Alcoholische dranken zijn aan mij niet besteed.
Omdat ik het niet lekker vind, mis ik er ook niks aan, alhoewel anderen dat wel
eens als onmogelijk beschouwen: ‘Zonder alcohol is er toch niks aan?’
Hoezo kan het alleen maar leuk zijn mét alcohol? Voor mij is een feestje meestal leuk tot áán de alcohol, en dan bedoel ik het promillage dat uitstijgt boven het zogenaamde “gezelligheidsdrinken”.
Hoezo kan het alleen maar leuk zijn mét alcohol? Voor mij is een feestje meestal leuk tot áán de alcohol, en dan bedoel ik het promillage dat uitstijgt boven het zogenaamde “gezelligheidsdrinken”.
Op het moment dat ik om me heen de lodderige ogen
zie, de dampen uit de monden ruik, de “leuke” opmerkingen moet aanhoren, dan is
het voor mij einde feest en maak ik dat ik wegkom.
Slechts één keer heb ik me vergaloppeerd aan het gebruik ervan. Met drie collega’s een weekje Rhodos. Zij wilden naar een cocktailbar. Hun drankjes zagen er aantrekkelijk uit: speciale glazen, bijzondere kleuren, mooi versierd.
‘Laat mij eens één slokje proeven,’ vroeg ik aan de collega van het groene drankje. Ik nam een slokje, maar vond het niet lekker genoeg om nog een slok te nemen. Het blauwe drankje ook even geprobeerd. De derde cocktail, de kleur weet ik niet meer, bevestigde mijn vooronderstelling dat cocktails niet aan mij besteed waren. Ik beperkte me tot cola. We liepen terug naar ons appartement. Achteraf heb ik gehoord dat ze zich slap gelachen hebben om mij. Ik moest een beetje aan de kant gehouden worden, want in een rechte lijn lopen lukte niet meer en ik schijn ook aardig wat onzin uitgekraamd te hebben. Eenmaal terug in het appartement, wilde ik gelijk mijn bed in.
Maar, o help, wat draaide alles! Ik zei tegen mijn collega, dat het leek alsof ik op een schommelende boot zat. Begrip hoefde ik van haar niet te verwachten. Er kwam één droge opmerking: ‘Je bent gewoon klotezat! Morgen is het weg.’
Slechts één keer heb ik me vergaloppeerd aan het gebruik ervan. Met drie collega’s een weekje Rhodos. Zij wilden naar een cocktailbar. Hun drankjes zagen er aantrekkelijk uit: speciale glazen, bijzondere kleuren, mooi versierd.
‘Laat mij eens één slokje proeven,’ vroeg ik aan de collega van het groene drankje. Ik nam een slokje, maar vond het niet lekker genoeg om nog een slok te nemen. Het blauwe drankje ook even geprobeerd. De derde cocktail, de kleur weet ik niet meer, bevestigde mijn vooronderstelling dat cocktails niet aan mij besteed waren. Ik beperkte me tot cola. We liepen terug naar ons appartement. Achteraf heb ik gehoord dat ze zich slap gelachen hebben om mij. Ik moest een beetje aan de kant gehouden worden, want in een rechte lijn lopen lukte niet meer en ik schijn ook aardig wat onzin uitgekraamd te hebben. Eenmaal terug in het appartement, wilde ik gelijk mijn bed in.
Maar, o help, wat draaide alles! Ik zei tegen mijn collega, dat het leek alsof ik op een schommelende boot zat. Begrip hoefde ik van haar niet te verwachten. Er kwam één droge opmerking: ‘Je bent gewoon klotezat! Morgen is het weg.’
Geplaatst in Gelderlander pagina Gastschrijvers
©Vera Oor, 2024
