Lezenswaardig organiseerde een schrijfwedstrijd voor verhalen van exact 99 woorden voor hun verhalenbundel van 2026. Twee van mijn verhalen zijn uitgekozen om daarin te worden opgenomen.
Muurbloempje
De kamer ligt bezaaid met kledingstukken. Ze trekt nogmaals de groene blouse met witte lotusbloemen aan. Met haar ogen gesloten en haar armen om zich heengeslagen, beweegt ze haar lichaam lichtjes heen weer als een dansende rietstengel in de wind.
‘Een olifant die een kunstje doet in de piste van het circus,’ snauwt ze naar haar spiegelbeeld en barst in tranen uit. Het zwarte shirt, dat kleedt tenminste af.
Haar adem stokt als de blonde jongen haar kant uitloopt. Toch gekozen!
De kamer ligt bezaaid met kledingstukken. Ze trekt nogmaals de groene blouse met witte lotusbloemen aan. Met haar ogen gesloten en haar armen om zich heengeslagen, beweegt ze haar lichaam lichtjes heen weer als een dansende rietstengel in de wind.
‘Een olifant die een kunstje doet in de piste van het circus,’ snauwt ze naar haar spiegelbeeld en barst in tranen uit. Het zwarte shirt, dat kleedt tenminste af.
Haar adem stokt als de blonde jongen haar kant uitloopt. Toch gekozen!
‘Wil je met me dansen?
Het meisje in de groen-witte blouse naast haar neemt de uitgestoken hand aan.
Het meisje in de groen-witte blouse naast haar neemt de uitgestoken hand aan.
Leven
De hond duwt zijn neus tussen afgebroken planken en schuift ze voorzichtig opzij. Zijn scherpe, getrainde neus vangt een spoortje lichaamsgeur op.
Met zijn poot veegt hij gruis aan de kant en daar…ligt ze, opgerold als in de baarmoeder. Ze leeft! Hij voelt haar adem. Hij kruipt terug en blaft luid. Alle verstarde hulpverleners komen in actie. Zweet en tranen vormen groeven tussen het gruis op hun wangen. Schuurpapierhanden met afgebrokkelde nagels graven mee met de hond.
Een van de mannen houdt zijn lippen strak op elkaar om te voorkomen dat hij in geschreeuw uitbarst. Zijn kind leeft.
De hond duwt zijn neus tussen afgebroken planken en schuift ze voorzichtig opzij. Zijn scherpe, getrainde neus vangt een spoortje lichaamsgeur op.
Met zijn poot veegt hij gruis aan de kant en daar…ligt ze, opgerold als in de baarmoeder. Ze leeft! Hij voelt haar adem. Hij kruipt terug en blaft luid. Alle verstarde hulpverleners komen in actie. Zweet en tranen vormen groeven tussen het gruis op hun wangen. Schuurpapierhanden met afgebrokkelde nagels graven mee met de hond.
Een van de mannen houdt zijn lippen strak op elkaar om te voorkomen dat hij in geschreeuw uitbarst. Zijn kind leeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat hier je reactie achter.