Het menu ziet er, zoals elke donderdag, hetzelfde uit: gebakken aardappels van de restanten van de afgelopen dagen, een gehaktbal en sla.
De sla staat al op tafel en tegen de tijd dat de gezinsleden aanschuiven, zullen de aardappels en gehaktbal bruin genoeg zijn om erbij gezet te worden.
Ans laat van schrik de vork uit haar handen vallen als ze een hels
kabaal uit de kamer hoort komen. Ze rent naar binnen om de oorzaak te zoeken.
Dat kost niet al te veel moeite, want het geluid stopt niet als zij de deur
opent.
Nog net op tijd ziet ze iets groens op zich afvliegen en in een
reflex bukt ze. Met een ‘platsj’ eindigt het projectiel op de wand. Ze bekijkt
het met verbazing: een blad sla! De herrie trekt weer haar aandacht en ze loopt
naar de tafel, waar het geluid vandaan komt.
‘Hè? Wat gebeurt hier?’ vraagt ze zich hardop af.
De slakom wiebelt op en neer en de inhoud beweegt alle kanten op.
Bewegende sla? Herrie makende sla?
Ze slaat met de platte hand zo hard mogelijk op tafel. Meteen is
het stil op enkele sputterende geluidjes na. Ans kijkt eens goed in de kom en
ziet daar nog maar weinig slablaadjes liggen, zoals zij die van de krop geplukt
en gescheurd heeft. Het merendeel van de blaadjes is veranderd in groene
smurrie.
Plotseling schiet een minuscuul geel voetje tussen het groen uit
en maakt schoppende bewegingen. Het geluid zwelt weer aan en Ans kijkt vol
verbazing naar wat er in de kom gebeurt. Gele voetjes en groene handjes gaan
elkaar te lijf. Een platgeslagen stukje sla kruipt als een worm omhoog tegen de
wand van de kom en Ans ziet duidelijk een gezicht erin. En een mond.
Ans richt zich tot het gezichtje: ‘Wat gebeurt hier?’
Hijgend antwoordt het slablaadje: ‘De slaoliedruppels beweerden
dat ze harder konden slaan dan wij, de slablaadjes. En toen sloeg de vlam in de
pan, of beter gezegd: in de kom.’
Ans, die zich niet gek laat maken, pakt de kom op en zet die met
een klap terug op tafel. Het is stil.
‘Omdat jullie nu toevallig het woord sla in je naam hebt zitten,
maken jullie ruzie en slaan er maar wat op los? Onvoorstelbaar!
Ik weet het: slaolie heeft een gevecht moeten leveren toen in de
fabriek de olie uit de zaden geslagen werd, sla heeft het gevecht met mij
moeten leveren terwijl ik de blaadjes in stukken scheurde. Hier is maar één
winnaar en dat ben ik!’
Doodse stilte in de slakom, waarvan de inhoud wacht op wat er nu
gaat komen.
Ans vervolgt haar relaas: ‘Jullie gaan de koelkast in, tot morgen.
Dan kunnen jullie afkoelen. Morgen stamp ik jullie samen met aardappels tot
slastamppot. Vandaag eten wij mais uit blik.’
©Vera Oor, 2024
