Een memorabel moment natuurlijk, maar twee dagen eerder voelde voor mij als hét moment dat mijn boek de wijde wereld in ging met de overhandiging van het eerste exemplaar aan de dierentuin in Arnhem: Koninklijke Burgers’ Zoo, zoals ik hen beloofd had.
Met zijn vieren (partner en twee vrienden)
liepen we dierentuin in, waarbij de knoopjes in mijn maag duidelijk voelbaar
waren. Eerst even wat eten en een kort rondje gelopen, waarna ik hen alleen
liet en naar de ingang van de dierentuin terugliep naar mijn afspraak met de
journaliste van de Gelderlander. Twee dagen eerder had deze al een interview met
mij gehad en dit bezoek aan de dierentuin zou de aanvulling daarop zijn.
Zelf had ik het nooit voor durven stellen, maar zij had contact opgenomen met de dierentuin met het voorstel om het interview daar plaats te laten vinden en er een fotomoment aan te koppelen.
Zelf had ik het nooit voor durven stellen, maar zij had contact opgenomen met de dierentuin met het voorstel om het interview daar plaats te laten vinden en er een fotomoment aan te koppelen.
Onder begeleiding van een stagiaire van Burgers’
Zoo liepen de journaliste, de inmiddels gearriveerde fotograaf en ik naar
de Rimba, het gebied in de dierentuin waar de Maleise beren te
zien zijn.Terwijl ik met mijn rug tegen het hek stond, vertelde de fotograaf
hoe ik moest staan, hoe ik het boek moest vasthouden, hoe ik moest kijken. Ik
kon dus niet zien hoe enthousiast de beren afkwamen op het voedsel dat hun
aangeboden werd, zodat ze goed in beeld zouden zijn voor de fotograaf. Des
temeer hoorde ik het geluid achter me: ik kreeg het gevoel alsof ik in de
wildernis stond, met achter mij snuivende en krabbelende geluiden van beren, die
ik dus wel hoorde maar niet zag.
Standje zus, standje zo en daarna mocht ik zelf
ook nog even een blik op de beren werpen, voordat we terugliepen naar de
hoofdingang voor het volgende onderdeel. Een voorstel dat vanuit de dierentuin
was gekomen: een voorleesmoment voor enkele Zoo-kids rond
de drie grote bronzen beelden bij de hoofdingang: giraffe, neushoorn en
gorilla.
Het boekje had ik niet nodig, want ik kon het verhaal over hondje Jimmie bij de giraffen inmiddels wel dromen, maar wederom kreeg ik aanwijzingen van de fotograaf: boekje in de hand houden alsof je voorleest, steunen op de voorpoot van de neushoorn en hangen over zijn oor. Op de rug, bij de hoorn en bij het oor zaten de kinderen, die het allemaal wel interessant vonden. De kleinste, een peuter van een jaar of drie/vier? genoot overduidelijk met grote, blije ogen, gespannen luisterend naar het verhaaltje. Dat is uiteraard het belangrijkste, dat de verhalen kinderen aanspreken.
Het boekje had ik niet nodig, want ik kon het verhaal over hondje Jimmie bij de giraffen inmiddels wel dromen, maar wederom kreeg ik aanwijzingen van de fotograaf: boekje in de hand houden alsof je voorleest, steunen op de voorpoot van de neushoorn en hangen over zijn oor. Op de rug, bij de hoorn en bij het oor zaten de kinderen, die het allemaal wel interessant vonden. De kleinste, een peuter van een jaar of drie/vier? genoot overduidelijk met grote, blije ogen, gespannen luisterend naar het verhaaltje. Dat is uiteraard het belangrijkste, dat de verhalen kinderen aanspreken.
Als afsluiting heb ik mijn eerste boekexemplaar
aangeboden aan het hoofd educatie van Burgers’ Zoo, die mijn boek al eerder had
gezien . Zij had beoordeeld of hetgeen ik aan weetjes over de dieren
vertelde ook overeenstemde met de waarheid.
De knoopjes in mijn maag waren inmiddels volledig verdwenen en ik keek terug op een middag met een gouden randje.
De knoopjes in mijn maag waren inmiddels volledig verdwenen en ik keek terug op een middag met een gouden randje.
