11 juni: we zijn een flink eind onderweg en volgen de juiste fietsroute, maar onze navigatie denkt er op een gegeven moment anders over.
Ga over 100 meter linksaf, ga daarna rechtsaf. Oké, wat je wil. U bent ‘out of route’ geeft het schermpje aan, vergezeld van dezelfde gesproken instructie. Ja hallo, jij stuurde ons deze kant op!We fietsen een eindje terug en proberen het opnieuw. Hij stuurt ons precies dezelfde kant op als daarnet. Stomme navigatie!
Ons vertrouwen in de navigator is weg en we toveren de geplande route tevoorschijn op de telefoon, waarin we onze huidige locatie proberen te zoeken. Het valt niet mee om uit te vinden waar we precies de fout in gaan.
O, wacht, daar komt een vrouw haar huis uit en wil in de auto stappen.
“Mogen we u iets vragen?”
“Ja natuurlijk”.
We leggen uit waar we heen willen en hoe we verkeerd gestuurd worden. Ze bestudeert het kaartje en geeft precies aan hoe we dan wel moeten rijden: “hier rechts, dan een stukje over de dijk, schuin oversteken en een zanderig fietspad volgen”.
“Hartstikke bedankt”.
We gaan de eerste weg rechts, maar dat ziet er niet uit zoals zij het beschreef.
“Joehoe dames, hierheen”, horen we boven ons vanuit het zwarte autootje.
O, ze heeft dus de tweede rechts bedoeld. We draaien om en gaan de weg op waar het zwarte autootje ons opwacht om te kijken of we nu goed rijden, waarna de vrouw doorrijdt. We fietsen door tot het eind van de dijk en wat staat daar te wachten: ja precies! Een arm hangt uit het openstaande raam en gebaart ons waar we nu heen moeten, breed lachend.
Nou, wie wil gaan fietsen: ga richting Herwen en zoek een zwart autootje met een vriendelijke kastanjebruine krullenbol.
“Mogen we u iets vragen?”
“Ja natuurlijk”.
We leggen uit waar we heen willen en hoe we verkeerd gestuurd worden. Ze bestudeert het kaartje en geeft precies aan hoe we dan wel moeten rijden: “hier rechts, dan een stukje over de dijk, schuin oversteken en een zanderig fietspad volgen”.
“Hartstikke bedankt”.
We gaan de eerste weg rechts, maar dat ziet er niet uit zoals zij het beschreef.
“Joehoe dames, hierheen”, horen we boven ons vanuit het zwarte autootje.
O, ze heeft dus de tweede rechts bedoeld. We draaien om en gaan de weg op waar het zwarte autootje ons opwacht om te kijken of we nu goed rijden, waarna de vrouw doorrijdt. We fietsen door tot het eind van de dijk en wat staat daar te wachten: ja precies! Een arm hangt uit het openstaande raam en gebaart ons waar we nu heen moeten, breed lachend.
Nou, wie wil gaan fietsen: ga richting Herwen en zoek een zwart autootje met een vriendelijke kastanjebruine krullenbol.
Geplaatst Gelderlander Gastschrijvers 15-7-2023
