Cent op de spoorlijn

Samen met mijn één jaar jongere broertje en mijn vader liepen we door het Spoortjesbos, zoals het door ons genoemd werd. Een breed bospad met aan weerszijden grote, oude bomen waaronder de bodem bedekt was met gevallen blaadjes, eikels en beukennootjes. Aan het eind van het pad stond een zwart hek, wat de doorgang naar de spoorlijn belemmerde. Een hek waar je als volwassene makkelijk overheen kunt klimmen. De treinen reden niet in de frequentie van nu, tussen twee treinen was ruim tijd, maar die tijd was voor ons kinderen héél kort en héél spannend voor datgene wat we bij het spoor gingen doen.


Mijn vader klom over het hek en hielp ons er een voor een ook overheen. Hij drukte ons op het hart om ver van de spoorlijn weg te blijven en er pas naar toe te lopen wanneer hij daarvoor toestemming gaf. Zodra de trein voorbij was waarbij we bijna meegezogen werden door de opgewekte luchtstroom en de grond onder onze voeten trilde, liepen we achter elkaar snel naar het spoor. Niet voordat we nog een keer goed hadden gekeken of er niet toevallig nog zo’n denderend gevaar aan zou komen. We kregen van mijn vader elk een cent in de hand gedrukt en die mochten we, balancerend tussen het grind en de bielzen, op een van de ijzeren rails leggen. Netjes in het midden zodat hij goed bleef liggen. Daarna als de wiedeweerga weer naar de veilige zijkant en het wachten op de volgende trein begon.


Heel ver weg kwam een stipje aan de horizon.
De neus van de trein kwam dichterbij en dichterbij.
Kedengedengkedengedeng en hij was weer voorbij.
Kust veilig? Ja, kust veilig. Kom op, we gaan onze centjes zoeken. “Nog niet aankomen hoor, het centje kan heel heet zijn”. We vonden onze centjes, mijn vader spuugde er even op en de stoom sloeg van het centje af. Hij pakte ze voorzichtig van de rails. We kregen ons centje terug: wel 3 x zo groot, 3 x zo dun en met 3 x zo veel aantrekkingskracht. Nog opgewonden van het meegemaakte avontuur op weg naar huis om onze schat aan mama te laten zien.



Geplaatst op pagina Gastschrijvers van de Gelderlander, 22-9-2023

  

Beschermend blad

Waarom zou ik langer blijven liggen. Eruit! Vannacht heb ik de ramen wagenwijd open gehouden en de heldere zomerochtendlucht drijft de kamer...