Als ik ga (toch zeker een keer per jaar) kijk ik altijd wanneer de kalender een rustige dag voorspelt. Dat klopt meestal. Gisteren was de omschrijving ‘Normaal’ maar ik weet dat het dan toch flink druk kan zijn. Het viel alleszins mee, zowel de drukte als het weer: stralende zon bij een temperatuur rond de vijfentwintig graden en een windje.
Het enige ronddraaiende ding waar ik wél in wil, is de Piranha. In een ronde boot word je voortgestuwd in een traject met waterval, wilde golven en waterregens sproeiende figuren in de rotsachtige wanden. Dat we kletsnat werden, maakte me niet uit. In de zon droog je zo weer op.
Enige tijd
later gingen we weer het water op, maar nu in de gondels die een vaart van
twintig minuten maken langs en tussen veel groen, snaterende eenden en ganzen
die naast de boot peddelen in de hoop op een stukje brood.
Wat nooit
ontbreekt is de pannenkoek, waar ik wel medelijden had met de jongen die ons
bediende. ‘Warm hè,’ zei hij. Dat was hem aan te zien. De blonde lokken plakten
rond zijn hoofd en zijn bril besloeg een beetje. ‘Gelukkig zit mijn
terrasdienst er bijna op en mag ik weer binnen bedienen, daar is airco.’
Maar jongens, wat was het lang geleden dat ik die weer eens gesnoept heb: een suikerspin!
In een kleine houten keet draaide met een verhit gezicht een vrolijke meid de roze lekkernij om een stokje heen. Groter en groter werd de spin tot zelfs die bijna van zijn stokje ging.
‘Ik betaal gewoon hoor, maar ik hoef niet zo’n megagrote. Ik zeg wel stop als hij naar mijn mening groot genoeg is. Moet je hier nu de hele dag staan?’ vroeg ik aan het meisje waarbij kleine kleverige ragdunne draadjes in haar haren plakten.
Lachend antwoordde ze: ‘Ja, maar dat vind ik niet erg hoor. Eind van de dag lijk ik zelf wel een suikerspin. Morgen heb ik vrij en overmorgen sta ik weer ergens anders met ander werk.’
Terwijl ik plukjes roze plakdraden van mijn spin trok en zo goed als mogelijk netjes probeerde naar binnen te werken, liepen we verder.
Uiteraard ontbreekt ook de “Paddenstoelfoto” niet. Mijn collectie “Vera-op-de-Eftelingpaddenstoel” is weer uitgebreid na gisteren.
Maar jongens, wat was het lang geleden dat ik die weer eens gesnoept heb: een suikerspin!
In een kleine houten keet draaide met een verhit gezicht een vrolijke meid de roze lekkernij om een stokje heen. Groter en groter werd de spin tot zelfs die bijna van zijn stokje ging.
‘Ik betaal gewoon hoor, maar ik hoef niet zo’n megagrote. Ik zeg wel stop als hij naar mijn mening groot genoeg is. Moet je hier nu de hele dag staan?’ vroeg ik aan het meisje waarbij kleine kleverige ragdunne draadjes in haar haren plakten.
Lachend antwoordde ze: ‘Ja, maar dat vind ik niet erg hoor. Eind van de dag lijk ik zelf wel een suikerspin. Morgen heb ik vrij en overmorgen sta ik weer ergens anders met ander werk.’
Terwijl ik plukjes roze plakdraden van mijn spin trok en zo goed als mogelijk netjes probeerde naar binnen te werken, liepen we verder.
Uiteraard ontbreekt ook de “Paddenstoelfoto” niet. Mijn collectie “Vera-op-de-Eftelingpaddenstoel” is weer uitgebreid na gisteren.
©Vera Oor, 2026
