Nachtelijke werkzaamheden

 

We waren heel blij met ons nieuwe huis en volop aan het verbouwen geslagen. Dat het huis dicht bij de spoorlijn lag, was geen belemmering om het te kopen. Het vorige huis lag ook dicht bij het spoor. De overlast van de overweg hadden we echter wel onderschat. Daar kon ik niet zo snel aan wennen. De kopjes en glazen rinkelden in de kast en ik was er op voorbereid dat op een dag het servies de kast uit zou rollen. We wisten voordat de koop gesloten werd al dat enkele maanden na onze verhuizing de overweg afgesloten zou worden, gelukkig.

Aan het geluid van voorbijrijdende treinen was ik gewend, maar ik had geen rekening gehouden met het nachtelijk periodiek onderhoud aan het spoor dat aangekondigd was. Dat gaat gepaard met nogal wat herrie en als ik dat weet, sluit ik het slaapkamerraam bij voorbaat en kan ik het meeste geluid buiten sluiten. De berichtgeving over de werkzaamheden was ik die avond volledig vergeten en ik rolde mijn bed in, doodmoe na de verbouwingswerkzaamheden. De ramen stonden, zoals altijd, open.

Korte tijd later schrok ik wakker van de geluiden vanaf het spoor. Stommerik, vergeten de ramen te sluiten. Ik kon me er niet toe zetten het warme bed uit te gaan en gaf mezelf de opdracht geen aandacht te besteden aan het geluid en verder te slapen. Zonder succes.

Op de een of andere manier hoorde ik het geluid alleen maar meer en ergerde me eraan. Ik was klaarwakker. Even later ben ik met bijna de slappe lach mijn bed uitgestapt. Waarom?

Geen machinale geluiden, maar gezang. Niet van engelen, niet van lallende cafégangers, niet van een radio, maar een kinderliedje.

“Op een glote paddenstoel, lood met witte stippen…”.

Gelijk kreeg ik een beeld van een grote donker getinte man, gehuld in een dikke jas met reflecterende strepen, een muts over het hoofd die voorovergebogen over de rails luidkeels aan het zingen was en enkele meters verderop de verbaasde gezichten van zijn collega’s.