Nadat ik me Nuenen uitgeworsteld had, waarbij Google Maps opnieuw geen rekening hield met afsluiting van wegen door de van Goghloop, reed ik in korte tijd naar Helmond. De B&B had ik zo gevonden en ook een parkeerplek. Een hartelijke ontvangst door de gastvrouw, waarbij ik nog even aan tafel aanschoof en we gezellig in gesprek kwamen.
Ze adviseerde
me om de auto toch even op een andere plaats te zetten en dat ging ik doen. Een
klein blokje om rijden en een nieuwe parkeerplek was zo gevonden. Auto
uitzetten en terug naar mijn gastvrouw.
Shit, auto wil
met geen mogelijkheid meer uit.
Startknop aan,
weer uit. Keer op keer. Geen resultaat. Nou, dan eens kijken wat de auto doet
als ik met de sleutel wegloop. Normaalgesproken sluit hij zichzelf dan af. Nu
niet dus! De auto begon te praten door een repeterende toeter te laten horen.
Terug in de auto.
Na een kwartier
proberen heb ik uiteindelijk de Pechhulp gebeld. Keurige afhandeling. De
adviezen op afstand leverden echter ook geen resultaat. Mijn bolide bleef
actief.
‘Ik stuur de
ANWB naar u toe.’
Nu weet ik dat
dat weleens even kan duren, dus ik heb maar even op het gevoel ingespeeld door
te zeggen, dat ik best wel bang was zo in mijn eentje in de auto in een heel
rustige straat en de schemer in aantocht.
‘Ze zetten er
haast achter.’
Inmiddels de
gastvrouw gewaarschuwd dat ik nog niet terugkwam naar de B&B omdat ik de
auto niet alleen achter kon laten.
Hoe lief, ze
kwam naar de locatie lopen en dacht mee over mogelijkheden, maar die had ik
allemaal geprobeerd zonder resultaat, en ook nu werkte dat niet.
‘Oh, en ik moet
ook hoognodig naar de wc.’
‘Dan blijf ik
wel even in de auto,’ zei ze.
Ik rende met
haar huissleutel terug en bracht een bezoek aan de kleinste kamer. Geluid bij
de voordeur. Nee hè, daar loopt de gastvrouw naar binnen. Op mijn vragende blik
antwoordde ze: ‘Hij doet het weer.’
Hoe? Dat zullen
we nooit weten, want ze heeft nogmaals de stappen doorlopen die ik ook al
meerdere keren had geprobeerd, maar gelukkig: de motor was inderdaad
uitgeschakeld en de auto kon afgesloten worden.
Pechhulp
afgebeld. ‘Hij doet het weer, maar vraag me niet hoe!’
De gastenkamer
was vier trappen omhoog in haar riante woning en daar werd ik verrast op een
gigagrote kamer met alles wat ik maar kon wensen, waaronder zelfs een zak chips
en iets te drinken.
Vannacht werd
ik nog wel gepest door vervelende dromen, die veroorzaakt werden door alle
opwinding van die avond. Ik had liever gedroomd over de eekhoorn, de meeting,
de gasten en alle dieren.
Vanochtend liep
ik naar de geparkeerde auto. Hij stond er nog en … hij startte ook nog.
Huus toe.
©Vera Oor, 2026