De bel? Is Tuti er nu al? Ze heeft met haar vriendin afgesproken
naar de schouwburg te gaan, maar het duurt nog uren voordat het zover is.
Vol verbazing kijkt ze naar het gekleurde blok hout dat voor
haar deur ligt. Ze pakt het op en bekijkt het eens goed. Dan ziet ze onmiddellijk
wat het voor moet stellen: een notenkraker.
‘Nou, die heeft zijn beste tijd gehad,’ zegt Clara hardop en
raapt hem op.
De armetierige notenkraker zet ze op het bankje in de hal,
misschien is het een grapje van Tuti, waarmee ze naar het ballet “de
Notenkraker” gaat. Met een kop koffie nestelt Clara zich nog even lekker op de
bank. Niet veel later hoort ze een dof geluid. Ze loopt naar de gang, waar het vandaan
lijkt te komen en ze ziet de notenkraker op de grond liggen, met een omgeknikt
hoofd.
‘Au, au.’
De notenkraker praat? Clara begint bijna aan haar verstandelijke
vermogens te twijfelen, maar knielt naast hem neer en duwt zijn hoofd weer
omhoog. Jakkes, hij is helemaal nat. De reden is al snel duidelijk: een
aanhoudende stroom tranen loopt uit zijn geschilderde ogen naar beneden.
‘Ik wou dat ik wist wat hier nu aan de hand is,’ praat Clara in
zichzelf.
‘U bent toch Clara?’ De notenkraker praat!
‘Ja,’ maar verwar me niet met de Clara uit het ballet. Ik zou willen
dat het zo was, dat ik zo kon dansen.’
‘Iedereen die Clara heet, moet een goed mens zijn. Ik heb hulp
nodig,’ kan ze uit zijn woorden opmaken.
De notenkraker vervolgt zijn verhaal, terwijl hij naast haar op
de bank wordt gezet.
‘Ik ben afgedankt. Generaties lang kende men mij alleen uit het
ballet en uit het muziekstuk. Nu staan alle winkels vol met de meeste idiote
versies van een notenkraker, tot beertjes aan toe.’
Clara weet de oorspronkelijke betekenis van notenkraker. Het is
een geluksbrenger die met zijn scherpe tanden, waar hij ook de noot mee kraakt,
kwade geesten op afstand moet houden. Een notenkraker is altijd gekleed in een
militaire uitrusting. Ja, ze snapt wel wat deze notenkraker bedoelt: ze is zelf
ook gezwicht voor de verleiding om een notenkraker in de vorm van een kerstbal
te kopen.
‘Ik begrijp wat je bedoelt, lieve notenkraker, de wereld is zo
nu en dan op hol geslagen, maar troost je: in het ballet is er nog altijd een
notenkraker die er uit ziet zoals jij.’
Voordat Clara er zelf erg in heeft, heeft ze ook de volgende zin
gezegd: ‘Nou ja, in betere dagen dan. Je ziet er nu nogal, hoe zal ik het
zeggen, verlept uit.’
De notenkraker laat zijn hoofd weer hangen.
‘Hoho, maar daar ga ik wat aan doen. Wacht, ik pak mijn
schilderspullen erbij,’ zegt Clara terwijl ze hem op tafel zet.
Met uiterste precisie brengt Clara de vervaagde kleuren op het
stuk hout weer tot leven en lijmt de verbinding tussen hoofd en lijfje vast.
‘Zo, nu nog even drogen en dan mag je vanavond mee naar het
ballet. Ik stop je in mijn tas en als de zaal verduisterd is, haal ik je eruit.
Je zult zien, dat de regisseur nog steeds de oorspronkelijke versie van de
notenkraker laat zien in het ballet. Niet voor niks, is dit een ballet dat al
jaren en jaren rond Kerstmis wordt uitgevoerd. Een beertje als notenkraker zou
als een vlag op een modderschuit staan.’
Clara pakt haar föhn en zorgt dat de laatste restjes verf en
lijm op tijd opgedroogd zijn, zodat ze haar belofte waar kan maken en hem
vanavond mee kan nemen.
