelijk een extra afslag gekregen, rechtstreeks de nieuwbouwwijk in en juist die afslag had ik genomen.
Met geen mogelijkheid kon ik een oriëntatiepunt ontdekken.
Mijn navigatiesysteem moest uitkomst bieden en ik stelde mijn huisadres in. “Rijdt rechtdoor”, maar dát was nu net iets wat helemaal niet mogelijk was. Het systeem herkende de weg niet en pakte een willekeurige hemelsbrede, niet bestaande verbinding.
Pikdonker, geen straatverlichting, geen hond te bekennen en daar stond ik dan. Lichtelijke paniek voelde ik omhoog kruipen en ik kon die met moeite terugduwen.
De auto keren was de enige oplossing en ik hoopte maar dat ik tussen al dat zand weer weg zou komen.
Het lukte. De navigatie was zich nog steeds aan het resetten en ik reed willekeurig de eerste de beste geasfalteerde straat in. Eindelijk pakte de navigatie de route op en begeleidde me naar een rotonde. In een keer zag ik waar ik de fout in was gegaan. De rotonde had recentelijk een extra afslag gekregen, rechtstreeks de nieuwbouwwijk in en juist die afslag had ik genomen.
© Vera Oor, 2024
Geplaatst op pagina Gastschrijvers Gelderlander
