Muzieum in Nijmegen kan ik iedereen aanbevelen, die eens wil
ervaren hoe het voelt om als blinde ergens te lopen.
Ze hebben een tocht met een VR-bril, waarbij je naar buiten gaat,
de stad in. Deze heb ik niet gedaan, dus ik kan daar ook geen verslag van doen.
Wij stonden met een groep van ongeveer acht collega’s te wachten op onze,
blinde, gids. Die gaf iedereen een hand, noemde zijn naam, en wachtte op het
horen van de naam van degene die hij de hand gaf.
Vervolgens kregen we ieder een blindenstok, met een balletje aan
de onderkant dat over de grond rolt, zodat de stok niet opgetild hoefde te
worden en je feeling met de grond hield. We hoefden niet geblinddoekt te worden
verzekerde de gids ons. ‘Jullie lopen zometeen achter mij aan een donkere
ruimte in. Ik zal jullie vertellen wat je zou moeten “zien”.’
Schuifelend liepen we een stikdonkere ruimte in, elkaar
vasthoudend als een kudde olifanten die met hun slurf de staart van hun
voorganger vasthouden. We kwamen in een huiskamer en de gids vertelde ons wat
er allemaal stond en wat wij dus zouden moeten kunnen voelen. Ogen wijd open,
dat heeft echter totaal geen zin, je ziet dus echt helemaal niets! Voorzichtig
verkenden we de omgeving met tastende handen. Een kast? Een koelkast?
‘Wat is dit nu weer,’ roep ik. De gids reageert meteen. Ergens
verderop hoor ik hem zeggen: ‘Vera, draai je eens om en voel aan de
achterkant.’
Hoe is het mogelijk, dat hij op basis van mijn stem, die hij bij
het voorstellen kort heeft gehoord, weet dat ik het ben? En hoe weet hij wáár
in de ruimte ik dan exact sta?
We lopen de tuin in en worden gewaarschuwd toch vooral over het
bruggetje over de vijver te lopen.
Bruggetje? Waar dan? O help, ik stap verkeerd, dadelijk lig ik nog in de
vijver.
‘We zijn in een café aangekomen. Links is de bar, je kunt daar
je drankje bestellen en afrekenen.’
‘Mag ik een cola,’ vraag ik en even later voel ik de hand van de
barkeeper, die mij naar mijn blikje leidt. Ik moet er maar van uitgaan, dat het
cola is, ik kan het niet zien. Eveneens zou ik niet kunnen zien of eventueel
wisselgeld wel klopte. Gelukkig waren we vooraf gevraagd ieder een euro mee te
nemen, dus wisselgeld was niet nodig.
Geleidelijk aan worden we voorbereid op het aankomende licht en
dat is even wennen wanneer je uit het pikdonker komt. Zelfverzekerd loopt de
gids langs ons en neemt de stokken weer in.
©Vera Oor, 2024
