Terug het bed in?

 

Het OV staakt. De enkeling die de berichtgeving heeft gemist om wat voor reden dan ook, staat verloren in de lege stationshal waar zijn teleurgestelde zucht als een echo terugkomt van de tegelvloeren en -wanden.
Ook Ricardo ploft neer op de lege bank op het perron, die normaalgesproken bezet is door mensen, tassen en huisdieren.
Hij ziet de mogelijkheid om als onderwijzer aan de slag te kunnen, gestrand voordat hij ook maar een woord heeft kunnen wisselen met een selectiecommissie.
Een verslaggever peilt de meningen van de gestrande reizigers die uiteenlopen van een laconiek “Jammer dan, dat wordt een dag zonder inkomsten”, tot een “Nou, dan ga ik terug mijn bed in”, maar ook de frustratie over het missen van de afspraak in het ziekenhuis: “Vier maanden wachttijd in het ziekenhuis om überhaupt een afspraak te krijgen en nu dit!”

De verslaggever, Teun, betuigt zijn sympathie door een bemoedigend klopje op het bovenbeen van de man. Dat had hij beter niet kunnen doen, want meteen blijkt waarvoor de man waarschijnlijk naar het ziekenhuis moest. Hij gilt het uit waardoor het treinpersoneel dat hier wél rondloopt in standje Actie komt en op hem afrent.
Zij missen het oplichten van zijn ogen voordat hij kermend op zijn been wijst en dramatische gebaren maakt en opschakelt in kreunvolume. Teun heeft het echter wel gezien en denkt er het zijne van, maar hij blijft op gepaste afstand om het vervolg te zien. Als de gealarmeerde ambulancebroeders een kleine tien minuten later het perron oplopen, is met de man geen zinnig woord meer te wisselen. Hij blijft krijsen en uiteindelijk besluiten de broeders hem op een brancard te tillen en mee te nemen.
Teun kijkt recht in het gezicht van de man en kan niet onder zijn vermoeden uit, dat hier een sterk staaltje acteerwerk is neergezet, dat nog eens versterkt wordt door de opgestoken duim die de man achter de rug van de ambulancebroeders opsteekt. Toch een afspraak geregeld met een arts. Teun grinnikt in zichzelf.
Dan valt Teuns oog op de groep kinderen die zich inmiddels om Ricardo heen heeft verzameld. Ricardo zit bovenop een prullenbak en voor hem op de bank zitten vijf kinderen, allemaal met papieren op schoot. Om beurten lezen ze een stukje voor. Hier wil Teun het zijn van weten. Hij pakt zijn filmcamera erbij en gaat in gesprek met Ricardo.
‘Ik heb lesmateriaal geschreven voor kinderen in groep acht om ze te stimuleren meer en met plezier te lezen. En kijk: het slaat aan,’ zegt Ricardo. ‘Dit had ik graag in een selectiegesprek willen laten zien, maar helaas, verkeken kans. Geen selectiegesprek vandaag.’
‘Mijn trein rijdt niet. Ik kan niet naar school vandaag, maar dit is veel leuker,’ roept een roodharige jongen en hij krijgt onmiddellijk bijval van zijn vriendjes.
 
Het regiojournaal besteedt ’s avonds uiteraard aandacht aan de grote treinstaking en daar is ook het filmpje van Teun te zien.
Later in de week loopt Teun opnieuw het perron op en ziet daar ineens Ricardo lopen, die met een big smile op hem afloopt en zegt: ‘Je raadt nooit wat ik vandaag heb.’
Voordat Teun een antwoord kan geven, krijgt hij de oplossing van het raadsel te horen: ‘Een selectiegesprek. Alleen omdat ze mij in beeld hebben gezien in jouw filmpje. Bedankt man.’