Het rustige koffiemoment van mijn zwager wordt verstoord door ijselijk gegil. In een flits schieten allerhande scenario’s door zijn hoofd. Hij vliegt zijn stoel uit en loopt snel naar de voorkamer waar hij probeert boven ons gegil uit te komen. Mijn schoonzus en ik, die kort daarvoor ieder nog op een stoel zaten, staan daar nu boven op.
Wat ging eraan vooraf:
Geconcentreerd op
een bordspel, proberen we allebei toe te werken naar de overwinning.
Spannend!
Op hetzelfde
moment kijken we op. Geen idee wat onze aandacht heeft getrokken maar
tegelijkertijd zien we het gevaar: groot, zwart en harige poten.
Onze
volumeknoppen gaan op hetzelfde moment naar het bijna maximaal haalbare. De
equalizer kent geen lage tonen, maar laat alleen de hoge scherpe tonen horen.
Met wijd
opengesperde ogen kijken we mijn zwager aan en wijzen dezelfde kant op. Dat
wijzen was niet nodig, want hij heeft genoeg aan onze blikken naar ‘hét gevaar’
dat zich poot voor poot langs de muur omlaag beweegt. Doodsbang dat het beest onze
kant op zal komen, trekken we onder aanhoudend gegil de benen van de vloer,
drukken ons aan de armleuningen omhoog en staan boven op de stoel.
We ontvangen nog even zijn geringschattende blik voordat mijn zwager op ‘dat
beest’ afloopt en het aan een poot vastpakt. Even zien we hem twijfelen,
met een satanische grijns op zijn gezicht.
Wij gaan nog
een octaaf hoger en roepen hem toe: “Nee, je laat het hè!”
Tergend langzaam
loopt hij met het beest langs ons op en…loopt door, richting achterdeur om de
spin in de tuin los te laten.
Ons gegil verstomt,
de stenen van het spel liggen door de voorkamer en mijn schoonzus en ik komen
weer tot zitstand in de stoel.
Geen winnaar bij
het spelletje, maar wel een held in de kamer.
Geplaatst op pagina Gastschrijvers Gelderlander
